Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Τζορτζ Πολκ

«Κύριε Στακτόπουλε,
Δεν γνωρίζω τι ρόλον επαίξατε, εν συναρτήσει με την εξαφάνισιν του Πολκ. Με έκπληξιν ήκουσα ότι ετέθητε υπό κράτησιν, διότι ουδέποτε είχον υπόνοιας δι’ εσάς…

Κύριε Στακτόπουλε, ακούσατε την απλήν συμβουλήν μου: Είπατε την αλήθειαν σεις ο ίδιος, βαστάσατε το φορτίον το ιδικόν σας, ελευθερώσατε την καρδίαν σας από την θλίψιν και ίσως θα σώσετε όχι μόνον την μητέραν σας, αλλά και τον εαυτόν σας.

Ξεύρω ότι αν αποτύχητε να σώσετε τον εαυτόν σας ενώπιον του βήματος [δικαστηρίου] λέγων την αλήθειαν, τουλάχιστον θα σώσετε εαυτόν ενώπιον του Θεού…».

Και αυτή η επιστολή δημιουργεί περισσότερες απορίες απ’ όσες προσπαθεί να λύσει: α) ποιος περίμενε η Μάμας να συλληφθεί και εξεπλάγη από τη σύλληψη του Στακτόπουλου, αν η φράση δεν ήταν απλή φιλοφρόνηση; β) πως ήταν σίγουρη για την αθώωση της μητέρας του Στακτόπουλου, ενώ αμφέβαλε για τον ίδιο και τον συμβούλευε να τα βρει με τη συνείδησή του; και γ) μήπως αυτή η συμβουλή υπέκρυπτε γνώση για τη σκευωρία;
Περίπτωση τρίτη. Η Ρέα Πολκ ως χήρα του θύματος προστατευόταν από τη συγκίνηση που είχε δημιουργήσει στη κοινή γνώμη το έγκλημα.

Περίπτωση τέταρτη. Η συγγραφέας Κάτι Μάρτον εμπλέκει στην υπόθεση τους Κων. Τσαλδάρη, αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος, Μιχ. Κορτέση, μέλος παρακρατικής οργάνωσης και τον ταγματάρχη Ν. Μουσχουντή, διευθυντή της Ασφαλείας Θεσσαλονίκης. Ο Αθ. Τσαλδάρης κατέφυγε στην αμερικανική δικαιοσύνη για τη συγκεκριμένη υποψία.

Ο μόνος που δεν είχε κάλυψη ήταν ο Γρ. Στακτόπουλος. Έτσι στήθηκε μια δικογραφία στα μέτρα του δολοφόνου που βόλευε όλους όσους ήθελαν την απόδοση ευθυνών. Έχοντας από την αρχή ο ταγματάρχης Ν. Μουσχουντής επισημάνει τον Στακτόπουλο για κάποιο ρόλο, γρήγορα διαπίστωσε ότι μπορούσε ο ρόλος αυτός να είναι και συμπρωταγωνιστικός. Οι λόγοι ήταν:

♦ γνώριζε καλά αγγλικά,
♦ είχε μιλήσει με τον Πολκ,
♦ είχε κομμουνιστικό παρελθόν,
♦ ήταν δεμένος με την οικογένειά του, τη μητέρα και τις αδελφές του, άρα προσφερόταν για εκβιασμό,
♦ ήταν άβγαλτος, αντιήρωας, ένας ήσυχος άνθρωπος, χωρίς υψηλούς προστάτες…,
♦ τον έδειχναν Έλληνες και Αμερικανοί…

Ο Στακτόπουλος αφού βολιδοσκοπήθηκε, ενοχοποιήθηκε, παραπέμθηκε σε δίκη και καταδικάστηκε. Στήθηκε ένα σαθρό κατηγορητήριο, αφού αναφέρθηκε η συμμετοχή των στελεχών του ΚΚΕ Αδάμ Μουζενίδη, που είχε πεθάνει πριν τη δολοφονία του Πολκ και Βαγγέλη Βασβανά.

