Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Τζορτζ Πολκ

«… Κατηγορώ και καταγγέλλω το ΚΚΕ και την Κομινφόρμ και την Μόσχαν ως δράστες του εγκλήματος τούτου …».
Το Δικαστήριο καταδίκασε τους φυσικούς αυτουργούς Αδάμ Μουζενίδη και Βαγγ. Βασβανά ερήμην σε θάνατο και τον συνεργό Γρ. Στακτόπουλο σε ισόβια κάθειρξη με την υπ’ αριθ. 29/1949 απόφασή του. Η μητέρα του Στακτόπουλου αθωώθηκε. Μετά από λίγο καιρό, η Άννα Στακτοπούλου πέθανε μην αντέχοντας το ξεκλήρισμα της οικογένειάς της.

Έτσι τελείωσε μια δίκη παρωδία, που όχι μόνο δεν αποκάλυψε τους πραγματικούς ενόχους και την αλήθεια, αλλά υπηρέτησε φανερά την πολιτική σκοπιμότητα καταστρέφοντας με εμφυλιοπολεμικό μένος τη ζωή και την οικογένεια του δημοσιογράφου Γρ. Στακτόπουλου. Η απόφαση του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης, αστήρικτη και ατεκμηρίωτη, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση δικαστικής πλάνης.

Τα οξυμένα πνεύματα από τον Εμφύλιο Πόλεμο οδήγησαν πολλούς να την χαρακτηρίσουν δίκαιη δίκη. Ανάμεσά τους και ο Γ. Μόδης, βουλευτής και πρώην υπουργός, που υποστήριξε ότι η δίκη για τη δολοφονία του Πολκ διεξήχθη
«… με τάξι και ευπρέπεια, με κρυστάλλινη διαύγεια που θα εζήλευαν και τα καλλίτερα τακτικά δικαστήρια».
Οι περισσότεροι που παρακολούθησαν την υπόθεση διατήρησαν την πεποίθηση ότι η δολοφονία του Τζ. Πολκ ήταν πολιτική δολοφονία που πραγματοποιήθηκε από σκοτεινούς μηχανισμούς Μυστικών Υπηρεσιών.

Ο Γρ. Στακτόπουλος κρατήθηκε για 4 χρόνια στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης για την … ασφάλεια του. Το 1952 μεταφέρθηκε στις φυλακές Επταπυργίου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στις Επανορθωτικές Φυλακές Θεσσαλονίκης κοντά στο Διοικητήριο. Το 1956 οδηγήθηκε στις Εγκληματολογικές Φυλακές της Αίγινας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1960. Η ποινή του μειώθηκε από ισόβια σε 20 χρόνια και αποφυλακίστηκε την 11.08.1960 έχοντας εκτίσει το 2/3 της.

Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος μέχρι το θάνατό του, την 28 Φεβρουαρίου 1998, θα διαλαλούσε συνέχεια την αθωότητα του.

Το 1966 ο Στακτόπουλος με υπόμνημά του στον υπουργό Δικαιοσύνης Κων. Στεφανάκη ζήτησε «ηθικήν και υλικήν αποκατάστασιν» για την πολύχρονη ταλαιπωρία τη δική του και της οικογένειάς του. Δεν βρήκε ανταπόκριση. Το υπόμνημα το συνέταξε ο εκ των συνηγόρων του Ιορδ. Βαφειάδης, που το συνόδευσε από μια αποκαλυπτική-απολογητική επιστολή:

«Αγαπητέ μου και συμπαθέστατέ μου Γρηγόρη
Σου έδωσα μια υπόσχεση -και θα την εκτελέσω- να γράψω το υπόμνημα-ιστορικό, δια την υπόθεσί σου -υπόθεσι συνειδήσεως- για να χρησιμεύση -ποιος ξέρει, αποτελεσματικά ή όχι, πάντως όμως ένα λιθαράκι δια την επιτυχία του σκοπού μας- εκεί που πρέπει, εκεί που ελπίζει ο κ. Παράσχος σαν ένα βήμα προόδου δια την εξιλέωσί σου.

Και, για να επιτύχω αυτό το βήμα, ενόμισα πως έπρεπε στο υπόμνημα-χρονικό, της υποθέσεώς σου, να προσπαθήσω να πλησιάσω την ουσία, την Αλήθεια της τελείας αθωότητός σου, την ελεεινή σκευωρία και εκτέλεσι της δολοφονίας του Πολκ.

