Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Τζορτζ Πολκ

Όπως κι αν είχαν τα πράγματα η αποκάλυψη του περιεχομένου του δέματος και των προθέσεων του Πολκ θα μπορούσε να αποτελέσει κίνητρο για τη δολοφονία του. Επομένως ο φόνος δεν είχε σχέση μόνο με τον ελληνικό Εμφύλιο, ούτε συνδεόταν (αποκλειστικά) με την πρόθεση του θύματος να πάρει συνέντευξη από τον Μάρκο Βαφειάδη.

Ο Πολκ ήθελε να παρουσιάσει και τις ελληνικές υποθέσεις. Θεωρούσε ότι η αμερικανική βοήθεια είχε πέσει σε χέρια καιροσκόπων και ακόμα το αιματοκύλισμα του ελληνικού Εμφυλίου συνδεόταν με την εγκαθίδρυση πολιτικο-κοινωνικής κατάστασης που θα εξυπηρετούσε τους Αμερικανούς. Το θέατρο του πολέμου είχε μεταφερθεί στα βόρεια ελληνικά σύνορα. Στην Ελλάδα είχαν έρθει Αμερικανοί αξιωματούχοι για να ξεκαθαρίσουν την υπόθεση του Εμφύλιου. Την ίδια περίοδο φτάνουν στην Ελλάδα μυθώδη ποσά που καταλήγουν στα χέρια λίγων επιχειρηματιών. Σ’ αυτούς που εξουσίαζαν την οικονομική ζωή της Ελλάδας τα μεταπολεμικά χρόνια.

Ο Πολκ ήθελε να έρθει σε επαφή με το Μάρκο Βαφειάδη για να πάρει και τη δική του άποψη για όσα συνέβαιναν. Μια τέτοια επιτυχία θα μπορούσε να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να σημάνει την έναρξη διαλόγου ανάμεσα σε κράτος και αντάρτες.

Αν σταματούσε ο Εμφύλιος η προσοχή του κόσμου θα στρεφόταν στην κατανομή της εξωτερικής βοήθειας και θα αποκαλύπτονταν οι συναλλαγές των Αμερικανών με Έλληνες κυβερνητικούς και οικονομικούς παράγοντες. Ο Πολκ ήταν μέλος της Αμερικανικής Αποστολής Βοήθειας στην Ελλάδα (American Mission Aid Greece – AMAG). Με την ιδιότητα αυτή είχε την ευκαιρία να ελέγχει την κατάσταση και να μαθαίνει που πάνε τα Αμερικανικά κεφάλαια.

Από τις έρευνές του είχε πολλά στοιχεία τόσο για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή όσο και για τα ελληνικά πολιτικό-κοινωνικά και οικονομικά θέματα. Οι θιγόμενοι απ’ αυτά ήταν πολλοί. Το θύμα, λοιπόν, ήξερε πολλά για να μείνει ανενόχλητος. Την επιθυμία του Πολκ να συναντήσει τον Μ. Βαφειάδη πρέπει να γνώριζαν πολλοί. Κάτι τέτοιο έγραφε ο ίδιος στον Έντ. Ρ. Μάροου. Η επιθυμία του αυτή θα μπορούσε να γίνει, όπως κι έγινε, παγίδα.

Το ζεύγος Πολκ βρισκόταν στην Αθήνα. Ο Πολκ είχε επιστρέψει από μια περιοδεία σε Κωνσταντινούπολη, Αθήνα και Κάιρο. Το επόμενο ταξίδι του το είχε σχεδιάσει για τη βόρεια Ελλάδα. Το ταξίδι αυτό είχε προγραμματιστεί για δύο ζευγάρια, Πολκ και Χατζηαργύρη. Αλλά, τελικά, δεν έγινε όπως είχε προγραμματιστεί. Ο Χατζηαργύρης με τη γυναίκα του έμεινε στην Αθήνα για οικογενειακούς λόγους και η Ρέα Πολκ για να ετοιμάσει το ταξίδι της επιστροφής τους στην Αμερική. Έτσι ο Τζ. Πολκ πήγε μόνος του στη Θεσσαλονίκη.

