Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γεώργιος Α’

«Μυστηριώδης έμεινε πάσα σχεδόν λεπτομέρεια του εγκλήματος και αυτής της ανακρίσεως, ης ο φάκελλος εξηφανίσθη, ευθύς μετά την διάδοσιν ότι την ημέραν, καθ’ ην ο Σχοινάς εκλήθη εις το εν Θεσσαλονίκη δικαστήριον προς ανάκρισιν, πεσών εκ του παραθύρου ηυτοκτόνησεν. Είναι άξιον παρατηρήσεως ότι ο πέπλος του μυστηρίου, όστις εκάλυψε την αλήθειαν της διατυμπανισθείσης (αλλ’ επίσης αμφισβητηθείσης) δολοφονικής αποπείρας, εν τη λεωφόρω Συγγρού (Αθηνών), ερρίφθη επίσης πυκνός και επί της πραγματικής δολοφονίας του όθεν ιστορικώς δεν είναι γνωστόν το όνομα του δολοφόνου, ουδέ εάν ο Σχοινάς εδολοφόνησεν ή εδολοφονήθη.

Μεταξύ των πολλών φημών η πιθανοτέρα ίσως είνε ότι ουχί ο Έλλην Σχοινάς, αλλά ο σχεδόν ομώνυμός του Αυστριακός αξιωματικός Schinazyi εξελθών του εν τω λιμένι της Θεσσαλονίκης τότε ναυλοχούντος αυστριακού πολεμικού πλοίου, εφόνευσε τον ιδρυτήν της δυναστείας των Γλύξβουργ, ως εδημοσιεύθη και εν φυλλαδίω “Βενιζέλος, Στέμμα, Δημοκρατία”, υπό Γλάρου Κόκλη (Αθήνα 1924), όπερ φαίνεται ότι είνε ψευδώνυμον, αλλά το δημοσίευμα αποκαλύπτει και πολλάς αληθείας, περί των εθνικών ημών πραγμάτων. Τα υπ’ αυτού δημοσιευθέντα προσεγγίζουσι πλειότερον και όσα εγράφησαν εις “Ελεύθερον Βήμα” (19 Μαρτίου 1927) εκ πληροφοριών (ως βεβαιοί ο γράφων Α. Κ.) του πρώην υπουργού των Εξωτερικών Καλλέργη, όστις εγνώριζεν από τον βασιλέα περί των κατ’ αυτού ενεργειών του Γερμανού Φον Βάγκεν Χάιμ.

Και εν Κωσταντινουπόλει βραδύτερον έμαθεν ότι η εκεί γερμανική πρεσβεία είχεν εργασθή, εν εποχή, καθ΄ ην ο ίδιος υπηρέτει εν αυτή, περί της δολοφονίας του Γεωργίου. Εκ του δημοσιεύματος τούτου, λαβών αφορμήν, έμαθον ότι Βάγκεν Χάιμ ήτο εν Αθήναις και βραδύτερον εν Κωνσταντινουπόλει πρέσβυς της Γερμανίας και ότι κατά την εδώ διαμονήν του είχε την μεγάλην εμπιστοσύνην της Σοφίας, συζύγου του Κωνσταντίνου, ούτινος φίλοι τινές, πιστεύω εν αγνοία του, πολύ επόθουν ν’ αντικατασταθή όσον οίον τε ταχύτερον ο Αγγλόφιλος πατήρ παρά του Γερμανόφιλου υιού του.

Αλλ’ εξ άλλης πηγής ήκουσα ότι αληθώς δολοφόνος ήτο ο Σχοινάς ή Φλώκας, Μακεδών, κάτοικος Ασβεστοχωρίου Θεσσαλονίκης, όστις δεν είνε απίθανον, μοι είπον, να είχεν ηθικόν συναυτουργόν τον Βούλγαρον ταγματάρχην και κομιτατζήν Τσιλιγκέρωφ και ότι πάσχων εκ φθίσεως ηυτοκτόνησεν ο Σχοινάς. Η πληροφορία αύτη, κυκλοφορήσασα, μετά την εξαφάνισιν του φακέλλου, δεν μοι φαίνεται πιθανή».

