Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

Μετά το σάλο που προκλήθηκε, η Αστυνομία Θεσσαλονίκης προσπάθησε να μεταφέρει να τα ρίξει όλα στον Γκοτζαμάνη. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά για τα γεγονότα του συνταγματάρχη Ευθ. Καμουτσή που γράφτηκε την επομένη της επίθεσης στον Λαμπράκη:

«… ο δράστης μετά καταδίωξιν από αστυνομικών οργάνων και πολιτών, συνελήφθη εις την οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου».
Χαρακτηριστικός ήταν και ο τρόπος που παρουσίασαν τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης φιλοκυβερνητικές εφημερίδες της Αθήνας.

Η εφημερίδα Ακρόπολις της 23 Μαΐου 1963: «Ο βουλευτής ΕΔΑ κ. Λαμπράκης ετραυματίσθη βαρύτατα κατόπιν επεισοδίων που προεκλήθησαν από προκλητικότητα οπαδών τα Ειρήνης. Υπέστη τραύματα και άλλος βουλευτής της ΕΔΑ από το αγανακτήσαν πλήθος».

Η εφημερίδα ανεβάζει το αγανακτήσαν πλήθος σε 3000 – 4000 άτομα, που συγκεντρώθηκαν αυθορμήτως για να αποδοκιμάσουν την εκδήλωση 200 οπαδών και φίλων της Ειρήνης τραγουδώντας πατριωτικά άσματα, σε αντίθεση με τους οπαδούς της Ειρήνης που έψαλλαν τον Ύμνο της Ειρήνης προκαλώντας τους πατριώτες.

Όταν μάλιστα κατέβηκε από το κτίριο για να διαμαρτυρηθεί ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γ. Τσαρουχάς, σημειώνει:
«… εδέχθη επίθεσιν ατόμου κραδαίνοντας ομβρέλλαν και ετραυματίσθη» για να συνεχίσει: «… Μετ’ ολίγον ασθενοφόρον του Σταθμού Α’ Βοηθειών τον παρέλαβε, πριν όμως απομακρυνθή από εκεί, το πλήθος επετέθη κατά του αυτοκινήτου, έθραυσε τους υαλοπίνακας και εξυλοκόπησε τον τραυματίαν βουλευτή».

Την επομένη των γεγονότων της Θεσσαλονίκης ο Γ. Παπανδρέου, ύστερα από συζήτηση στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, δήλωσε: «… Η Ένωσις Κέντρου καταγγέλλει και ενώπιον του Έθνους και ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης τον αρχηγόν της ΕΡΕ Κ. Καραμανλή ως ηθικόν αυτουργόν της πολιτικής δολοφονίας του βουλευτού Λαμπράκη …»

Η δήλωση αυτή συγκλόνισε κυριολεκτικά τον ελληνικό λαό, που παρακολουθούσε τις εξελίξεις με συγκίνηση και έκδηλη ανησυχία. Άμεση ήταν η αντίδραση του Κ. Καραμανλή με δήλωση-απάντηση στην καταγγελία του αρχηγού της Ένωσης Κέντρου: «… Το πάθος από το οποίον κατέχεται ο κ. Παπανδρέου τον οδηγεί όχι μόνον εις πολιτικάς αλλά και εθνικάς απρεπείας. Δια την σημερινήν του δήλωσιν θα εντρέπεται εις όλη του την ζωήν…».

Ανάλογες ήταν και οι αντιδράσεις και των άλλων κομμάτων, που αιφνιδιάστηκαν από τα γεγονότα. Σε αλλεπάλληλες συσκέψεις των στελεχών τους προσπαθούσαν να εκτιμήσουν το νέο στοιχείο που εμφανίστηκε στη πολιτική ζωή και να προβλέψουν τις επιπτώσεις του.

Το Κόμμα Προοδευτικών επισήμανε
«… την βαρυτάτην ευθύνην της κυβερνήσεως, η οποία απεδείχθη ανίκανος να προλάβη τα διαδραματισθέντα …»

Η ΕΔΑ κατάγγειλε
«… η ξενόδουλος κυβέρνησις της βίας αποκαλύπτεται αδίστακτος και εμπρός εις το πολιτικόν έγκλημα προκειμένου να πνίξη τν φωνήν του λαού και να κρατηθά εις την εξουσίαν…».

Στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν ο Γρ. Λαμπράκης εμφανίστηκε αυτόκλητος ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών Δ. Καψάσκης και εξέτασε τον τραυματία βουλευτή. Μετά την εξέταση ο Καψάσκης, παρά τις έντονες αντιρρήσεις των καθηγητων Ν. Καβαζαράκη και Αλ. Συμεωνίδη, αποφάνθηκε ότι το θανάσιμο χτύπημα επήλθε από την πτώση του στο πεζοδρόμιο και όχι από πλήξη της κεφαλής δια θλώντος οργάνου. Η προσπάθεια να εμφανιστεί η δολοφονική επίθεση ως τροχαίο ατύχημα ήταν προφανής.

Μεγάλη ήταν η επιστημονική κινητοποίηση για τη σωτηρία του βουλευτή της ΕΔΑ.
Ο καρδιοχειρουργός Δ. Οικονόμου κλήθηκε επειγόντως από την Αθήνα για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Διαπίστωσε, όμως, ότι ο εγκέφαλος είχε νεκρωθεί και κάθε χειρουργική επέμβαση ήταν αδύνατη και περιττή.
Μια ομάδα ξένων γιατρών ειδικών σε παρόμοια περιστατικά, που ήρθε στη Θεσσαλονίκη, παρά τις προσπάθειές της, δεν κατόρθωσε τίποτα. Ο Βρετανός νευροχειρουργός Νόρμαν Ντοτ, που έμεινε κοντά στον Λαμπράκη μέχρι το τέλος, στο ιατρικό δελτίο της 26ης Μαΐου 1963 δεν άφησε καμιά ελπίδα «… οιαδήποτε επέμβασις θα ήτο άσκοπος».

Την 27 Μαΐου 1963, ώρα 01.22’, ο Γρ. Λαμπράκης έχασε τη μάχη με το θάνατο.

Η είδηση του θανάτου του Γρ. Λαμπράκη έγινε γρήγορα γνωστό σ’ όλο τον κόσμο. Από παντού άρχισαν να φτάνουν μηνύματα θλίψης αλλά και οργής για την απώλεια του ανθρώπου. Η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Η Βραδυνή της 27ης Μαΐου 1963, αφού κατακεραυνώνει τους κομμουνιστές που είχαν την ιδέα να μετακαλέσουν ξένους επιστήμονες για να εξετάσουν τον θανάσιμα τραυματισμένο βουλευτή, γεγονός που αποτελούσε προσβολή για τους Έλληνες γιατρούς, αποφαίνεται: «… τραύμα εις το κρανίον διά σιδηρού οργάνου (λοστού) δεν υπάρχει ως επιμόνως ισχυρίζοντο μέχρι σήμερον οι κομμουνισταί».

Και συνεχίζει:
«Το ατύχημα συνέβη εκ προσκρούσεως του κρανίου του ατυχούς βουλευτού επί του λιθίνου επιστρώματος, προκληθέντος από την εκτίναξιν του σώματος, το οποίον απώθησε τόσον βιαίως, λόγω της ταχύτητος, το τρίκυκλον του καθάρματος Γκοτζαμάνη, ώστε να μην προλάβει ο ατυχής βουλευτής να στηριχθή επί των χειρών του, διά να μη έχει ο τραυματισμός του τας μοιραίας συνεπείας που είχεν. Αυτά τα είπε και ο ιατροδικαστής κ. Καψάσκης εις την έκθεσίν του …».

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>