Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Δημήτριος Κωφίτσας

Ο Δημ. Κωφίτσας γεννήθηκε το 1902 στο χωριό Χαλίκι Τρικάλων και μετά τις γυμνασιακές του σπουδές κατατάχτηκε στη Σχολή Αξιωματικών της Χωροφυλακής. Το 1933 αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπομοίραρχου και τοποθετήθηκε στην Ειδική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα διοικητής της.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κρατήθηκε σε απόσταση από τους κατακτητές και αρνήθηκε επανειλημμένως να τους δώσει πληροφορίες για καταζητούμενους κομμουνιστές. Λέγεται δε ότι είχε φροντίσει να καταστρέψει σχετικούς φακέλους λίγο πριν την είσοδο των Γερμανών στην πόλη. Γι’ αυτή τη στάση του αυτή δυο φορές κλείστηκε σε γερμανικές φυλακές.

Το βράδυ εκείνο επέστρεφε στο σπίτι του έπειτα από διασκέδαση. Τον συνόδευε ο επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης Αναστάσιος Ατσαβές. Στο ύψος της οδού Ιουστινιανού, τους πλησίασε ένας νεαρός και, πριν προλάβουν να αντιδράσουν, πυροβόλησε τον Κωφίτσα, σχεδόν εξ επαφής, στο κεφάλι. Ο δράστης κατάφερε να διαφύγει. Απείλησε μάλιστα έναν άοπλο στρατιώτη, που βρέθηκε τυχαία στον τόπο του συμβάντος, με τη φράση:
«φύγε γιατί θα σε φάω και σένα».

Την κηδεία του παρακολούθησαν οι πολιτικές, στρατιωτικές και θρησκευτικές αρχές και πλήθος κόσμου. Οι ανακριτικές αρχές δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν τον δράστη και ποιους βρισκόταν πίσω του. Η Αστυνομία όμως δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι επρόκειτο για μέλη της ΟΠΛΑ. Εθεωρείτο δε ότι το κτύπημα αυτό σηματοδοτούσε την επανασύσταση της οργάνωσης και την έναρξη επιχειρήσεων μέσα στην πόλη.

Η δολοφονία καλύφθηκε δημοσιογραφικά απ’ όλες τις εφημερίδες. Διαφορετικός ήταν ο τρόπος που είδαν οι εφημερίδες κάθε παράταξης. Η Νέα Λαϊκή Φωνή που απηχούσε τις απόψεις της Αριστεράς αφιέρωσε στο γεγονός, χωρίς σχολιασμό, ένα μονόστηλο με τον τίτλο: «Εδολοφονήθη υπ’ αγνώστων ο μοίραρχος Κουφίτσας».

Από την άλλη πλευρά, οι εφημερίδες του δεξιού χώρου ζητούσαν επιτακτικά να παρθούν άμεσα μέτρα κατά των κομμουνιστών. Έστρεφαν, μάλιστα, τα πυρά τους εναντίον εκείνων των πολιτικών που δίσταζαν, για λόγους σκοπιμότητας, να προσχωρήσουν σε τέτοιες απόψεις. Χαρακτηριστικό ήταν το δημοσίευμα της εφημερίδας Το Φως:

«Ο αλησμόνητος Κωφίτσας που εδολοφονήθη με τον γνωστόν άναδρον κομμουνιστικόν τρόπον, είχεν ιδιαιτέρως ευεργετήσει τους κομμουνιστάς […] Τώρα ο κομμουνισμός επλήρωσε με μίαν δολοφονικήν σφαίραν την ευγωμοσύνην που ώφειλε προς τον δολοφονηθέντα. Διότι ο κομμουνισμός είναι το φείδι που θερμαίνουν οι ανόητοι εις τους κόλπους των. Έστω και η περίπτωσις Κωφίτσα απόδειξις της τύχης η οποία αναμένει όλους εκείνους τους γλυκανάλατους Έλληνας πολιτικούς που ερωτοτροπούν σήμερον με τον κομμουνισμόν, δια να ανέλθουν με τις πλάτες του εις την εξουσίαν. Μία σφαίρα εις την κεφαλήν την κενήν και… “Ζήτω ο Ζαχαριάδης”! Μόνον αυτός».

Πέντε μήνες αργότερα η Θεσσαλονίκη έμελλε να μετατραπεί για μια ακόμη φορά σε προνομιακό χώρο δράσης εκείνων που δέχτηκαν να οπλιστούν για να εξουδετερώσουν εκείνους που όχι μόνο θεωρούσαν πολιτικούς αντιπάλους τους αλλά πολύ περισσότερο ως μιάσματα ή εθνικούς μειοδότες, υπηρέτες σε κάθε περίπτωση ξένων συμφερόντων.

Τα δύο επόμενα χρόνια, 1947 και 1948, ο Εμφύλιος Πόλεμος κορυφώθηκε, καθιστώντας επιτακτική την ιδεολογική, ψυχολογική και τελικά φυσική εξόντωση του εσωτερικού εχθρού στα πεδία των μαχών, αλλά και μέσα στις πόλεις.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη