Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Τζορτζ Πολκ

Αυτή ήταν η πρώτη φάση. Χρειαζόταν και η δεύτερη. Η επιβεβαίωση από το “Γιάννη”. Γιατί τέτοιες υποθέσεις μόνο με αυθόρμητες και “αδιάσειστες” ομολογίες θεμελιώνονται. Διηγείται ο ίδιος ο Κώστας ο Παπαδάκης (φραστική αναπαραγωγή της συζήτησης είναι αδύνατη ύστερα από τόσα χρόνια. Διατηρώ την ουσία).

“Με φώναξαν και μ’ ανέβασαν απάνω στο γραφείο του Τσαούση (διοικητή Γεν. Ασφαλείας). Ήταν μέσα ο Κροντήρης (αρχηγός ομάδας διώξεως κομμουνιστών) κι ένας δυο άλλοι. Στο γραφείο βρισκόταν κι ο “στραβός”, ο αρχηγός της αμερικανικής οργανωτικής αποστολής για την αστυνομία. Απ’ έξω περίμεναν μερικοί ξένοι ανταποκριτές με τις μηχανές τους. Όταν μπήκα μέσα με παρουσίασε ο Κροντήρης. Ο “Γιάννης” τους είπε. Ύστερα γύρισε σε μένα. “Η θέση σου είναι δύσκολη, μου είπε. Την εκτέλεση δεν τη γλιτώνεις. Έχουμε νέα στοιχεία.

Ο Στακτόπουλος, λέει ότι του έδωσες την εντολή για το φόνο του Πολκ”. Εγώ διαμαρτυρήθηκα. “Είναι ψέμματα. Να με φέρεται σε αντιπαράσταση με το Σταχτόπουλο”. Τότε μπήκε στη μέση ο Αμερικανός. “Τώρα μιλάς μ’ εμένα. Άμα δεχτείς πως εσύ έδωσες την εντολή τότε ξεμπλέκεις απ’ όλες τις υποθέσεις”. Διαμαρτυρήθηκα. “Δεν έχω καμμιά σχέση μ’ αυτή την ιστορία. Κι ούτε ξέρω κι ούτε έχω δει ποτέ μου αυτό το Σταχτόπουλο”. “Δε μ’ ενδιαφέρει αυτό. Εσύ φτάνει να παραδεχτείς πως έδωσες την εντολή κι έχεις το λόγο μου θ’ απολυθείς αμέσως. Κι αν δεν με πιστεύεις, ορίστε. Εδώ είναι ένα διαβατήριο δικό σου για την Αργεντινή”. Και πραγματικά μου έδειξε ένα διαβατήριο με τη φωτογραφία μου.

Εγώ απάντησα κατηγορηματικά. “Αυτό δεν γίνεται”. Κείνη τη στιγμή, δεν ξέρω πως, άνοιξε η πόρτα και μπήκαν οι ξένοι ανταποκριτές. “Αυτός είναι ο Γιάννης;” είπαν και άρχισαν να με φωτογραφίζουν. Τότε εγώ μη ξέροντας πώς να αντιδράσω τους φώναξα “Αν είστε τίμιοι άνθρωποι δεν πρέπει να το κάνετε αυτό. Δεν έχω καμιά σχέση με την υπόθεση”. Έδιωξαν τους δημοσιογράφους κι εμένα με κατέβασαν κάτω”.

Το περιστατικό ποσοτικά είναι μικρό. Αλλά ποιοτικά είναι μεγάλο με απέραντες ηθικές και ανήθικες προεκτάσεις.

Αυτή η μαρτυρία, η τόσο σύντομη και λιτή, αποδείχνει με τον πιο αναμφισβήτητο τρόπο ποιοι ήσαν οι οργανωτές της δολοφονίας του Πολκ και με ποια ανήθικα μέσα αναζήτησαν αλλοτριωμένα ή ασυνείδητα άτομα που με την ομολογία τους θ’ αντιμεταθέτανε όλη την ευθύνη του εγκλήματος από τις πλάτες των αυτουργών στη καμπούρα των αντιπάλων. Ήταν η πρώτη πικρή γεύση της προβοκατόρικης νοοτροπίας των Αμερικανών που αργότερα είχαμε πιο πολλά δείγματά της.

Αλλά πάνω απ’ όλα βγαίνει και η μεγαλωσύνη της ηθικής αντίστασης του Κώστα Παπαδάκη.

