Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Εμπρησμός του Κάμπελ

Τους κατηγορούμενους βάραιναν οι κατηγορίες:
1. Η προδοτική δήλωση των Μακαμπή στο Συνέδριο των Κομιταζήδων.
2. Η επίθεση κατά των γραφείων της οργάνωσης Μακαμπή.
3. Τα επεισόδια στον εβραϊκό συνοικισμό αριθ. «6».
4. Ο εμπρησμός του συνοικισμού Κάμπελ.

Στη δίκη κατήγοροι και κατηγορούμενοι προσπάθησαν να βγάλουν την ταυτότητα των αντιδίκων στην επιφάνεια. Ήθελαν να δικαιωθούν και βγουν χωρίς απώλειες.
Η τακτική των Εβραίων πρόβαλλε τον ισχυρισμό ότι η οργάνωση Ε.Ε.Ε. είναι αντισημητική οργάνωση και η εφημερίδα Μακεδονία είχε μετατραπεί σε έντυπο που παρουσίαζε τις θέσεις της οργάνωσης Ε.Ε.Ε. με αντιεβραϊκά άρθρα.

Η υπεράσπιση προσπαθούσε να παρουσιάσει το σωματείο των Μακαμπή σαν μια οργάνωση κλειστή για τους Έλληνες που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Ισραηλιτών, θρησκευτικά και πολιτικά, ανεξάρτητα με το αν συγκρούονταν με τις ελληνικές επιδιώξεις. Ο συνήγορος δε της Ε.Ε.Ε., με αρκετή δόση αυταρέσκειας, δήλωσε πως αν
«πριν από το «Κάμπελ» η Ε.Ε.Ε. είχε 12 παραρτήματα και 3.000 μέλη, τώρα έχει 27 παραρτήματα και 7.000 μέλη».
Και οι δύο πλευρές επιχειρούσαν να ανακαλύψουν στοιχεία που να δηλώνουν εχθρικές προθέσεις είτε εναντίον των Ελλήνων είτε εναντίον των Εβραίων.

Οι πολλές ατεκμηρίωτες ή ασαφείς μαρτυρικές καταθέσεις δεν βοήθησαν τη διαδικασία. Έτσι, μοιραία, η απόφαση ήταν αθωωτική για όλους τους κατηγορουμένους ακόμη και για τους εμπρηστές του συνοικισμού Cambell.
Η απόφαση, ουσιαστικά, καταδίκασε την αντιπαλότητα των δύο πλευρών. Καταδίκασε την αντιπαλότητα των δύο στοιχείων, ελληνικού και εβραϊκού. Τα γεγονότα πέρασαν στη λήθη. Η απόφαση έγινε δεκτή με μετριοπάθεια. Ήταν ο μόνος τρόπος να συνυπάρξουν οι δύο πλευρές στον πολυτάραχο χώρο της Θεσσαλονίκης.

Γι’ αυτή τη δίκη διαβάζουμε στα φύλλα της εφημερίδας Αστήρ Βεροίας, της 13 Απριλίου 1932:
«Από του παρελθόντος Σαββάτου 2ας Απριλίου ήρχισε εκδικαζόμενη ενώπιον του Δικαστηρίου των εν τη πόλει μας Κακουργοδικών η συνταράξασα το πανελλήνιον υπόθεσις του εμπρησμού του Ισραηλητικού Συνοικισμού Κάμπελ. Το εδώλιον των κατηγορουμένων κατείχον οι Μπουσουλίδης καφεπώλης, Βελλισαρίδης παντοπώλης, Αμπατζίδης σωφέρ, Νικολαϊδης εργάτης, Τατζίδης σωφέρ, Βελίδης υπάλληλος Δημαρχίας, Φαρδής Δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης της εν Θεσσαλονίκη εκδιδομένης εφημερίδος “Μακεδονία”, Κοσμίδης πρόεδρος της Ε.Ε.Ε. εν Θεσσαλόνικη και Χαριτόπουλος Γραμματεύς της Ε.Ε.

