Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

Εκ των προφυλακισθέντων τούτων αξιωματικών οι τέσσαρες τελευταίοι, γενομένων δεκτών προσφυγών των κατά των ενταλμάτων προφυλακίσεώς των, δυνάμει βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης απεφυλακίσθησαν, ενώ του πρώτου, υπομοιράρχου Εμμανουήλ Καπελώνη, δια του εκδοθέντος υπ’ αριθ. 200/19.3.1964 βουλεύματος του αυτού Συμβουλίου, προερχομένου εις έλεγχον της διαρκείας της προφυλακίσεως κατ’ άρθρον 287 του Κ. Ποιν. Δ., διετάχθη η εξακολούθησις της προφυλακίσεως.

Εκτός των ειρημένων και πλειάς ετέρων αξιωματικών χωροφυλακής εκ των κατά την ημέραν εκείνην των γεγονότων (22.5.1963) ενεργώς αναμιχθέντων εις τα φερόμενα ως ληφθέντα μέτρα τάξεως, ήχθησαν κατηγορούμενοι κυρίως επί καταχρήσει εξουσίας εις βαθμόν καουρ-γήματος και παραβάσει καθήκοντος, μη προφυλακισθέντες όμως.

Ήδη από του παρελθόντος Νοεμβρίου η όλη δικογραφία διεβιβάσθη παρ’ ημών ως περαιωμένη εις τον Εισαγγελέα Πλημμελειδικών Θεσσαλονίκης, μετά μακράν δε περίοδον εκκρεμότητος, λόγω υποβολής αλλεπαλλήλων αιτήσεων εξαιρέσεως κατά των μελών του Δικαστικού Συμβουλίου, εξεδόθη το υπ’ αριθ. 167/2.3.1964 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικων Θεσσαλονίκης, όπερ διέταξε περαιτέρω ανάκρισιν.

Κατά τας σκέψεις του βουλεύματος τούτου η ανακριτική έρευνα πρέπει περαιτέρω να εκταθή, εκτός άλλων θεμάτων, εις την περαιτέρω διακρίβωσιν:

α) Του εάν ο θάνατος του Λαμπράκη οφείλεται εις μόνην την επ’ αυτού επίπτωσιν του τρικύκλου (…), περί ής επιπτώσεως ως γεγονότος ουδεμία καταλείπεται αμφιβολία, ή και επί πλέον εις πλήγμα κατενεχθέν κατά της κεφαλής του Λαμπράκη διά προσήκοντος οργάνου (επί παραδείγματι λοστού ή ετέρου σιδηρού ή άλλου οργάνου), υπέρ ής εκδοχής συνηγορούν ένια στοιχεία του ήδη συγκομισθέντος ανακριτικού υλικού.

β) Του εάν όντως η συγκέντρωσις των αντιφρονούντων ωργανώθη υπό αστυνομικών αρχών, όπερ περιστατικόν, κατά τας σκέψεις του βουλεύματος, επί λέξεσι, “αποκτά ιδιάζουσαν σημασίαν εν τη εκτιμήσει της κατά των κατηγορουμένων αξιωματικών χωροφυλακής κατηγορίας επί καταχρήσει εξουσίας και παραβάσεως καθήκοντος, δεδομένου ότι αν συγκέντρωσις αύτη προεκλήθη υπό των κατηγορουμένων αστυνομικών και δεν υπήρξεν αυθόρμητος, ή επί τοις εγκλήμασι τούτοις ευθύνη των κατηγορουμένων αξιωματικών χωροφυλακής θα τυγχάνη αυτόδηλος, συναρτωμένη προς τα λοιπά στοιχεία του συγκομισθέντος ανακριτικού υλικού, και δη οιονεί ως επεξηγηματικός και ερμηνευτικός παράγων τούτων”.

γ) Του ακριβούς σημείου κακοποιήσεως του ετέρου βουλευτού Τσαρουχά, όπερ κατά τας σκέψεις του βουλεύματος, επί λέξεσι, “έχει αποφασιστικήν σημασίαν και εν συναρτήσει προς την επί καταχρήσει εξουσίας κατηγορίαν εις βάρος των κατηγορουμένων αξιωματικών χωροφυλακής, της επί τω εγκλήματι τούτω ευθύνης της καταφασκομένης από την υπό του παθόντος και ωρισμένων φερομένων ως αυτοπτών μαρτύρων υποστηριζομένην εκδοχήν περί του σημείου τελέσεως του εγκλήματος τούτου”.

δ) Του περιστατικού ότι κακοποιηθείς εις τον χώρον των εγκλημάτων πολίτης εκλήθη νύκτωρ εις την αστυνομικήν διεύθυνσιν και παρεκλήθη υπό του κατηγορουμένου αστυνομικού διευθυντού Καμουτσή να μη υποβάλη μήνυσιν “διότι κατά λάθος εκακοποιήθη”, ως εάν η Αστυνομική Αρχή ήτο κατά την εσπέραν εκείνην ο φύλαξ άγγελος και προστάτης των εγκληματησάντων.

Τα σημεία ταύτα, κατ’ επιταγήν του βουλεύματος, ως και άλλα, ως και παν έτερον εάν κρίνη τούτον αναγκαίον ο Ανακριτής “διά την πλήρη της υποθέσεως διαλεύκανσιν εν σχέσει προς άπαντα τα δι’ ά ησκήθη ποινική δίωξις εγκλήματα” θέλουσιν αποτελέση αντικείμενον περαιτέρω ανακριτικής ερεύνης, ήτις και ανετέθη ήδη εμοί.

Εξοχώτατε Κύριε Υπουργέ,

Ο υποφαινόμενος Ανακριτής, συμπράξας εις την έκδοσιν του βουλεύματος τούτου, έχει βαθείαν επίγνωσιν των βαρυτάτων έργων, άτινα δις του βουλεύματος τούτου τω ανετέθησαν. Πέραν των απλών γραμμών και των εκ πρώτης όψεως αθώων εκφράσεων του εν λόγω βουλεύματος, ανακύπτει ο πυρήν του τραγικού ερωτήματος:

Πώς ωργανώθησαν και πώς συνετελέσθησαν επί παρουσία δύο εκατοντάδων περίπου αστυνομικών, αρχηγευομένων υπό των ενταύθα ηγητόρων των, και δη εν τη διασταυρώσει των οδών Βενιζέλου και Ερμού, εύρους μόλις της μεν πρώτης 10,10 μέτρων, της δε δευτέρας 11,40 μέτρων, δηλαδή εις τόπον δυνάμενον να ελεγχθή, κατά την σκέψιν του διαθέτοντος και νηπιακήν έτι μόνον αντίληψιν ανθρώπου, και διά μιάς μόνον δεκάδας αστυνομικών οργάνων λόγω της προμνησθείσης στενότητος του χώρου, τα στυγερά εγκλήματα της 22ας Μαΐου 1963, χωρίς μάλιστα ουδείς των δραστών να συλληφθή υπό αστυνομικών οργάνων; Το ερώτημα τούτο διαλαμβάνεται εις την επιταγήν του βουλεύματος περί πλήρους της υποθέσεως διαλευκάνσεως.

Και προβάλλει το ερώτημα: Ανακριτική έρευνα πέντε μηνών (η προλαβούσα) πώς δεν ωδήγησεν εις την πλήρη της υποθέσεως διαλεύκανσιν; Η απάντησις είναι απλή. Το συκομισθέν υλικόν, κατόπιν πολυμήνου ενεργητικότητος του υποφαινομένου Ανακριτού, δίδει αναμφιβόλως μιαν εικόνα των εγκληματικών πράξεων αρκούσαν, κατά την αντίληψιν του υποφαινομένου τουλάχιστον, διά την δόμησιν επαρκούς κρίσεως περί των ήδη αχθέντων κατηγορουμένων και της ενεργητικότητος ενός εκάστου διά το παρόν στάδιον της προδικασίας.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>