Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Επεισόδια στο ΕΚΘ

Κατά τους εορτασμούς της Πρωτομαγιάς του 1961 και του 1962, που οργάνωσε το Ε.Κ.Θ., η Θεσσαλονίκη αποτέλεσε και πάλι το επίκεντρο έντασης και επεισοδίων.

Την Πρωτομαγιά του 1961, οι συνδικαλιστές της Αριστεράς, που πήραν μέρος στη συγκέντρωση, φώναξαν συνθήματα που δεν περιλαμβάνονταν στην επίσημη λίστα. Το γεγονός προκάλεσε την αγανάκτηση εθνικοφρόνων μελών, που βρίσκονταν εκεί. Άτομα της ομάδας του Δ. Θεοδώρου επετέθησαν στους αριστερούς συνδικαλιστές.

Ακόμη, διέγραψαν τον βουλευτή της ΕΔΑ, Ευαγγέλου, από το σωματείο των εμποροϋπαλλήλων, που ήταν μέλος, επειδή «…η εν γένει Πολιτεία του είναι αντίθετος προς τας Καταστατικάς Διατάξεις του Ε.Κ.Θ. […] και η όλη ενέργεια και δραστηριότης του είναι αντισυνδικαλιστική. Θέτει τα συμφέροντα του κλάδου υπό τας κομματικάς του επιδιώξεις …»

Κατά τα επεισόδια ξυλοκοπήθηκε άγρια ο βουλευτής της ΕΔΑ Ευαγγέλου και τραυματίστηκαν άλλα 30 άτομα. Οι σχέσεις ανάμεσα στην παράταξη της Αριστεράς και της Δημοκρατικής Λειτουργίας βρίσκονταν σε τέτοια ένταση που δεν μπορούσε να επιτευχθεί ούτε η στοιχειώδης συνύπαρξη και αμοιβαία ανοχή.

Στα τέλη Ιουλίου 1961, το Πανεργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Εμμανουηλίδη αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Νέα ΓΣΕΕ και να προσχωρήσει στη ΓΣΕΕ. Το γεγονός προκάλεσε αναστάτωση στο Ε.Κ.Θ. γιατί οι ηγέτες του φοβήθηκαν ότι η ενέργεια αυτή μπορούσε δημιουργήσει τάση αποσκιρτήσεων και το Πανεργατικό Κέντρο, με τη στήριξη της ΓΣΕΕ, να γίνει πόλος έλξης πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα για το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας:
Το πρώτο, 16-20 Οκτωβρίου το 14ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Το δεύτερο, 21-22 Οκτωβρίου, η 4η Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων της Δημοκρατικής Λειτουργίας.

Σ’ αυτή αποφασίστηκε η αλλαγή της επωνυμίας της σε Επιτροπή Δημοκρατικής Λειτουργίας Ελληνικών Εργατικών Συνδικάτων (ΕΔΛΕΕΣ) και να μην αναγνωρίζεται πια η ΓΣΕΕ σαν αντιπροσωπευτικό όργανο των σωματείων της. Στη δύναμη της Δημοκρατικής Λειτουργίας ανήκαν τα Εργατικά Κέντρα Άργους, Βέρροιας, Γιαννιτσών, Έδεσσας, Ευβοίας, Θεσσαλονίκης, Καβάλας, Κατερίνης, Κιλκίς, Κομοτηνής, Λαμίας, Νάουσας, Σερρών, Σπάρτης και Φλώρινας. Όπως φαίνεται η Δημοκρατική Λειτουργία του Θεοδώρου κυριαρχεί στη Βόρεια Ελλάδα.

Οι οργανώσεις που συμμετείχαν στη Δημοκρατική Λειτουργία αποφάσισαν να απέχουν από το 14ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ ώστε να μην υπάρξει η απαιτούμενη απαρτία. Έτσι θα δινόταν η δυνατότητα στις Αρχές να διορίσουν νέα διοίκηση στη ΓΣΕΕ, που θα ήταν φιλική στη μειοψηφία. Η ιδέα αυτή εύρισκε σύμφωνο τον υπουργό Εργασίας, Χρυσανθόπουλο, που έβλεπε με καλό μάτι την ανατροπή του Μακρή.