Το Δικαστήριον απετελέσθη εκ των κ.κ. Κ. Ζανετόπουλον Πρόεδρον, Θ. Καμπέρη και Β. Χατζή συνέδρων, την εισαγγελικήν δε έδραν κατείχεν ο εισαγγελεύς κ. Σ. Χυτήρης. Υπερασπισταί της πολιτικής αγωγής οι Δικηγόροι κ.κ. Ζάχος και Χατζηδήμος, συνηγοροι δε της υπερασπίσεως οι Δικηγόροι της πόλεως μας κ.κ Κάππος, Γρηγοριάδης, Κατσαμπής και Μαρκόπουλος του δε Κομμουνιστού Νικολαϊδου ο κ. Κεφαλλίδης. Μετά την κατάληψιν τη θέσεως των ενόρκων υπό των κληρωθέντων ενόρκων κ.κ. Περδίκα, Κύρκου, Ζαρούκα, Χατζησαράντη, Τζίκα, Καραγαβριηλίδη, Κατσάνου, Μπουλασίκη, Αλεβιζάκου, Οικονομίδη, Χατζηνικολάκη και Φιλοσίδη, άρχισε η εξέτασις των μαρτύρων κατηγορίας γενικώς και ειδικώς των κ.κ. Σακκή και Μπεζαντζή διεπιστώθη το μίσος αυτών τόσον κατά της συναδέλφου “Μακεδονίας” όσον και κατά της Εθνικής Οργανώσεως Ε.Ε.Ε. και ότι ο δημιουργηθείς θόρυβος κατόπιν των θλιβερών σκηνών του Κάμπελ ωφείλετο εις μίσος επιτηδείων τινών και με αντικειμενικόν σκοπόν όπως στιγματισθή με τον τίτλο του αντισημίτου “Η Μακεδονία” και η Εθνική Οργάνωσις Ε.Ε.Ε. Μετά την εξέτασιν των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπερασπίσεως, την απολογίαν των ως αυτουργών κατηγορουμένων, απελογήθησαν οι κ.κ Κοσμίδης, Χαριτόπουλος και Φαρδής αρνηθέντες την αποδιδομένην κατηγορίαν, αι απολογίαι ιδία των Χαριτόπουλου και Φαρδή απεκάλυψαν πλήρως τας ενεργείας των “Μακαμπή”.

Την στιγμήν κατά την οποίαν το φύλλον μας τίθεται υπό τα πιεστήρια ο εισαγγελεύς κ. Χυτήρης αγορεύει αναπτύσσων την κατηγορίαν. Θα ήτο παράλειψις εάν δεν εμνημονεύετο ότι χάρις εις την δεξιοτεχνίαν του προεδρεύοντος κ. Ζανετόπουλου καθώς και των συνέδρων κ.κ. Καμπέρη και Χατζή οι συνεδριάσεις της μεγάλης και ιστορικής ταύτης δίκης, διεξήχθησαν και διεξάγωνται κανονικώτατα».

και της 27 Απριλίου 1932:
«Η πτωχή μας και άγνωστη Βέροια, εγνώρισε μέρες δόξης και θριάμβου. Δια τον μικρόν Ελληνισμόν και δια το ανά την υφήλιον εγκατεσπαρμένο Ισραηλητικόν στοιχείον απετέλεσε επί δεκαέξι ημέρας , όσας διήρκησε η πολύκροτος δίκη δια τον εμπρησμόν του Κάμπελ τον άξονα πέριξ του οποίου εστριφογύριζε η σκέψις των. Η Βέροιας μας η καψερή έγινε γνωστή εις όλον τον κόσμον. Εγινε μία διεθνής πόλις η οποία κατά τα δεκαέξη αυτάς ημέρας επεσκίασε και την Γενεύην και την Χάγην και όλας τας πρωτεύουσας των μεγάλων Ευρωπαϊκών κρατών καθώς και τας τοιαύτας των υπερατλαντικών μεγάλων δημοκρατιών.

Μίαν ιδέαν αυτών που αναφέρω μπορούσε να λάβει κανείς αξιολογώτατα εάν ερχότανε μία από τα ημέρας αυτάς μετά τις 8 το βράδυ εις το Τηλεγραφείο. Θα ευρίσκετο μπροστά εις μίαν νέα Βαβυλώνα. Το τηλεγραφείο μας διαθέτει τρία τηλέφωνα δια συνενόησιν με τη Θεσσαλονίκην τα οποία πάντοτε σχεδόν όλα ετίθεντο εις την διάθεσιν των δημοσιογράφων. Ετσι στο ένα που ωμιλούσε ο συντάκτης μιας ελληνοφώνου εφημερίδας της Θεσ/νικης άκουγες Ελληνικά.

Στο άλλο που ωμιλούσε ο συντάκτης της “Αξιόν” ή του “Πουέβλο” άκουγες ισπανοεβραϊκά και στο άλλο που ωμιλούσε ο συντάκτης της “Progres” ή της “Endepentan” άκουγες Γαλλικά. Χαλασμός κόσμου. Σωστή Βαβυλών! Τύφλα είχαν στην καψερή μας Βέροια, τα διεθνή Συνέδρια της Γενεύης και της Χάγης όπου μιλούν σχεδόν μόνο Γαλλικά. Η πόλις μας είχε γίνει από διεθνής…υπερδιεθνής .

Τον έναν άκουγες να λέγη … η μάρτυς Ματθίλδη Μοσέ καταθέτει μεταξύ των άλλων… Τον άλλον τον άκουγες να λέγει “λες τζουδιός” και τον τρίτο “αλπιταλ Ιρσ”. Τι τα θέλετε τέλος πάντων. Λυπήθηκαν που τελείωσε αυτή η δίκη αν και ευχαριστήθηκαν πολύ οι δυστυχισμένοι υπάλληλοι του τηλεγραφείου που αναγκαζονταν πολλές φορές να ξενυχτούν ως της 3 μετά τα μεσάνυκτα . Αλλά εν πάσει περιπτώσει έζησε και η Βέροια μας ημέρας δόξης και διεθνισμού έστω και εφήμερου».

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>