Μια μαρτυρία για το πώς χαλκεύτηκε η κατηγορία σε βάρος του Στακτόπουλου είναι και μια επιστολή του δικηγόρου και αντιστασιακού Αν. Παπαπέτρου, που έστειλε το 1975 στον Κ. Χατζηαργύρη και αφηγείται μια συζήτηση που είχε με τον Κώστα Παπαδάκη. Ο Κ. Παπαδάκης ήταν υπεύθυνος ένοπλης μαχητικής ομάδας στην Αθήνα με το ψευδώνυμο Γιάννης και εκτελέστηκε την 10 Ιουνίου 1949. Παπαπέτρου και Παπαδάκης ήταν τότε κρατούμενοι στις φυλακές Αβέρωφ. Πριν εκτελεστεί ο Παπαδάκης διηγήθηκε στον Παπαπέτρου ένα περιστατικό που αφορούσε την υπόθεση Πολκ. Αυτό το περιστατικό γράφει στην επιστολή του ο Παπαπέτρου:

«Φίλε Κώστα Χατζηαργύρη,
Με την ευκαιρία μιας δεύτερης έκδοσης του βιβλίου σου “Υπόθεση Πολκ” θέλω να σου προσφέρω ένα στοιχείο, μικρό από πρώτη άποψη αλλά πολύ αποκαλυπτικό ως προς τον τρόπο που οι ξένες μυστικές υπηρεσίες και η αστυνομία εργάστηκαν τότε για να φορμάρουν την υπόθεση Πολκ.

Πρόκειται για μια εξομολόγηση του φίλου, συντρόφου και συγκρατούμενού μου Κώστα Παπαδάκη, λίγες μέρες πριν εκτελεστεί, το καλοκαίρι του 1949. Είμασταν στο διάδρομο της φυλακής Αβέρωφ, όταν μου διηγήθηκε τη μικρή αυτή ιστορία που την έκλεισε με τούτα τα λόγια:

“Το περιστατικό δεν το είπα σε άλλον. Καλά είναι να το ξέρει ακόμα ένας. Άμα τύχει και ζήσεις εσύ, πες το εκεί που πρέπει”. Από τότε πέρασαν 26-27 χρόνια. Οι ατομικοί μου όροι ύπαρξης (παρατεταμένη φυλακή, μακρόχρονη εξορία) στη διχτατορία (η ίδια η διχτατορία) δεν μου επιτρέψανε να δώσω στη δημοσιότητα το περιστατικό.

Σήμερα μου παρουσιάζεται η ευκαιρία να το κάνω. Ο Κώστας Παπαδάκης το 1947 μέχρι νωρίς το φθινόπωρο του 1948 που πιάστηκε ήταν γραμματέας της “Αυτοάμυνας” της Αθήνας με το ψευδώνυμο “Γιάννης”.

Ήταν η εποχή που οι οργανωτές της δολοφονίας Πολκ αναζητούσαν με κάθε τρόπο να συνδέσουν την προβοκατόρικη ενέργειά τους με τη δράση του Δ.Σ. και του Κ.Κ.Ε. Είχαν αναγγείλει σ’ όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην κοινή γνώμη της Αμερικής πως τον Πολκ τον δολοφόνησαν οι κομμουνιστές. Έπρεπε δοθούν και οι ανάλογες “πειστικές” αποδείξεις.

Έτσι με την σύλληψη του “Γιάννη” οι παράγοντες (ξένοι και ελληνικοί) που κουράρανε την υπόθεση, στο πρόσωπο του “Γιάννη” βρίσκανε την πιο “ιδανική” διέξοδο.

Ανώτερο στέλεχος της ΚΟΑ υπεύθυνος ενός μαχητικού αρμού του κόμματος (ΜΛΑ) είχε όλες τις προϋποθέσεις να βαφτιστεί σε “οργανωτή” της δολοφονίας. Ποιος αμερικανός πολίτης θα αμφέβαλλε πως η εντολή για το φόνο ενός αμερικανού δημοσιογράφου, ακριβώς από ένα τέτιο πρόσωπο έπρεπε να προέρχεται;

Φτάνει να προσκομίζανε τις ανάλογες αποδείξεις. Υπολογίζοντας στην αποτελεσματικότητα των “ανακριτικών τους μέσων” (βλέπε μαρτυρημένες εμπειρίες Θεοφιλογιαννάκου – Χατζηζήση – Σπανού) και σε μια ενδεχόμενη κάμψη του μακαρίτη του Παπαδάκη βάλανε το θλιβερό θύμα τους, το άβουλο όργανό τους Σταχτόπουλο, σε μια από της αλλεπάλληλες “ομολογίες του” να καταθέσει “πως την εντολή για τη δολοφονία του Πολκ” την πήρε στην Αθήνα “από ένα Γιάννη” κι ακολούθησε η περιγραφή “ψηλό, ξανθό κλπ.”, όπως ακριβώς του την είχαν υπαγορεύσει, όπως ήταν ο Κώστας Παπαδάκης.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>