Αλλά και οι πληροφορίες και οι κρίσεις του στρατηγού Θ. Πάγκαλου έχουν πολύ ενδιαφέρον:
«Ο Βασιλεύς Γεώργιος ο Α’ έτρεφε πραγματικήν αντιπάθειαν προς τον Γερμανόν Αυτοκράτορα και ήτο έθερμος θιασώτης της Αγγλικής πολιτικής. Εάν συνεπώς έζη, ουδέποτε θα εδημιουργείτο ο απαίσιος διχασμός του Ελληνικού Λαού, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την Εθνικήν συμφοράν της Μ. Ασίας.

Την δολοφονίαν του Βασιλέως Γεωργίου καλύπτει σκοτεινόν μυστήριον και η γενομένη τότε ανάκρισις δεν ηδυνήθη ούτε ηθέλησε να εκταθή προς ανακάλυψιν των λόγων, οίτινες ώθησαν τον δολοφόνον Σχοινάν εις την εκτέλεσίν της. Διεδόθη τότε ότι επρόκειτο περί αναρχικού και ανισορρόπου, αλλά φαίνεται ότι δεν ήτο αληθές. Εν Θεσσαλονίκη ήτο τότε Γενικός Διοικητής ο Βασιλόπαις Νικόλαος, και ο υπασπιστής του λοχαγός πυροβολικού Αλ. Μαζαράκης, αυτόπτης μάρτυς των γεγονότων, αναφέρει εις τα απομνημονεύματά του (σελ. 132) επί λέξει:

“Το μυστήριον έγινε σκοτεινότερον, όταν εξ ασυγχρήτου αμελείας περί την φρούρησίν του, πεσών έκ τινος παραθύρου του Διοικητηρίου, όπου είχε μεταφερθή προς ανάκρισιν, ο δολοφόνος εφονεύθη. Επίσης παράδοξον είναι γεγονός το οποίον γνωρίζω εξ ιδίας αντιλήψεως, ότι η Βασίλισσα Όλγα επανειλημμένως επεσκέφθη αυτόν εις την φυλακήν παραμείνασα επί μακρόν παρ’ αυτώ”.

Ο διευθύνων τότε τας ανακρίσεις δικαστής Β. Κανταρές, προσωπικός φίλος μου, μου εβεβαίωσεν επίσης την ακρίβειαν των ανωτέρω και μου εξέφρασε την πεποίθησίν του ότι ο Σχοινάς δεν ήτο ανισόρροπος, ούτε αναρχικός, αλλ’ υπήρξεν όργανον ανθρώπων οι οποίοι ενήργουν προς εξυπηρέτησιν των συμφερόντων ξένης δυνάμεως, η οποία είχε συμφέρον να θέσει εκ ποδών τον αείμνηστον Βασιλέα Γεώργιον, ούτινος ήσαν γνωστά τα υπέρ της Αγγλίας αισθήματα.

Παρά τας επιμόνους ερωτήσεις μου, ο Κανταρές δεν ηθέλησε να μου κατονομάση ούτε την ξένην δύναμιν ούτε τα εν Ελλάδι όργανα αυτής. Ως προς το πρώτον, ακολουθών το γνωστόν αστυνομικόν δόγμα “Ζήτησον τον ωφελούμενον εκ του εγκλήματος” και λαμβάνων υπ’ όψει ότι μετά έν έτος εξ αφορμής μιας άλλης υπόπτου Βασιλικής δολοφονίας (του Αρχιδουκός της Αυστρίας εν Βοσνία), εξερράγη ο Παγκόσμιος πόλεμος, έχει το δικαίωμα πάς τις να εξαγάγη το συμπέρασμα ότι ο αείμνηστος Βασιλεύς έπεσε θύμα εν τη Βαλκανική βλέψεων της Γερμανίας.

Εκτός των ανωτέρω, σοβαρόν τεκμήριον επί των αιτίων της υποθέσεως αυτής αποτελεί και η σχετική αφήγησις του Στρατηγού Παρασκευόπουλου. Περιγράφων ούτος συνέντευξιν την οποίαν είχεν εν Θεσσαλονίκη μετά του Πρίγκηπος Νικολάου ευθύς μετά τη δολοφονίαν, αναγράφει εις το σύγγραμμα του (τόμος Α’ σελ. 161) επί λέξει τα εξής καταπληκτικά:

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>