Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Τζορτζ Πολκ

Στην προσφυγή συμπεριλαμβανόταν και η τεκμηριωμένη άποψη του Ελληνοαμερικανού δημοσιογράφου-ερευνητή Ηλία Βλάντον ότι τον Πολκ σκότωσε ένας παρακρατικός της Θεσσαλονίκης, επειδή είχε ανακαλύψει λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών που γινόταν στην πόλη.

Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Αθ. Καφίρης, πρότεινε να γίνει δεκτό το αίτημα της αναψηλάφησης. Όμως, το ΣΤ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, με την υπ’ αριθ. 137/2004 απόφασή του, απέρριψε την προσφυγή.

Ο Στ. Παπαθεμελής σε άρθρο του στην εφημερίδα Μακεδονία της 21.05.2006 με τίτλο «Υπόθεση Πολκ: ανοικτή υπόθεση και ανοιχτή πληγή» χαρακτήρισε την καταδίκη του Γρ. Στακτόπουλου το 1949 «αποκορύφωμα μιας μαζικής συγκάλυψης της αλήθειας» που άφησε αναπάντητα πελώρια ερωτηματικά. Ολόκληρη η εκδοχή της ενοχής του Στακτόπουλου θεμελιώθηκε κατά βάση στο δικονομικά επισφαλέστερο μέσο απόδειξης, την ομολογία δηλαδή του κατηγορουμένου, η οποία όμως προέκυψε μετά από πιέσεις και βασανιστήρια.

Ο κύκλος του αίματος είχε ανοίξει και δεν θα σταματούσε εύκολα. Μετά τη δολοφονία του Γιάννη Ζέβγου ήρθε η δολοφονία του Χρήστου Λαδά (1η Μαΐου 1948) για να ακολουθήσει η εξεταζόμενη του Τζορτζ Πολκ.

Οι Ζέβγος, Λαδάς και Πολκ ήταν προσωπικότητες που ανήκαν σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Ο πρώτος ήταν άνθρωπος της αριστεράς, ο δεύτερος ως υπουργός της κυβέρνησης ήταν εκπρόσωπος του καθεστώτος και ο τρίτος ήταν Αμερικανός δημοσιογράφος, δηλαδή στην πλευρά των ηγεμόνων. Έτσι η δολοφονική επιδημία κτύπησε όλο το φάσμα των πολιτικών πλευρών.

Στις δολοφονίες των Ζέβγου και Λαδά δεν δόθηκε ιδιαίτερη έκταση. Θεωρήθηκαν πράξεις αντίποινων μεταξύ αντιμαχομένων πολιτικών πλευρών, που συνδέονταν με τις διώξεις των αριστερών από των κρατικό μηχανισμό και τις σπασμωδικές αντιδράσεις των ανταρτών.

Η τρίτη πήρε μεγάλη έκταση, αφού στις έρευνες πήραν μέρος και Αμερικανοί. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σ’ αυτή τη δολοφονία ενεπλάκησαν, εκτός από τις αντιμαχόμενες ελληνικές πλευρές, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ και ενδεχομένως και της ΕΣΣΔ. Ο ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος είναι ένας κρίκος της αλυσίδας που συνέδεε την πολιτική των υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, με τα Βαλκάνια και Μέση Ανατολή.

Όπως συμβαίνει, συνήθως, στις πολιτικές δολοφονίες τίποτα δεν επιβεβαιώθηκε και τίποτα δεν αμφισβητήθηκε.
Η ιδιότητα του θύματος και η θέση του, δημοσιογράφος και επικεφαλής των ανταποκριτών του δικτύου CBS, του έδιναν αρκετή ελευθερία κινήσεων. Οι κινήσεις και οι έρευνές του στη Μέση Ανατολή, που ήταν ο χώρος ευθύνης του, τον έκαναν επικίνδυνο.

Η Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια είναι δυο περιοχές που απασχολούσαν και τις δύο υπερδυνάμεις. Ιδιαίτερα η πρώτη περιοχή ήταν ο χώρος που προσπαθούσαν να ελέγξουν οι Αμερικανοί για να οικειοποιηθούν τα πετρέλαια. Για να επιτευχθεί ο στόχος τους έπρεπε να δημιουργηθεί μια τεχνητή κρίση, ώστε οι Αμερικανοί να προσεταιρισθούν κάποιους από τους αντιπάλους από τα αραβικά κράτη.

Η πολιτική των ΗΠΑ στην Ελλάδα κινιόταν ανάμεσα στις φιλελεύθερες δημοκρατικές υποθήκες του Ρούζβελτ και την επικρατούσα τάση, στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου, να συμμαχήσουν οι ΗΠΑ με όλους τους εχθρούς της ΕΣΣΔ, ακόμα και τους χιτλερικούς και τους συνεργάτες τους στην Ευρώπη.