Ο Κώστας Παπαδάκης εκτελέστηκε στις 10 Ιούνη 1949, μαζί με τους συγκατηγορούμενούς μας Κώστα Μάτζαρη και Γιώργη Σαχμπατζίδη. Ύστερα από δυο μήνες εκτελέστηκε και η συγκατηγορούμενή μας Ουρανία Καπλάνη.
Παρακαλώ συγχώρεσέ μου αυτή τη συναισθηματική παρένθεση. Το κάνω σα μνημόσυνο για τους συντρόφους μου που οι συνθήκες ποτέ δεν επιτρέψανε να τους μνημονέψουμε και μοιάζουν λίγοπολύ σαν ξεχασμένοι απ’ όλους.
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Αναστάσιος Παπαπέτρου
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
Λυκούργου 9 – ΤΤ 111
ΑΘΗΝΑΙ

Οι ΗΠΑ, εγκαινιάζοντας την πολιτική τους παρουσία στον ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, δεν δίστασαν να εμπλακούν στην κάλυψη της δολοφονίας ενός υπηκόου τους, που μεθόδευσαν οι ξένες υπηρεσίες. Και ενώ τα περιστατικά της δολοφονίας του Πολκ, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος, ότι έχουν διευκρινισθεί, παραμένουν σκοτεινές οι προθέσεις των δολοφόνων. Γιατί έπρεπε ο Πολκ να εξοντωθεί; Παραθέτουμε τρεις εκδοχές:

♦ Είχε σκοπό να καταγγείλει το ρόλο των ιμπεριαλιστών ως υποκινητών του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα.
♦ Είχε μάθει το ρόλο των ισχυρών στα παρασκήνια της διαμάχης μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων για τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής.
♦ Είχε μάθει τα τεκταινόμενα σε βάρος της Γιουγκοσλαβίας από την Κομινφόρμ και ήταν διατεθειμένος να τα δημοσιεύσει πριν ξεσπάσει η σοβιετογιουγκοσλαβική κρίση τον Οκτώβριο του 1948.

Τίποτα δεν έχει διευκρινισθεί. Τέτοια είναι η φύση των εγκλημάτων που σχεδιάζονται και εκτελούνται από τις μυστικές υπηρεσίες. Ουδέποτε τα κίνητρά τους έρχονται στο φως και μένουν μονάχα τα πτώματα ως αποδεικτικά της αγριότητας, με την οποία διεξάγονται κάποτε οι πολιτικές διαμάχες.

Για τους Έλληνες, που θέλησαν να εκμεταλλευτούν πολιτικά το γεγονός, ήταν η χειρότερη περίπτωση. Ούτε η κομμουνιστές ούτε οι κυβερνητικοί είχαν να κερδίσουν κάτι από τη σιωπή του Πολκ. Τους κομμουνιστές δεν συνέφερε να χάσουν την ευκαιρία να προλάβουν τα αιτήματά τους και τις ιδέες τους στη διεθνή κοινή γνώμη. Με τη δολοφονία του Πολκ έχασαν μια μοναδική ευκαιρία για να τραβήξουν επάνω τους την προσοχή. Από την άλλη μεριά, ο διεθνής σάλος από το θάνατο ενός αμερικανού δημοσιογράφου μόνο ταλαιπωρία μπορούσε να φέρει στους κυβερνητικούς. Έτσι έγινε, αφού η υπόθεση αυτή ταλαιπώρησε για πολλά χρόνια την ελληνική δικαιοσύνη και αποκάλυψε τις σχέσεις υποτέλειας ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ.

Χάθηκε έτσι η ευκαιρία από την ειρηνική μεσολάβηση του Πολκ για τον ιστορικό συμβιβασμό, που έγινε μετά 40 χρόνια. Την αργοπορία αυτή πλήρωσε ακριβά η ελληνική κοινωνία, πολιτικά και οι οικονομικά. Τελικά η Ελλάδα έχασε μέσα από έναν πολιτικό πόλεμο, που παίχτηκε από διαπλεκόμενα συμφέροντα στο έδαφός της.

Θα κλείσουμε (κλείνει άραγε αυτή η υπόθεση;) με το επίμετρο του Στ. Παπαθεμελή στο βιβλίο του Γρ. Στακτόπουλου Υπόθεση Πολκ, η προσωπική μου μαρτυρία:

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>