Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

Τέλος την ύπαρξιν του γενικού σχεδίου και των εγγράφων, ως και την εφαρμογήν αυτού εν Θεσσαλονίκη και ειδικώτερον κατά της συγκεντρώσεως των φίλων της Ειρήνης εβεβαίωσαν πολλοί μάρτυρες ιδία δε εξετασθείς ως μάρτυς ο τέως υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως Γεώργιος Μυλωνάς και κατά την απολογίαν του ο κατηγορούμενος υπομοίραρχος Καπελώνης.

Την συνενοχήν όμως των αξιωματικών της Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης, ως και των “υψηλότερον ισταμένων” ενόχων, επιβεβαιώνει κατά τρόπον αναμφίβολον η αποδειχθείσα επίσης εκτεταμένη, πολύπλευρος και επίμονος προσπάθεια συγκαλύψεως των ενόχων δι’ εκφοβισμού των μαρτύρων, εξαφανίσεως των πειστηρίων του εγκλήματος, αρνήσεως της Αστυνομίας να παράσχη εις την Δικαιοσύνην οιαδήποτε στοιχεία, αποκρύψεως της αλήθειας υπό των μαρτύρων αστυνομικών με τα “δεν ξέρω”, “δεν θυμούμαι”, δια των αναληθεστάτου περιεχομένου “σήματος” της Διευθύνσεως Αστυνομίας, εκθέσεως στρατηγού Βαρδουλάκη, εγγραφής εις Βιβλίον Συμβάντων Ε’ Αστυνομικού Τμήματος, δι’ αποκρύψεως της συλλήψεως Γκοτζαμάνη από τους Εισαγγελείς, δια της υπό της Αστυνομίας καθοδηγήσεως των φυσικών αυτουργών Γκοτζαμάνη – Εμμανουλίδη δια τας απολογίας των και τέλος δι’ επεμβάσεων, πιέσεων και απειλών κατά των ενεργούντων την δίωξιν και ανάκρισιν δικαστικών λειτουργών.

Την βάναυσον αυτήν επέμβασιν εις ο έργον της Δικαιοσύνης, με προφανή σκοπόν την διαφυγήν των ενόχων, επιβεβαιώνουν κατά τρόπον ανεπίδεκτον αμφισβητήσεως εκτός άλλων

1) η υπ’ αρίθ. 2942/1964 απόφασις του Συμβουλίου Επικρατείας, δι’ ής επισημαίνονται ως βαρύτατα παραπτώματα και απειλαι του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου κ. Κόλλια κατά του Ανακριτού και των Εισαγγελέων Θεσσαλονίκης,

2) η έκθεσις του διενεργήσαντος ανάκρισιν Αρεοπαγίτου Αντ. Φλώρου από 20.12.63,

3) η αναφερομένη εις την ρηθείσαν απόφασιν του Συμβουλίου Επικρατείας εμπιστευτική αναφορά του Ανακριτού Σαρτζετάκη προς τον Υπουργόν Δικαιοσύνης 18.7.1963,

4) η από 5.4.1964 ένορκος κατάθεσις του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου, τέως υπουργού Δικαιοσύνης Β. Σακελλαρίου κ.λπ.,

5) η εις το περιοδικόν “Αρμενόπουλος” δημοσιευθείσα δια τον αειμνηστον Εισαγγελέαν Μπούτην νεκρολογία του ανακριτού Χρ. Σαρτζετάκη αναφερομένη εις απειλάς και κατά της ζωής του εισέτι.

Εις τα στοιχεία ταύτα προσετέθη η ενώπιον του Δικαστηρίου συγκλονιστική μαρτυρία της Αικατερίνης Καπελώνη, η οποία κατήγγειλεν ότι η “πυραμίς της Δικαιοσύνης”, πλην άλλων ανεπιτρέπτων συζητήσεων μετ’ αυτής και παρατηρήσεων, αφ’ ενός μεν εξήγησεν εις αυτήν ότι Εφέται Θεσσαλονίκης επεκύρωσαν το εις βάρος του συζύγου της παραπεμπτικόν βούλευμα επηρεασθέντες δυσμενώς εκ των αποκαλύψεων του συζύγου της εις βάρος των προϊσταμένων του και άλλων αξιωματικών της Χωροφυλακής, αφ’ ετέρου δε την διεβεβαίωσε περί της υπό ωρισμένας προϋποθέσεις αθωώσεώς του εις το ακροατήριον.

Παρά τα ανωτέρω η διερεύνησις και ο καταλογισμός τόσον των περαιτέρω ευθυνών των δικαζομένων κατηγορουμένων, όσον και των ευθυνών των υπολειπομένων ενόχων έχει προσκρούσει εις εμπόδια τα οποία ώρθωσαν αι ως άνω εκτεθείσαι σοβαρώταται δυσχέρειαι της ανακρίσεως και αι πλημμέλειαι των εκδοθέντων βουλευμάτων περί την εφαρμογήν των νόμων και την εκτίμησιν των πραγμάτων.

Διότι αληθώς είναι απαράδεκτον να παραπέμπωνται οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί μόνον δια παράβασιν καθήκοντος ενώ τα περιστατικά τα οποία δέχονται τα βουλεύματα συνιστούν το αδίκημα της συνεργείας εις ανθρωποκτονίαν.
Ως να μη ήρκουν δε τα εκ του βουλεύματος εμπόδια, εις ταύτα προσετέθησαν και νέοι φραγμοί δια των αποφάσεων του δικαστηρίου των συνέδρων, αι οποίαι, ας μας επιτραπή να φρονούμεν, είναι εσφαλμέναι. Ούτω απεβλήθη άμα τη ενάρξει της ακροαματικής διαδικασίας η πολιτική αγωγή, καθ’ όσον αύτη εστρέφετο κατά του δημοσίου δια τα αδικήματα των αξιωματικών, και εδυσχεράνθη το έργον της εν τη διερευνήσει της ευθύνης των κατηγορουμένων τούτων.

Περαιτέρω εκρίθη ότι υφίσταται εκ του βουλεύματος, μολονότι παραπεμπτικού δια τους κατηγορουμένους τούτους, αθωωτικόν δεδικασμένον, όπερ ου μόνον εμποδίζει την επιτρεπτέαν μεταβολήν του νομικού χαρακτηρισμού, αλλά, όπερ και το σπουδαιότερον, απηγόρευε και την πλήρη και από πάσης πλευράς διερεύνησιν των τελεσθέντων εγκληματων.

Τέλος, δι’ άλλης αποφάσεως απηγορεύθη η ανάγνωσις σειράς όλης κρισίμων εγγράφων και ακόμη απερρίφθησαν αιτήσεις όπως εξετασθούν μάρτυρες ως ο εισαγγελεύς Αργυρόπουλος επί τη αιτιολογία ότι η κατάθεσίς του θα αφεώρα εις ευθύνας των αξιωματικών, ο τέως αρχηγός της Χωροφυλακής στρατηγός Βαρδουλάκης, ο τέως προϊστάμενος της υπηρεσίας πληροφοριών υπουργείου Βορείου Ελλάδος Κωστάκος και ο τέως υπουργός της Δικαιοσύνης -παρών εις την δίκην – όστις εκρίθη μεν υπό του δικαστηρίου ότι εκ της διαδικασίας προέκυψεν ως αναγκαίος μάρτυς, εν τούτοις η εξέτασίς του περιωρίσθη αποκλειστικώς εις την έρευναν ενός μόνον θέματος (συνάντησις Καμουτσή – Χατζηαποστόλου – Σωτηρχοπούλου).

Ενώ ο μαρτυς ούτος εδήλου ενώπιον του δικαστηρίου ότι δύναται να διαφωτίση με σοβαρά στοιχεία την δικαιοσύνην επί της δικαζομένης υποθέσεως και δη καθ’ όσον αφορά εις τας παρεμβάσεις εις το έργον της κατά το στάδιον της ανακρίσεως.

Υπό τα δεδομένα ταύτα η πολιτική αγωγή εκτιμά ότι ουδέν έχει να συνεισφέρει περαιτέρω ενώπιον του δικαστηρίου δια την δικαστικήν κάθαρσιν του εγκλήματος της 22ας Μαΐου 1963 εις όλην την έκτασιν.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>