Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γεώργιος Α’

Και ενώ η υπόθεση προχωρούσε στη δικαστική της φάση, ο Σχινάς έπεσε από ένα παράθυρο του Διοικητηρίου, όπου κρατούνταν, και αυτοκτόνησε, δηλαδή με τον γνωστό τρόπο που αυτοκτονούν κρατούμενοι για τόσο σοβαρά εγκλήματα. Δεν βρέθηκε κάποιο σημείωμα ή άλλο ντοκουμέντο που να εξηγεί τους λόγους της πράξης του, αν υπήρχαν κάποιοι τρίτοι που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ηθικοί αυτουργοί ή τους λόγους της αυτοκτονίας του. Και όλα αυτά, σε μια περίοδο κρίσιμη για τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Οι εφημερίδες της εποχής βιάστηκαν να κλείσουν το θέμα:
«…ο Σχινάς οδηγούμενος εις τον ανακριτήν διέλαθε της προσοχής των φρουρών και έπεσε από παράθυρον εις το λιθόστρωτον της αυλής, φονευθείς επί τόπου».

Μερικά ερωτήματα:

Πρώτον, η απολογία του Σχινά δεν ήρθε ποτέ στη δημοσιότητα. Εκτός από την αυτοκτονία του δολοφόνου, εξαφανίστηκε και ο φάκελος με την δικογραφία, που συνέταξε ο δικαστής Β. Κανταρές. Ο φάκελος είχε παραδοθεί στον πρίγκιπα Νικόλαο και απ’ αυτόν σε κάποιο άτομο, για να μεταφερθεί στην Αθήνα. Στο πλοίο Ελευθερία, που μετέφερε το άγνωστο άτομο με το φάκελο στην Αθήνα, εκδηλώθηκε κατά τον πλουν πυρκαγιά και ο πολύτιμος φάκελος αποτεφρώθηκε, με αποτέλεσμα να χαθούν τα αποδεικτικά στοιχεία της υπόθεσης, για πάντα.

Δεύτερον, το μυστήριο της επίσκεψης και παραμονής, για τρεις ώρες, στο κελί του δολοφόνου της χήρας-βασίλισσας Όλγας. Φαίνεται ότι ο Σχινάς στην πορεία της ανάκρισης αποκάλυψε πρόσωπα που θα πρέπει να στέκονταν ψηλά. Γιατί διαφορετικά δεν υπήρχε λόγος να σταματήσουν οι ανακρίσεις και να εξαφανιστεί η δικογραφία. ‘Όταν λύθηκε η γλώσσα του και μαθεύτηκε ότι πολλά πράγματα βγήκαν στη φόρα, η βασίλισσα Όλγα πήγε στο μπουντρούμι που κρατούνταν και μίλησε αρκετή ώρα μαζί του. Ο Σχινάς κάτι θα πρέπει ν’ αποκάλυψε στην Όλγα για εκείνους που όπλισαν το χέρι του. Η αγέρωχη πρώην Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας δεν μίλησε ποτέ για το ζήτημα αυτό. Αλλά και τι να έλεγε, ότι σκότωσαν τον άνδρα μου για να γίνει βασιλιάς ο γιος μου; Μάλιστα, καθώς λέγεται, η βασίλισσα φεύγοντας του χάρισε μια Αγία Γραφή.

Τρίτον, ποιος εκπαραθύρωσε τον Σχινά.

Τέταρτον, ο υπασπιστής του βασιλιά Φραγκούδης, που τον συνόδευε στον μοιραίο περίπατο, δεν κλήθηκε ποτέ στην ανάκριση. Αργότερα θα τοποθετηθεί στρατιωτικός ακόλουθος στην Ουάσιγκτον, με την εντολή να μην ξαναεπιστρέψει στην Ελλάδα. Όλα αυτά έγιναν γιατί ίσως είχε δει στον τόπο του εγκλήματος τον Αυστριακό αξιωματικό Schinazyi.

Οι μελετητές που ασχολήθηκαν με αυτή την υπόθεση μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: σ’ αυτούς που θεωρούν ότι ο Σχινάς ενήργησε μόνος του και σ’ εκείνους που τον θέλουν όργανο των ξένων μυστικών υπηρεσιών και ισχυρίζονται ότι κατά το παρελθόν πραγματοποίησε ταξίδια σε Βερολίνο και Βιέννη.

Στην πρώτη κατηγορία θα πρέπει να ενταχθεί ο Ι. Θ. Δημαράς, επιμελητής της έκδοσης των εγγράφων και σημειώσεων του Κων. Δ. Ρακτιβάν, που ισχυρίζεται ότι ο Σχινάς ποτέ δεν υπήρξε αναρχικός ή σοσιαλιστής αλλά «πένης» και «εκβιαστής». Ο ίδιος αναφέρει ότι ο Σχινάς δεν γνώριζε καμιά ξένη γλώσσα (ούτε γαλλικά, ούτε βουλγαρικά), ουδέποτε βγήκε από τα όρια του ελληνικού κράτους, ενώ συχνά έπαιρνε βοηθήματα παρά πλείστων καθηγητών Πανεπιστημίου (Αθηνών), του Μακεδονικού Συλλόγου και άλλων ατόμων. Τέλος, συμπληρώνει ότι ενήργησε μόνος εν στιγμαίς πυρετικού παραληρήματος πιεσθείς υπό της αθλιότητος και της πείνης υφ’ ης εμαστίζετο.
Η άποψη αυτή, βέβαια, δεν στοιχειοθετείται και δεν τεκμηριώνεται.

Στη δεύτερη κατηγορία συναντούμε τον στρατηγό Λεων. Παρασκευόπουλο, που βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη την ημέρα της δολοφονίας του Γεωργίου Α’. Ο Παρασκευόπουλος αναφέρει ότι ο πρίγκιπας Νικόλαος, που είχε λάβει γνώση της δικογραφίας, του εκμυστηρεύτηκε ότι η δολοφονία του Βασιλέως δεν ήταν έργον των αναρχικών, αλλ’ έργον πολιτικών εξωτερικών συμφερόντων.

Η άποψη ότι η δολοφονία του αγγλόφιλου Γεωργίου Α’ μεθοδεύτηκε και σχεδιάστηκε από τις Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία και Αυστρία) για να βασιλεύσει ο γερμανόφιλος γαμπρός του Κάιζερ, διάδοχος Κωνσταντίνος, έχει πολλούς υποστηρικτές, αν και κατά πληροφορίες ο Γεώργιος Α’ σχεδίαζε να παραιτηθεί υπέρ του διαδόχου μετά τη δόξα που απέσπασε στους Βαλκανικούς Πολέμους. Ο Γ. Φιλάρετος, μάλιστα, στο βιβλίο του Σημειώσεις κατονομάζει ως πραγματικό δολοφόνο έναν Αυστριακό αξιωματικό ονόματι Schinazyi, που υπηρετούσε σε αυστριακό πλοίο που ναυλοχούσε εκείνες τις μέρες στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Να τι γράφει για το ζήτημα αυτό:

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>