Γι’ αυτό, έκρινα αναγκαίο να ξεφυλλίσω όλα τα σχετικά δημοσιεύματα που εκράτησα από τότε, σε διάφορα έντυπα, κάπου 83 κείμενα, εκτός από κάτι δευτερεύοντα, χωρίς να προσθέσω και τα αφορώντα την διαδικασία της ανακρίσεως και της επ’ ακροατηρίου δίκης.

Δεν εφανταζόμουνα όμως ότι σ’ αυτή την έρευνά μου θα κατέληγα σε ένα ψυχολογικό σοκ εις βάρος μου, που με κρατεί εδώ και μέρες σε αγωνία και τύψι. Ας εξηγηθώ με θάρρος και ειλικρίνεια.

Ναι, έπεσα σε ένα σφάλμα μεγάλο κατά την επ’ ακροατηρίου υπεράσπισί σου. Τι; Κατά την προεισαγωγή της αγορεύσεώς μου, έσπευσα να τονίσω ότι η δολοφονία του Πολκ ήταν έργο των κομμουνιστών. Ενθυμούμαι μάλιστα καλά ότι είχα σκεφθεί πολύ προ της αγορεύσεώς μου εάν έπρεπε να διατυπώσω μια τέτοια γνώμη, που κατά βάθος, ενθυμούμαι καλά, δεν την επίστευα. Όμως δεν μπορούσα να δεχθώ και την άλλη εκδοχή, ότι η δολοφονία ήτο έργον παρακρατικών ή άλλων ανευθύνων οργανώσεων ή ομάδων. Δεν είχον σαφή γνώμην περί των κινήτρων και των οιωνδήποτε ομάδων, ατόμων, ή οργανώσεων δια την εκτέλεσιν του εγκλήματος.

Γιατί όμως ενόμισα ότι έπρεπε να διατυπώσω την γνώμην ότι ήτο έργον των κομμουνιστών; Ιδού. Η επιρροή της δημοσιογραφικής εκστρατείας στην κοινή γνώμη κατά το πολύμηνον διάστημα των ανακρίσεων ήτο διάχυτος. Ανεξαρτήτως μάλιστα κομματικών τοποθετήσεων, ο Τύπος συνετέλεσε πολύ να σχηματισθή και εδραιωθή κοινή γνώμη ότι μόνον κομμουνισταί θα μπορούσαν να έχουν πολιτικά οφέλη από την δολοφονίαν, ακόμη δηλώσεις αμερικανών επισήμων, του πρεσβευτού των Η.Π.Α. Μάινορ, αυτό υπεράσπιζαν, ότι κομμουνισταί ήσαν οι δράσται.

Αντίθετος εκδοχή, ειδικά εις βάρος παρακρατικών οργανώσεων, ή εξάλλων υπερεθνικοφρόνων ανευθύνων ομάδων, δεν πέρασε σε κανένα δημοσίευμα με σχετική σοβαρότητα, παρά μόνον σε αριστερό Τύπο. Από κορυφαίους μάλιστα των δημοκρατικών δυνάμεων, τότε, πολιτικούς, Ρέντη – Μελά, διεσαλπίζετο, με το κύρος μάλιστα της εξουσίας, ότι μόνον κομμουνισταί ήσαν οι ένοχοι.

Εσκέφθηκα τότε, ότι οι ένορκοι που θα εδίκαζαν, θα έκριναν, ως αντιπρόσωποι της κοινής γνώμης, θα εκυριαρχούντο από την έμμονον προκατάληψι ότι οι οργανωταί δεν ήτο δυνατόν να ήσαν έξω από τους κομμουνιστάς. Θα προσέκρουα σ’ αυτήν την σχηματισμένην πεποίθησιν των ενόρκων, εάν η προσπάθεια της υπερασπίσεώς σου εδιχοτομείτο, α) εις την προσπάθειαν ν’ αποδείξω ότι δεν ήτο εποικοδομητικόν διά την ανεύρεσιν της Αλήθειας να τεθή ως δεδομένον ότι η δολοφονία ήτο έργον των κομμουνιστών και β) εις την εκ παραλλήλου προσπάθειαν προς απόδειξιν ότι ουδεμίαν είχες εσύ συμμετοχήν ή ανάμιξιν εις την προπαρασκευήν και εκτέλεσιν της δολοφονίας.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>