Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

Ταύτα σημαίνουσι βεβαίως ότι Κράτος, εν τη εννοία συνταταγμένων εξουσιών, ων αι αποφάσεις είναι εις πάντας σεβασταί, τουλάχιστον κατά τας “ωραίας”, κατ’ ευφημισμόν, αυτάς του παρελθόντος ημέρας, δεν υπήρξε, αλλά και καταδεικνύουσι την εσωτερικήν (θα έλεγον, ψυχικήν) επαφήν μεταξύ των, κατά την κρίσιν του Ανακριτού αρμοδίως εκφερομένην, εγκληματησάντων αξιωματικών και των λοιπών ενταύθα συναδέλφων των, ιεραρχικώς δε υφισταμένων, διότι μόνον υπό τοιαύτην εκδοχήν δικαιολογείται πως ούτοι ηνέχθησαν τας εις βάρος του Εισαγγελέως και Ανακριτού ως είρηται ασχημίας.

Και δεν είναι το μόνον περιστατικόν, το οποίον βεβαίως έχει και την φαιδράν του όψιν. Υπάρχει και το έτερον γεγονός, ότι οι ως άνω αξιωματικοί, προ της προφυλακίσεώς των, ειδοποιούμενοι πάραυτα περί της υπό του Ανακριτού κλητεύσεως ως μαρτύρων αστυνομικών, εκάλουν τούτους και τους εδίδασκον τι έκαστος θα έλεγε εξεταζόμενος υπό του Ανακριτού, εδίδοντο δε εις τους ούτω κανοναρχουμένους και έγγραφα σημειώματα, εν είδει μνημονίου εκείνων τα οποία έδει να καταθέσωσιν ενώπιον του Ανακριτού.

Περί του γεγονότος τούτου έχω ιδιωτικάς εξ αστυνομικών πάλιν πληροφορίας. Αναμιμνήσκομαι του περιστατικού τούτου όχι δια να διετραγωδήσω τας δυσχερείας ενώπιον των οποίων εν τη επιτελέσει του έργου ευρέθην, αλλά δια να επισημάνω την αλήθειαν: Τι να προσδοκά κανείς παρά των εν λόγω αστυνομικών ως προς την εν τω μέλλοντι επιτέλεσιν ευόρκως των καθηκόντων των, όταν απέκτησαν την πικράν εμπειρίαν, διδασκόμενοι παρά των προϊσταμένων, ότι υπερτέρα του καθήκοντος της Αληθείας και του τοιούτου προς την Δικαιοσύνην της Πατρίδος των τυγχάνει η ανάγκη καλύψεως των εγκληματούντων προϊσταμένων των;

Εντεύθεν αβιάστως ανακύπτει η αναγκαιότης όπως οι φερόμενοι οπωσδήποτε ως αναμεμιγμένοι εις την ανακρινομένην παρ’ εμού υπόθεσιν Αξιωματικοί της αστυνομικής δυνάμεως Θεσσαλονίκης, δηλαδή τόσον οι προφυλακισθέντες και απολυθέντες ως άνω, όσον και οι κριθέντες προσωρινώς απολυτέοι, δηλαδή εκείνοι οι οποίοι ήχθησαν ήδη ως κατηγορούμενοι, αλλά και εκείνοι διά τους οποίους υφίστανται εκ του ήδη συγκομισθέντος ανακριτικού υλικού στοιχεία επιληψίμων ενεργειών των κατά την εσπέραν των γεγονότων, απομακρυνθώσι το ταχύτερον εκ Θεσσαλονίκης και μάλιστα εις υπηρεσίας ουχί εγγύς της Θεσσαλονίκης κείμενας, ώστε να αποτραπή πάσα δυνατότης όπως δι’ επιβολής ή επηρεασμού μαρτύρων παρακωλύσωσι το έργον της ανακρίσεως.

Αξιωματικοί οι οποίοι διατελούσιν υπό κατηγορίαν είναι:
1) Κωνσταντίνος Μήτσου, υποστράτηγος, 2) Ευθύμιος Καμουτσής, συναγματάρχης, 3) Μιχαήλ Διαμαντόπουλος, αντισυ-νταγματάρχης, 4) Κωνσταντίνος Δόλκας, αντισυνταγματάρχης, 5) Δημήτριος Σέττας, ταγματάρ-χης, 6) Τρύφων Παπατριανταφύλλου, μοίραρχος, 7) Δημήτριος Λάζαρής, μοίραρχος, 8) Δημήτριος Καλλιμάνης, μοίραρχος, 9) Νικόλαος Δρούλιας, μοίραρχος, 10) Δημήτριος Κατσούλης, υπομοίραρχος, 11) Εμμανουήλ Βαλεργάκης, υπομοίραρχος, 12) Κωνσταντίνος Κλωνάρης, υ-ποοίραρχος, 13) Οδυσσεύς Κούκος, υπομοίραρχος, 14) Αναστάσιος Σχινάς, υπομοίραρχος, 15) Κωνσταντίνος Γρίβας, ανθυπομοίραρχος, 16) Λεωνίδας Συμεωνίδης, ανθυπομοίραρχος, 17) Κωνσταντίνος Πρίτσος, ανθυπομοίραρχος, 18) Παναγιώτης Τζιμοτούδης, ανθυπομοίραρχος, 19) Νικόλαος Αγγελόπουλος, υπομοίραρχος, 20) Σάββας Σαββόπουλος, ανθυπομοίραρχος, 21) Νικόλαος Σεγκουνάς, ανθυπομοίραρχος, 22) Περικλής Τσούτσας, ανθυπομοίραρχος.

Τινών εκ τούτων, μετατεθέντων ήδη εκ Θεσσαλονίκης, πρέπει να αποτραπή η επάνοδος.

Αξιωματικοί επιληψίμως ενεργήσαντες, μη τελούντες όμως υπό κατηγορίαν, είναι:
1) Παναγιώτης Τάγαρης, 2) Σωτήριος Γραμματίκας, 3) Γεώργιος Ντούμας, 4) Θωμάς Τασόπουλος, 5) Γεώργιος Αγγελόπουλος, 6) Δημήτριος Αναστόπουλος, 7) Αύγουστος Καραυγουστής, 8) Πέτρος Γκότσης, 9) Διονύσιος Καρυδάκης, άπαντες υπομοίραρχοι διοικηταί παραρτημάτων Ασφαλείας ενταύθα κατά την 22.5.1963, φερόμενοι ως προκαλέσαντες διά στρατολογήσεως εγκαθέτων την αντισυγκρέντρωσιν των αντιφρονούντων

Επίσης, Σπυρίδων Σταθουλόπουλος, ταγματάρχης, διοικητής Γενικής Ασφαλείας κατά την ημέραν των γεγονότων, αναπτύξας ύποπτον ενεργητικότητα εν σχέσει ιδίως προς τον εκ των αυτουργών Εμμανουήλ Εμμανουηλίδην.

Πάντων των ανωτέρω επιβάλλεται η άμεσος εντεύθεν απομάκρυνσις προς αποτροπήν παρακωλυτικών της ανακρίσεως ενεργειών των. Ως και εις την από 18.7.1963 προς Υμας, ως ανωτέρω, αναφοράν μου έλεγον, “έστω τούτο μία οιονεί ειπείν εισφορά του Σώματος της Χωροφυλακής προς το Ανακριτικόν ημών έργον, το οποίον τα μέγιστα θα διευκολυνθή εάν πληροφορηθή το κοινόν ότι η περιπέτεια εις ήν διά της εν λόγω υποθέσεως ήχθη η Χωροφυλακή, ακολουθείται από αυστηράς και εν τω συνόλω κυρώσεις, οπότε περιαιρουμένου του κλίματος της φοβίας πολλά προσδοκώ να αποκαλυφθώσι”.

Ακριβώς ένεκα του τελευταίου τούτου λόγου θα πρέπει η εντεύθεν απομάκρυνσις των ως άνω αξιωματικών να τύχη ευρυτάτης δημοσιότητος, ώστε να ανακύψη δυνατότης όπως καταστή χρήσιμος διά τον σκοπόν διά τον οποίον θέλει πραγματοποιηθή.

Τέλος, δεν κρίνω άσκοπον, αλλά τουναντίον επιβεβλημένον, όπως διαταχθή αμέσως και ενεργηθή έλεγχος εν τω Υπουργείω Βορείου Ελλάδος ως προς την διάθεσιν διαφόρων κονδυλίων, καθ’ όσον εκ του ήδη συγκομισθέντος ανακριτικού υλικού φέρεται ο εκ των δραστών της δολοφονίας Λαμπράκη Σπυρίδων Κοτζαμάνης ως επιδοτούμενος διά χρηματικών βοηθημάτων παρά του Υπουργείου τούτου επ’ ευκαιρία διαφορών περιστατικών. Το στοιχείον τούτο ίσως να μη τυγχάνη, κατά την κρίσιν του υποφαινομένου, άμοιρον σημασίας και διά την ανακρινομένην υπόθεσιν.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>