Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

Τουλάχιστον, επί των λοιπών ανακριτικών υποθέσεων περαιουμένων δεν αναδίδεται μείζων καθαρότης της εν τη προκειμένη επιτευχθείσης. Ούτος είναι ο λόγος διά τον οποίον εθεώρησα την ανάκρισιν περαιωθείσαν και διεβίβασα την όλην δικόγραφίαν ως περαιωμένην εις τον Εισαγγελέα. Και ο τελευταίος ούτος ομοίως έκρινε, δι’ ό και επί της ουσίας πρότασιν υπέβαλεν εις το Δικαστικόν Συμβούλιον.

Όμως το Συμβούλιον, διατάξαν, ως προείρηται, περαιτέρω ανάκρισιν, ουδαμώς ήμαρτεν. Διότι δύναται μεν η δικογραφία να είναι πλήρης, ως πιστεύω ότι είναι, και αυτάρκης κατά το ήδη συγκομισθέν ανακριτικόν υλικόν, και εν τούτοις η δικαστική συνείδησις να μη ικανοποιείται εις βαθμόν προσήκοντα δια την έκφρασιν δικαιοδοτικής κρίσεως, όπερ επίσης εν προκειμένω συμβαίνει.

Συγκεκριμένως επάγομαι. Ήχθησαν ως κατηγορούμενοι διάφοροι αυτουργοί των εγκλημάτων της εκ προθέσεως ανθρωποκτονίας του Γρηγορίου Λαμπράκη και της επικινδύνου σωματικής βλάβης του Γεωργίου Τσαρουχά. Η ποιότης των αυτουργών, λόγω του πλουσίου εγκληματικού παρελθόντος των, δύναται να αποδοθή μόνον διά του επιεικούς (επαναλαμβάνω επιεικούς) χαρακτηρισμού ότι πρόκειται περί αποβρασμάτων της κοινωνίας.

Έτερον το ζήτημα ότι τα αποβράσματα ταύτα απετέλουν τα σκεύη γνωριμιών των ηγητόρων της αστυνομικής δυνάμεως Θεσσαλονίκης υποστρατήγου Μήτσου και αστυνομικού διευθυντού Καμουτσή. Επί του ζητήματος τούτου δεν μοι ανήκει κρίσις. Το θέμα είναι έτερον και τοποθετείται ως εξής: Λόγω της τοιαύτης ποιότητός των οι αυτουργοί ούτοι είναι αδύνατον από ιδίας διαθέσεως να εκινήθησαν εις τα εγκλήματά των. Αναμφιβόλως ενήργησαν ως όργανα ετέρων, ως μισθοφόροι. Και ερωτάται: Τίνων;

Η ανάκρισις κατά το παρελθόν κατέβαλεν απεγνωσμένας προσπαθείας, εν μέσω μυρίων δυσχερειών, επισημάνσεως των ηθικών των εγκλημάτων αυτουργών. Ενεργούσα μετά πολλής περισκέψεως, επεσήμανε, κατ’ επιεική κρίσιν, εις την ενεργοτικότητα των παρισταμένων κατά τα εγκλήματα ηγητόρων της αστυνομικής δυνάμεως υποστρατήγου Μήτσου, συνταγματάρχου Καμουτσή, αντισυνταγματάρχου Διαμαντοπούλου και ταγματάρχου Δόλκα (Διοικητού Υποδιευθύνσεως Εθνικής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης) τα στοιχεία της ελαφροτέρας των κατά τον Ποινικόν Κώδικα μορφών συμμετοχής και απήγγειλε κατά τούτων κατηγοριών και επί συνεργεία (υλική τε και ψυχική) εις την δολοφονίαν του Λαμπράκη και την επικίνδυνον σωματικήν βλάβην του Τσαρουχά.

Υπαρχόντων όμως συνεργών, ποίοι υπήρξαν οι ηθικοί αυτουργοί; Διότι, βεβαίως, οι βάσει συγκεκριμένων περιστατικών επισημανθέντες ως τοιούτοι και ήδη εν προφυλακίσει εισέτι ευρισκόμενοι Εμμανουήλ Καπελώνης (υπομοίραρχος) και Ξενοφών Γιοσμάς δεν δύναται να εξαντλώσι το πάνθεον των ούτως εγκληματησάντων. Κατ’ ακολουθίαν τούτων, δύο εκδοχαί, ως αι μόναι δυναταί του προλαβόντος ερωτήματος λύσεις, ανακύπτουσι. Ή οι κατηγορηθέντες ως άνω συνεργοί είναι οι ίδιοι οι ηθικοί των εγκλημάτων αυτουργοί και επομένως έτυχον επιεικούς μέχρι τούδε ανακριτικής μεταχειρίσεως, ή υπάρχουσι έτεροι ηθικοί αυτουργοί, μήπω εκ της μέχρι τούδε ανακρίσεως απισημανθέντες.

Ιδού το ενώπιον του Ανακριτού τιθέμενον έργον. Ο υποφαινόμενος πιστός εις τον όρκον του, είναι διατεθιμένος να εργασθή με όλην την επιβαλλομένην υπέρτασιν δυνάμεων προς επιτυχή διεξαγωγήν του ανατεθέντος αυτώ έργον. Διότι την δικαστικήν του συνείδησιν δεν είναι διατεθειμένος να απολλοτριώση, όπως και επ’ αφορμή της υποθέσεως ταύτης προς πολλάς κατευθύνσεις του εδόθη ήδη η ευκαιρία να καταδείξη.
Όμως, παρά ταύτα, διακατέχεται από το συναίσθημα του φόβου μήπως η προσπάθειά του ναυαγήση.

Εξοχώτατε Κύριε Υπουργέ,
Εντεύθεν λαμβάνω το θάρρος να απευθυνθώ προς Υμάς, ως τον επί της Δικαιοσύνης εφορεύοντα, και να είπω. Η ανάκρισις υπό τας σημερινάς των πραγμάτων συνθήκας δεν δύναται να ευδοκιμήση. Τους λόγους τούτους εξέθεσα λεπτομερώς και κατά το παρελθόν, και δη διά της υπ’ αρίθ. 1/18.7.1963 αναφοράς μου προς Υμάς, επί Υπουργείας Αντεισαγγελέως Αρείου Πάγου Βασιλείου Σακελλαρίου και προφορικώς δια μακρών εις τον ίδιον, κατά την ενταύθα κατ’ Ιούλιον π.έ. άφιξίν του. Συγκλίνουσι δε εις την αλήθειαν:

Πώς είναι δυνατόν να ευοδωθή η ανάκρισις όταν οι ήδη αχθέντες ως κατηγορούμενοι αξιωματικοί χωροφυλακής, δηλαδή και εκείνοι οι οποίοι δεν προεφυλακίσθησαν, εκκρεμούσης εν πάση περιπτώσει και της κατ’ αυτών κατηγορίας, ως και εκείνοι καθ’ ών ενδεχομένως μέλλουσι να προκύψωσιν ευθύναι, διατηρούνται υπηρετούντες εν Θεσσαλονίκη και ελέγχοντες ούτω ουσιαστικώς τα πάντα; Είναι γνωστή η τεραστία εις χείρας των κατά νόμον εξουσία.

Τα μεν στόματα των υφισταμένων των ελέγχονται διά της ιεραρχικής εξαρτήσεως, η δε τυχόν διάθεσις των πολιτών των δυναμένων να γνωρίζωσιν επί της υποθέσεως ουσιώδη γεγονότα εξανεμίζεται, διότι ουδείς δέχεται βεβαίως να αντιμάχηται προς κρατούσας Αρχάς. Η σιωπή λοιπόν πανταχόθεν εξασφαλίζεται.

Αφήνω και την εσκεμμένην παρεμβολήν ποικίλης φύσεως προσκομμάτων, ης απτόν δείγμα κατά το παρελθόν απετέλεσε και η αηδής εκστρατεία στρατολογηθέντων ανυποδήτων, ως επί το πολύ, χωρικών, οι οποίοι επ’ αφορμή της προφυλακίσεως του υποστρατήγου Μήτσου και των λοιπών αξιωματικών κατήλθον ενταύθα και περιέτρεχον τας οδούς της πόλεως κραυγάζοντες επί ώρας “θανατηφόρα” συνθήματα κατά του εισαγγελέως Μπούτη και του υποφαινομένου Ανακριτού, ως δραστών της προμνησθείσης προφυλακίσεως, πάντα δε ταύτα και πάλιν επί παρουσία του Νομάρχου Θεσσαλονίκης και αστυνομικών δυνάμεων, περιορισθεισών εις το να αποτρέψωσιν μόνον την προς το Δικαστικόν Μέγαρον (του Πρωτοδικείου και της Εισαγγελίας Πρωτοδικών) προσπέλασιν των εγκαθέτων τούτων.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>