Είχε προηγηθεί μια προσπάθεια συμβιβασμού μεταξύ Μακρή και Δ.Θεοδώρου, από την πλευρά της ΔΣΕΕΣ και ειδικότερα των αμερικανικών συνδικάτων μέσω του Ι. Μπράουν. Η προσπάθεια δεν έφερε αποτέλεσμα. Ο Μπράουν, μάλιστα, θεώρησε ότι η αποτυχία της προσπάθειας προήλθε από την αλαζονική στάση του Μακρή.

Μετά από λίγο καιρό βελτιώθηκαν οι σχέσεις Μακρή και Καραμανλή. Αυτό επιτεύχθηκε μετά από παρεμβάσεις ανθρώπων του παλατιού, με το οποίο ο Μακρής διατηρούσε καλές σχέσεις. Έτσι ο Δ. Θεοδώρου και όσοι τον ακολουθούσαν έχασαν κάθε ελπίδα για κυβερνητική υποστήριξη.

Την 31 Ιανουάριο 1962 ο Δ. Θεοδώρου έστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή στην οποία εξέφραζε παράπονο και αγανάκτηση γιατί η κυβέρνηση δεν «άκουγε» το ΕΚΘ, εννοώντας μάλλον την παράταξή του,
«… μολονότι το αντίθετον επέβαλεν τόσον η ουσιαστική συμβολή μας εις το ανορθωτικόν έργον της κυβερνήσεως όσον και η πλήρης συνέπειά μας προς τα ιδανικά του Έθνους εν συνδυασμώ με τους σκληρούς αγώνας μας κατά του κομμουνισμού όστις υπονομεύει δια λογαριασμόν των εχθρών της φυλής μας την ευημερίαν και την ασφάλειαν της Πατρίδος μας […]

Η Κυβέρνησις άγνωστον πώς σκεπτομένη επροτίμα να παραγνωρίζη την ύπαρξιν της υγιούς και ουσιαστικής δυνάμεως ήν εκπροσωπεί το Εργατικόν Κέντρον Θεσ/νίκης και αι μετ’ αυτού συνεργαζόμεναι δετεροβάθμιοι συνδικαλιστικαί Οργανώσεις και να συζητή επί των αυτών θεμάτων μετ’ εκείνων οίτινες ενθυμούνται ότι υπάρχουν εργατικά προβλήματα μόνον όταν οι προσωποπαγείς τους επιδιώξεις επέβαλον να πράξουν τούτο».

Ο Δ. Θεοδώρου κοινοποίησε την επιστολή αυτή και στον φίλο του υπουργό Προεδρίας Τ. Μακρή, συνοδεύοντάς την με μια άλλη, στην οποία έγραφε:

«[…] Για τον λόγο αυτόν, διότι είμαι μάλλον βέβαιος ότι θα βρεθούν άνθρωποι του περιβάλλοντος του Προέδρου να δώσουν διαφορετικήν ερμηνείαν στην επιστολήν μου από εκείνην που πράγματι έχει, δηλαδή της φιλικής και ειλικρινούς ενημερώσεώς του, την στέλνω και σε σένα με την βεβαιότητα ότι θα ενδιαφερθής να αξιοποιηθή…».

Το ΕΚΘ σκλήρυνε τη στάση του απέναντι στην εργοδοσία αλλά και στην κυβέρνηση και δήλωνε ανοιχτά ότι «δεν συγκινούνται οι αρμόδιοι και οι εργοδόται από την απελπιστικήν θέσιν όλων των εργαζομένων» και δε δίσταζε να υποκινεί και να στηρίζει απεργιακούς αγώνες. Και βέβαια ακρογωνιαίος λίθος της Δημοκρατικής Λειτουργίας ήταν ο αντικομμουνισμός.

Οι πρωτομαγιές του 1961 και του 1962 σημαδεύτηκαν από βίαια επεισόδια, καθώς και πάλι δεν επιτράπηκε η συμμετοχή των αριστερών στις εκδηλώσεις. Ειδικά το 1962, οι βιαιότητες φαίνεται να έγιναν αν όχι με τη συνεργασία, πάντως με την ανοχή της Αστυνομίας. Την 26 Απριλίου 1962 με επιστολή προς τον Εισαγγελέα των εν Θεσσαλονίκη Πλημμελειοδικών διαβεβαίωνε ότι:

Μετάβαση σε: Επόμενη >>