Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Τζορτζ Πολκ

(Σημειώστε ότι δικονομικά ο Άρειος Πάγος εν συμβουλίω δεν κρίνει την ουσία του θέματος αλλά αποφαίνεται αν το δικαστήριο θα προχωρήσει στην κατ’ ουσίαν επανάκριση της υπόθεσης).

Μετά, λοιπόν, την κατάθεση των νέων στοιχείων το Συμβούλιο του Αρείου Πάγου είχε δύο δυνατότητες. ‘Η να δεχθεί τη γνησιότητα των στοιχείων και την αξιολόγησή τους, ή να διατάξει περαιτέρω αποδείξεις. Πλήρη απόδειξη για τη γνησιότητα τους παρείχε η ομόφωνη και αταλάντευτη μαρτυρία όλων των μαρτύρων, μαζί με τα αδιαμφισβήτητα ντοκουμέντα βέβαιης χρονολογίας. Για την αξιολόγηση, η ανεπιφύλακτη γνώμη των ειδικών γραφολόγων.

Η “κρατήσασα” όμως άποψη του Δικαστηρίου επινόησε μια τρίτη “λύση” με άξονα αναφοράς τις γνωστές αντιφατικές και διάτρητες ομολογίες του Στακτόπουλου στις οποίες αποδίδει κύρος υπάτης αυθεντίας, μπλέκει μια σειρά επιχειρημάτων που αποσκοπούν να στηρίξουν ένα επιθυμητό συμπέρασμα με προτάσεις που οι ίδιες τους χρειάζονται απόδειξη.

Πρόκειται για κλασική περίπτωση επιχειρημάτων που στην επιστήμη της Λογικής ονομάζονται “παραλογισμοί κατά την ύλη ή κατά τη μορφή” (Παπανούτσου, Λογική σ. 176 επ.). Ενδεικτικά παραδείγματα:
1. Στο στομάχι του Πολκ βρέθηκε αστακός με μπιζέλια.
– Ο Στακτόπουλος ομολόγησε ότι έφαγε αστακό με μπιζέλια.
– Άρα η ομολογία του είναι αληθινή και επομένως αυτός ένοχος!

(Τι αξιοπιστία όμως μπορεί να έχει ένα τέτοιο συμπέρασμα, όταν πρώτα βρέθηκε ο αστακός και μετά έξι μήνες αποσπάστηκε – όπως αποσπάστηκε – προσαρμόστηκε και αναπροσαρμόστηκε τέσσερις φορές η ομολογία).
2. Στο σπίτι του κατηγορουμένου βρέθηκε (αν βρέθηκε!) μελανοδοχείο με μελάνη.
– Η μελάνη αυτή είναι όμοια με εκείνη που γράφηκε ο κρίσιμος φάκελος.
– Άρα ο φάκελος γράφτηκε απ’ τη μητέρα του Στακτόπουλου (όμως χιλιάδες Θεσσαλονικείς είχαν την ίδια μελάνη!).
3. Ο φάκελος βρέθηκε εκεί στις 11 π.μ.
Άρα η ομολογία του είναι αληθινή (Ωσάν να μην μπορούσε άλλο άτομο να ρίξει τον φάκελο). Ειδικώτερα η πλειοψηφήσασα γνώμη:

Πρώτον: Κατά προφανή υπέρβαση της αρμοδιότητας του Συμβουλίου, που εδώ δεν λειτούργησε ως δικαστήριο ουσίας και χωρίς να έχει τεθεί μια ερώτηση στους μάρτυρες (που εξετάσθηκαν ενώπιον άλλων αρχών Εισαγγελικών ή Προξενικών) ή να υπάρχει ως θέμα απόδειξη, αποφαίνεται αυθαίρετα και αντιδικονομικά, ότι ο αιτών “Ψυχραίμως εν διαυγεία σκέψεως και ουχί υπό το κράτος ασκηθείσης επ’ αυτού σωματικής ή ψυχολογικής βίας” ομολόγησε τη συμμετοχή του στο έγκλημα!

Δεύτερο: Παραγνωρίζει κραυγαλέα τις σύγχρονες επιστημονικές αντιλήψεις, που θεωρούν την ομολογία “συμπτωματικό επεισόδιο” της κατάθεσης του κατηγορουμένου και ατελέσφορο μέσο απόδειξης, αφού δεν ψεύδεται μόνο ο ένοχος, αλλά και ο αθώος “που έχει τεθεί σε κατάσταση άκρας υποψίας και περιαχθεί σε απογοήτευση, ώστε να απωλέση πάσαν ελπίδα διαφυγής”.

Τρίτο: Αντιπαρήλθε το γεγονός ότι Αμερικανοί ειδικοί (αλλά και ανώτατοι αξιωματούχοι της ελληνικής Δικαιοσύνης) είχαν από τότε αποφανθεί ότι οι ομολογίες του Στακτόπουλου πλέκουν “μια φανταστική ιστορία της δολοφονίας”. Και “από μόνες τους είναι τόσο ανίσχυρες ώστε να μην έχουν καμιά πρακτική αξία, εκτός αν συνδυασθούν με άλλα αξιόπιστα στοιχεία” (Τα οποία ούτε τότε, ούτε κατά τη συζήτηση του ’77 το Δικαστήριο αναζήτησε).

Αλλά η υπόθεση αυτή δεν έκλεισε. Δεν μπορεί να κλείσει, πριν η ελληνική Δικαιοσύνη αντιμετωπίσει την ουσία της.

Η άποψη που υπερασπίστηκαν με τη φωτισμένη τοποθέτησή τους οι δύο μειοψηφίσαντες αρεοπαγίτες ανοίγει το δρόμο για τη δικαστική διαλεύκανση του εγκλήματος.

Μολονότι για την ιστορία που έχει ήδη αμετάκλητα αποφανθεί υπέρ της αθωότητας του Στακτόπουλου, είναι χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα οποιαδήποτε δικαστική επιβεβαίωση της αλήθειας, η ελληνική Δικαιοσύνη έχει καθήκον να αναμετρηθεί με αυτήν την αλήθεια.

Αυτεπάγγελτα ή με νεότερη αίτηση η υπόθεση αυτή πρέπει να κλείσει. Ως τότε θα παραμείνει ανοιχτή υπόθεση. Και ανοιχτή πληγή.
ΑΘΗΝΑ 14.9.84
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ»

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη