Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

Εμακρυγόρησά πως εν τη εκθέσει των ανωτέρω, εν επιγνώσει διατελών των ατελειών της γραφίδος μου, προς μόνον τον σκοπόν όπως παραστήσω τα σημεία επί των οποίων, κατά την γνώμην τουλάχιστον του υποφαινομένου, δύναται να αναπτυχθή κυβερνητική μέριμνα προς διευκόλυνσιν του έργου της ανακρίσεως.
Επικαλούμαι, εν τω πνεύματι των ανωτέρω, την Υμετέραν συνδρομήν εις την ταπεινήν μου προσπάθειαν.
Μετά βαθυτάτου σεβασμού
Ο Ανακριτής του Γ’ Τμήματος Θεσσαλονίκης
ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗΣ»

27 Απριλίου 1964. Η κυβέρνηση ανακοινώνει την απόφασή της να άρει τα έκτακτα μέτρα της περιόδου του εμφυλίου πολέμου και να αποφυλακίσει τους τελευταίους πολιτικούς κρατούμενους.

23 Ιουνίου 1964. Ο Γ. Παπανδρέου αντιστέκεται σθεναρά στις πιέσεις του προέδρου των ΗΠΑ Λ. Τζόνσον για το Κυπριακό, στο Λευκό Οίκο.

18 Ιουλίου 1964. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Πολ. Πολυχρονίδης επιβάλλει ποινή προσωρινής παύσης 6 μηνών στον Κων. Κόλλια για τις παρεμβάσεις του στο έργο της ανάκρισης. Το Συμβούλιο της Επικρατείας επικυρώνει την υπουργική απόφαση.

21 Σεπτεμβρίου 1964. Τελειώνουν οι ανακρίσεις για την υπόθεση Λαμπράκη.

6 Νοεμβρίου 1964. Η Βουλή αποφασίζει τον τερματισμό, νομικά τουλάχιστον, του μετεμφυλιακού καθεστώτος. Καταργούνται το Γ’ Ψήφισμα και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.

29 Νοεμβρίου 1964. Πολύνεκρη τραγωδία στο Γοργοπόταμο, κατά τον εορτασμό της επετείου της ανατίναξης της γέφυρας την Κατοχή, από έκρηξη νάρκης. Ειπώθηκε ότι η νάρκη ήταν παλιά, ξεχασμένη, αλλά δεν ήταν. Επρόκειτο για προβοκάτσια σε βάρος της κυβέρνησης.

28 Δεκεμβρίου 1964. Βγαίνει το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών για τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. Ο εισαγγελέας Στ. Μπούτης ασκεί έφεση.

23 Φεβρουαρίου 1965. Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου αποκαλύπτει στη Βουλή το σχέδιο Περικλής, ένα σχέδιο εκτροπής από την ομαλότητα.

18 Μαΐου 1965. Η, από 380 δακτυλογραφημένες σελίδες, ογκώδης δικογραφία αποτέλεσε τη βάση για την έκδοση του υπ’ αριθ. 139/1965 παραπεμπτικού βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης με το οποίο παραπέμφθηκαν σε δίκη 31 άτομα. Στην πρότασή του προς το Συμβούλιο Εφετών, ο εισαγγελέας Π. Δελαπόρτας, μεταξύ των άλλων, έκανε και τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

«Μεταξύ της 8.30’ και 10.00’ νυκτερινής ώρας της 22ας Μαΐου 1963 οι εν εκάστη ανθρωπίνη συνειδήσει εγκατεστημένοι σεισμογράφοι, οι καλούμενοι “περί δικαίου αίσθημα”, οι υφιστάμενοι κραδασμούς αναλόγως ισχυρούς προς το μέγεθος του προσβαλλομένου δικαίου και προς την ψυχικήν ευαισθησίαν και πνευματικήν καλλιέργειαν εκάστου ανθρώπου, εσημειώθησαν σειράν ισχυροτάτων και αλλεπαλλήλων δονήσεων, τεκτονικής δια το δίκαιον μορφής και επεξεργασίας, με επίκεντρον την Θεσσαλονίκην της Ελλάδος, εις το τμήμα των διασταυρώσεων των οδών Ερμού – Βενιζέλου – Σπανδωνή – Ι. Δραγούμη και τους πέριξ χώρους.

Τας δονήσεις ταύτας, λόγω της μεγίστης ισχύος των, φαίνεται ότι κατέγραψαν και οι εκτός Ελλάδος σεισμο-γράφοι του είδους τούτου, οι απανταχού του κόσμου ευρισκόμενοι. Εις το κεντρικώτατον τούτο σημείον της Θεσσαλονίκης, εν μέσω και κατόπιν προηγηθέντος ομαδικού οργίου ακολάστων παρανομιών, συνισταμένων εις διατάραξιν κοινής ειρήνης δια κακοποιήσεως πολιτών, ύβρεων, λιθοβολισμών αιθούσης, εν η είχεν συγκεντρωθή αριθμός ανθρώπων και διηξήγοντο συνομιλίαι κ.λ.π., δύο Έλληνες πολίται, οι Γεώργιος Τσαρουχάς και Γρηγόριος Λαμπράκης, ουδένα βλάπτοντες και διά τούτο έχοντες δικαίωμα και εύλογον αξίωσιν παρά του Κράτους των να τους εξασφαλίση την ζωήν και την σωματικήν των ακεραιότητα οπουδήποτε και αν ευρίσκοντο, είτε εις την πλατείαν του Συντάγματος είτε εις την ερημικωτέραν κορυφήν όρους, διότι αυτό σημαίνει ιδανικώς ευνομούμενον Κράτος, να παρέχη την αυτήν ασφάλειαν πανταχού εντός των ορίων της κυριαρχίας του, υφίσταντο σχεδόν τελετουργικώ τω τρόπω αλλεπαλλήλους επιθέσεις, με αποτέλεσμα

◊ την επικίνδυνον σωματικήν κάκωσιν του πρώτου,
◊ την θανάτωσιν του δευτέρου».

Και συνεχίζει παρακάτω:
«Εάν θα φθάσωμεν εις το σημείον να εριζώμεθα και αγανακτώμεν ακόμη και με την λέξιν της “Ειρήνης”, την οποίαν προέπεμψαν οι αιθέρες υπέρ την φάτνην της Βηθλεέμ και επιστοποίουν τον ερχομόν του Θεού εις την Γην (“επί Γης Ειρήνη”), τότε δεν θα είναι μακράν η ώρα κατά την οποίαν πας διάκονος εις τας εκκλησίας αναπέμπων τας δεήσεις, τας περιληπτικώς ονομαζόμενας “Ειρηνικά” και πας ορθόδοξος ιερεύς, απαγγέλων περί το τέλος της Λειτουργίας την οπισθάμβωνον ευχή, όταν φθάνη εις την φράσιν “Ειρήνη τω κόσμω Σου δώρησαι” θα προσβλέπει λοξώς έμφοβος προς το εκκλησίασμα, μήπως λιθοβοληθή ή μήπως και σφαγιασθή επί των βαθμίδων του θυσιαστηρίου, ως ο προφήτης Ζαχαρίας».

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>