Ο Πολκ έχοντας την ευθύνη των δημοσιογράφων του CBS μπορούσε να γνωρίζει πρόσωπα και γεγονότα σχετικά με την πολιτική των ΗΠΑ και την πολιτική των άλλων χωρών, δυτικών και ανατολικών, πάνω στις αραβικές διενέξεις. Οι
αποκαλύψεις του θα θορυβούσαν πολλά κέντρα εξουσίας.

Αλλά γιατί η δολοφονία του να γίνει στην Ελλάδα και ειδικότερα στη Θεσσαλονίκη και όχι σε κάποια αραβική πόλη, που κάτι τέτοιο θα ήταν πιο φυσιολογικό; Το θύμα ήταν παντρεμένος με Ελληνίδα. Εκείνη την εποχή τόσο η Ελλάδα όσο και η Μέση Ανατολή βρίσκονταν σε μεγάλη ένταση. Το επαγγελματικό καθήκον του στη Μέση Ανατολή και οι συναισθηματικοί-συγγενικοί δεσμοί του στην Ελλάδα, έφεραν τον Πολκ ανάμεσα στις δύο εστίες έντασης. Και η Ελλάδα είχε γίνει ο δοκιμαστικός σωλήνας αυτών των διεργασιών.

Η Επιτροπή Έρευνας του ΟΗΕ (United Nations Special Committee on Balkans – UNSCOB), αυτή την εποχή, ήταν εγκατεστημένη στην Θεσσαλονίκη και η πόλη είχε γίνει τόπος εφαρμογής των διαφόρων μεταπολεμικών τάσεων.
Οι έρευνες αυτές του Πολκ είχαν προκαλέσει αντιδράσεις σε ΗΠΑ και είχαν ιδιαίτερα ενοχλήσει την Ουάσινγκτον.

Γι’ αυτό, όταν ήρθε στην Ελλάδα και έγιναν γνωστά τα σχέδιά του, βρέθηκε σε κλοιό παρακολούθησης από τις ελληνικές Αρχές Ασφαλείας, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και από τις Μυστικές Υπηρεσίες κυρίως των ΗΠΑ και της Βρετανίας, που ανακατεύονταν ακόμη στις ελληνικές υποθέσεις, αλλά και της ΕΣΣΔ.

Με το χαρακτήρα που είχε και τις αρχές που πίστευε, δεν μπορούσε παρά να ενδιαφερθεί για την αποκάλυψη της αλήθειας. Μόνο που και στις δύο περιπτώσεις η αλήθεια κρύβεται πίσω από την πολιτική των ΗΠΑ στις επίμαχες περιοχές. Οι έρευνες τον οδηγούν μοιραία σε σύγκρουση με τις δυνάμεις, που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τις συνθήκες που εξυπηρετούσαν τα σχέδιά τους.

Ο ρεπόρτερ του CBS Έντουαρντ Ρ. Μάροου αναφέρει ότι το θύμα παρακάλεσε έναν φίλο του να ταχυδρομήσει, για λογαριασμό του, στην Αμερική ένα πακέτο που περιείχε ένα φωτογραφικό άλμπουμ και ένα σετ αντίγραφα φωτογραφιών. Ήταν στοιχεία από τα ταξίδια του στη Μέση Ανατολή που προτίθετο να συμπεριλάβει, ως σημαντικό μέρος, στο βιβλίο που ετοίμαζε με τίτλο Το Μωσαϊκό της Μέσης Ανατολής.

Κανείς δεν είναι σίγουρος για το περιεχόμενο του βιβλίου του Πολκ και τη θέση που κρατούσε στην ιστορία του Μεσανατολικού. Δημιουργείται, όμως, η απορία πως εμπιστεύθηκε σε κάποιο τρίτο πρόσωπο ένα δέμα με τόσο σοβαρά στοιχεία, δηλώνοντας μάλιστα ότι πρόκειται για στοιχεία μιας τόσο λεπτής έρευνας, ενώ θα μπορούσε να το εμπιστευθεί σε δικό του άτομο, π.χ. την σύζυγό του Ρέα Πολκ που ήταν αεροσυνοδός, χωρίς να τεθεί η ζωή
του σε κίνδυνο.

Ο παραλήπτης του δέματος γινόταν έτσι σύνδεσμος ανάμεσα σε ανθρώπους που θίγονταν από το περιεχόμενό του. Ο παραλήπτης, λοιπόν, ήταν κάποιος συνεργάτης ή έμπιστος του θύματος, που ειδοποίησε τα ενδιαφερόμενα μέρη για το περιεχόμενο του πακέτου ή ο άνθρωπος που πήρε το πακέτο για να το ταχυδρομήσει, το άνοιξε και φρόντισε να πουλήσει το περιεχόμενό του σε κάποια ενδιαφερόμενα πρόσωπα που ήρθαν σε επαφή μαζί του.

Το ερώτημα που αβίαστα μπαίνει σ’ αυτό το σημείο είναι αν αυτό ήταν το μοιραίο λάθος του θύματος.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>