Ο φόνος δεν μπορούσε να γίνει αλλού, παρά μόνο στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη ήταν τόπος όπου γίνονταν αναμετρήσεις των αντιπάλων. Εκεί δρούσαν με επιτυχία οι κομμουνιστές. Το κρησφύγετο του Μάρκου βρισκόταν κοντά, κάπου στον Όλυμπο. Αλλά ο Πολκ δεν έπρεπε να προλάβει να συναντήσει τον ΕΛΑΣίτη καπετάνιο. Η παγίδα στήθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε η εξαφάνιση του Πολκ να μην κινήσει υποψίες. Άλλωστε ο Πολκ βρισκόταν σε μια ξένη πόλη, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Αυτό διευκόλυνε όσους σχεδίασαν τη δολοφονία να επιλέξουν τον τρόπο εκτέλεσης και τον χρόνο που θα εμφανιζόταν το πτώμα.

Η αστυνομία δεν κινητοποιήθηκε από την αρχή. Αλλά όταν ξεκίνησαν οι έρευνες οι αναζητήσεις της στράφηκαν στην πλευρά του ΚΚΕ. Οι κινήσεις της αστυνομίας φάνηκε από την αρχή και αποδείχθηκε ότι ήταν κατευθυνόμενες.

Για την ανακάλυψη του δράστη ή των δραστών ενδιαφέρονταν πολλοί:
♦ το ελληνικό κράτος, που ήθελε τον εκτελεστή στην πλευρά του ΚΚΕ,
♦ το ΚΚΕ, που ήθελε τον εκτελεστή στην πλευρά του κράτους,
♦ οι ΗΠΑ, που ήθελαν κάποιον από την πλευρά του ΚΚΕ να φορτωθεί την ευθύνη,
♦ οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, που ήθελαν να ξεκαθαρίσουν την υπόθεση για λόγους δεο-ντολογίας,
♦ η Αγγλία, γιατί στην υπόθεση μπλεκόταν ανώτερος διπλωματικός αξιωματούχος.

Από την αρχή της έρευνας φάνηκε ότι η δολοφονία ήταν προσχεδιασμένη, αφού πάνω στο πτώμα υπήρχαν όλα τα προσωπικά αντικείμενα του θύματος, εκτός από τη ταυτότητά του ως πολεμικού ανταποκριτή, την ατζέντα του και το σημειωματάριό του, που είχαν ταχυδρομηθεί στο Γ’ Αστυνομικό Τμήμα.

Από την ώρα που φάνηκαν τα πολιτικά ελατήρια της δολοφονίας, ο πραγματικός ένοχος δεν έπρεπε να βρεθεί και να τιμωρηθεί. Κάποιος άλλος έπρεπε να πάρει τη θέση του, για να ικανοποιηθούν και οι τιμητές που αναζητούσαν με μανία την κάθαρση.

Από την ιατροδικαστική εξέταση του πτώματος βρέθηκαν υπολείμματα από αστακό με μπιζέλια. Σε έρευνα της αστυνομίας στο σπίτι του Ράνταλ Κόουτς βρέθηκαν παρόμοια υπολείμματα. Οι Σμιθ και Κόουτ γνώριζαν τις προθέσεις του Πολκ και πιθανόν τις κινήσεις του. Η αστυνομία, όμως, δεν μπορούσε να προχωρήσει τις έρευνες εναντίον τους επειδή ήταν ξένοι υπήκοοι και διπλωματικοί υπάλληλοι που προστατεύονταν από τις χώρες τους. Ο Ρ. Κόουτ μετατίθεται στο Όσλο Νορβηγίας και την 13 Μαΐου 1948 φεύγει από τη Θεσσαλονίκη.

Ο Ρ. Κόουτ έστειλε την 12 Αυγούστου 1949 σε κάποιον Ε. Η. Πεκ στο Φόρεϊν Όφις την ακόλουθη εμπιστευτική αναφορά:

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>