Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γεώργιος Α’

Τις δραματικές ώρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Γεωργίου Α’, τις υποψίες για το ποιοι βρίσκονταν πίσω από το δολοφόνο και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατούσε τότε στη Θεσσαλονίκη περιγράφει στο ημερολόγιό του ο πρίγκιπας Νικόλαος:

«…ο φόβος μήπως αυτό το φρικτόν έγκλημα χρησιμεύσει ως σύνθημα για μια εθνική εξέγερσι εναντίον των Βουλγάρων, των οποίων η αυθάδεια, η κακοπιστία και ο άκρατος εγωισμός είχον φτάσει τότε εις το κατακόρυφον, με έκαμε και μπόρεσα να συγκρατήσω τον εαυτόν μου! Εκείνο που συνετέλεσε επίσης εις τούτο ήτο ότι όλοι σχεδόν όσοι ευρίσκοντο εκεί, και πρώτος ο Ρακτιβάν, ο οποίος ήτο αντιπρόσωπος της κυβερνήσεως, τα είχαν χάσει κυριολεκτικώς!

Όλοι ανεξαρτήτως, και εγώ πρώτος, είχαμε όχι μόνον την υποψίαν αλλά σχεδόν την πεποίθησιν ότι το έγκλημα είχεν εκτελεσθεί από Βούλγαρον. Όταν επήγα εις το νοσοκομείον, όπου είχον μεταφέρει τον καϋμένον τον Βασιλέα, ήλθεν ο Α. Μομφερράτος, ο τότε διευθυντής της αστυνομίας, να μου αναφέρη ότι εις την πόλιν επεκράτει τρομερός ερεθισμός και ότι οι πολίται και οι στρατιώται συνήρχοντο παντού με την πρόθεσιν να προβούν εις αντίποινα. Αυτή η είδησις με έκαμε να συνέλθω κομμάτι.

Συλλογίσθηκα πως αν δεν ελάμβάνετο αμέσως ένα μέτρον, μπορούσαν να επέλθουν ανυπολόγισται καταστροφαί. Διέταξα λοιπόν αμέσως τον διευθυντήν της αστυνομίας και τον φρούραρχον συνταγματάρχην Δράκον να σπεύσουν εις την πόλιν και να διαδώσουν παντού ότι ο δολοφόνος ήτο Έλλην. Την μεγαλυτέραν συγκίνησιν και ανησυχίαν από εμέ είχεν ο Ρακτιβάν. Όταν ήλθε κοντά μου και είδε τα χάλια μου, μου είπε: “Προσπαθήστε να κρατήσετε την ψυχραιμίαν σας, διότι εσείς έχετε αυτήν την στιγμήν την μεγαλυτέραν εξουσίαν και από σας εξαρτάται το παν!”».

Ο Κων. Ρακτιβάν γράφει σχετικά:
«… Τας τραγικωτέρας στιγμάς της εν Μακεδονία υπηρεσίας μου αναντιρρήτως εδοκίμασα, ότε την 5ην Μαρτίου 1913, εισελθών εις το γραφείον μου, ο Αρχηγός της δημοσίας ασφαλείας μοι ανεκοίνωσε τηλεφωνικώς την δοθείσαν αυτώ είδησιν ότι “εκτυπήσαν τον βασιλέα”…

Εκ των υστέρων απεδείχθη ότι δεν επρόκειτο δια πράξιν παρασκευασμένης συνωμοσίας, αλλά περί μεμονωμένου απαισίου εγκλήματος.
Η μόνη δε λαβούσα χώραν αταξία συνίστατο εις τους αμέσως μετά το έγκλημα, επί τόπου, επακολουθήσαντες φόνους (…) μωαμεθανών παρά των ημετέρων στρατιωτικών και χωροφυλάκων, εν τη ιδέα ότι το κακούργημα είχε διαπραχθεί υπό Τούρκων.
Εις την αποτροπήν περαιτέρω τοιούτων πράξεων συνέβαλε και το εν τω άμα σκοπίμως κοινολογηθέν γεγονός, ότι ο δολοφόνος ήτο Έλλην, καίτοι μετά δυσκολίας εγίνετο τούτο πιστευτόν.

Ευθύναι διά το γεγονός της βασιλοκτονίας επεζητήθησαν βραδύτερον δια της αντικαταστάσεως του Αρχηγού της δημοσίας ασφαλείας, παρά την εκπεφρασμένην γνώμην του αμέσως προϊσταμένου αυτού Στρατιωτικού Διοικητού Θεσσαλονίκης και άνευ σοβαράς δικαολογίας. Διότι προς φρούρησιν του Βασιλέως εν τε τω Ανακτόρω και τας εξόδους αυτού (επιμένοντος δυστυχώς να περιδιαβάζη καθ’ εκάστην πεζή ανά την πόλιν) παν δυνατόν μέτρον κανονικώς ελαμβάνετο και κατά την περίστασιν ταύτην ουδέν είχε παραλειφθεί, ολίγα δε βήματα όπισθεν (…) Κρήτες χωροφύλακες, ουδ’ απεδείχθη η ύπαρξις συνωμοσίας, διαλαθούσης το όμμα της αστυνομίας, οπότε ηδύνατο να υπάρξη και εκ τούτου ευθύνη αυτής.

Υπό τας συνθήκας ταύτας και προκειμένου περί ανθρώπου απονενοημένου, εις ουδέν λογιζομένου την ζωήν του, η στιγμιαία προσέγγισις του βασιλικού θύματος και η εκτέλεσις της αποπείρας ήταν πλέον ζήτημα τύχης.
Ταύτα ανεπτύχθησαν και εν τη Βουλή κατά την γενομένην επί σχετικής ερωτήσεως, συζήτησιν της 9ης Δεκεμβρίου 1913. Ασυγχώρητος, ατυχώς, περί την φύλαξιν του δολοφόνου, ολιγωρία, επέτρεψεν αυτώ την αυτοκτονίαν και απεστέρησεν την υπόθεσιν του φωτός της επ’ ακροατηρίω δημοσίας αναπτύξεως».

Ο πρίγκιπας Νικόλαος ανέλαβε να ειδοποιήσει τηλεγραφικά το διάδοχο, και βασιλιά πια, Κωνσταντίνο, που βρισκόταν στα Ιωάννινα, καθώς και τα υπόλοιπα μέλη της Βασιλικής οικογένειας. Ο διάδοχος Κωνσταντίνος πληροφορήθηκε τη θλιβερή είδηση από τον υπασπιστή του Βικτ. Δούσμανη και αναχώρησε αμέσως για την Αθήνα, αφού ανέθεσε τη διοίκηση του στρατού στην Ήπειρο στον υποστράτηγο Παν. Δαγκλή.

Πράγματι, τις αμέσως επόμενες ώρες, η αστυνομία ανακοίνωσε το όνομα του δράστη και άρχισε να διαδίδει τη θεωρία του μοναδικού δολοφόνου. Ακόμα, άφησε να διαρρεύσει η πληροφορία πως ο δράστης ήταν αναρχικός και σχεδόν παράφρων, ο οποίος δολοφόνησε τον Γεώργιο Α’ από εκδίκηση, επειδή στο παρελθόν ο βασιλιάς είχε αρνηθεί να του χορηγήσει οικονομική βοήθεια, κάτι που είχε υποστηρίξει, αρχικώς, και ο ίδιος ο Αλ. Σχινάς. Ενδεικτική του κλίματος αυτού, είναι μια ανταπόκριση από την Θεσσαλονίκη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εμπρός» την 7η Μαρτίου, όπου, εκτός των άλλων, σκιαγραφείται και το πορτραίτο του δράστη:

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>