Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

18 Ιανουαρίου 1995. Ο Εμμανουηλίδης καταθέτει μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης και ζητά να ανακινηθεί η υπόθεση Λαμπράκη για να διαλευκανθούν οι σκοτεινές πτυχές της.

Μάιος 2001. Πεθαίνει ο Εμμ. Εμμανουηλίδης. Αλλά τι φοβερή σύμπτωση! Την ίδια μέρα αφήνει την τελευταία του πνοή, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, ο Μαν. Χατηαποστόλου, ο γνωστός Τίγρης, που χάρη στην τόλμη και την ψυχραιμία του μπόρεσε να σταματήσει το τρίκυκλο του θανάτου ανατρέποντας τα σκοτεινά σχέδια του παρακράτους και ξεσκεπάζοντας φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς και τους συνεργούς τους στο έγκλημα.

Με τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη η Θεσσαλονίκη ξαναγίνεται, ύστερα από 15 χρόνια, τόπος πολιτικής δολοφονίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν άλλαξε από την εποχή του 1948. Η μεταπολεμική Ελλάδα συντήρησε, με κάθε τρόπο, το εμφυλιοπολεμικό πάθος. Η ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετά τις εκλογές του ’58 προκάλεσε αμηχανία και πανικό.

Από την πλευρά της η Αριστερά απέκτησε έναν ήρωα που μετατράπηκε σε μύθο, μέσα από τραγούδια και ποιήματα. Ο θάνατός του προσέφερε διπλή υπηρεσία στο χώρο της Αριστεράς:
● Έγινε το ίνδαλμα χιλιάδων αριστερών, κυρίως νέων
● Η δομή των πολιτικών δυνάμεων στο χώρο της Αριστεράς ήταν συλλογική και δεν δικαιολογούσε αρχηγικές εμφανίσεις. Ο Λαμπράκης είχε πετύχει να είναι η Νο 1 πολιτική προσωπικότητα μέσα στο χώρο. Έτσι δημιουργήθηκε μια προσωπολατρία γύρω απ’ αυτόν.

Μετά το θάνατό του, το όνομα, το μύθο και τη λάμψη του τα οικειοποιήθηκε ολόκληρος ο πολιτικός χώρος που κάλυπτε η Αριστερά (κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία, κομμουνισμός).

Για την υπόθεση Λαμπράκη έγιναν πολλές έρευνες. Όλες κινήθηκαν πάνω στην ίδια συνισταμένη, που αφορούσε την πληθώρα των παρακρατικών οργανώσεων που δρούσαν σε όλη την ελληνική επικράτεια, την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα εκείνης της περιόδου και τα προβλήματα της πολιτικής ζωής.

Στο παιχνίδι της δολοφονίας έχουν μερίδιο όλες οι δυνάμεις της εξουσίας:
● Οι κύκλοι του παλατιού
● Οι κυβερνητικοί κύκλοι
● Οι παρακρατικές ομάδες
● Οι Αμερικανοί
● Ο στρατός
● Αστυνομία και Χωροφυλακή
● Οι μυστικές υπηρεσίες

Αν δούμε, ψύχραιμα, την κατάσταση που επικρατούσε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν συνέφερε ούτε το παλάτι, ούτε την κυβέρνηση να επιχειρήσει μια τέτοια δολοφονία. Η απειλή μιας δικτατορίας ήταν κοινά μυστικό σε όλους τους κύκλους. Λογικά, η αποφυγή μιας τέτοιας κατάστασης γίνεται μόνο με τη διατήρηση ίσων αποστάσεων που φέρνει μόνο το ήρεμο πολιτικό κλίμα. Ποιος βασιλιάς ή ποιος πολιτικός ηγέτης θα διακινδύνευε τη θέση του στην εξουσία με μια πολιτική δολοφονία;

Όλες οι άλλες δυνάμεις θα μπορούσαν να συνεργαστούν για να πετύχουν ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Αυτές οι οργανώσεις αντλούσαν τη δύναμή τους από τη σκιά της εξουσίας. Δρούσαν και συντηρούνταν με μυστικά κονδύλια του κράτους. Μερικές φορές η δράση τους αυτή γινόταν ανεξέλεγκτη μέσα από τα παράθυρα της παραεξουσίας. Οι μυστικές υπηρεσίες συνδέονταν συχνά με τις παρακρατικές ομάδες (οργανώσεις), για να βρούνε ή να κατασκευάσουνε πληροφορίες. Εδώ, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ΚΥΠ συνδεόταν άμεσα με τη CIA. Παράλληλα είχε κι επαφή με κάθε οργάνωση που θεωρούσε απαραίτητη.

Στρατός, αστυνομία και χωροφυλακή συνεργάζονταν με τους παρακρατικούς για να εκτελεστούν συγκεκριμένες αποστολές. Κάθε μία απ’ αυτές τις ομάδες δεν μπορούσε να δράσει χωρίς τη συνδρομή των υπολοίπων. Ήταν όλες τους κρίκοι της ίδιας αλυσίδας και ήταν πολύ φυσικό να αλληλοκαλύπτονταν. Αυτός ο συνδεσμός ήταν αρκετός για να μην επιτρέψει την εξιχνίαση της δολοφονίας.

Η δολοφονία του Λαμπράκη περνάει μέσα από τις ποικιλώνυμες οργανώσεις που υπήρχαν, εκείνη την περίοδο, στη Θεσσαλονίκη. Είναι φανερό, πως τίποτα δεν θα ολοκληρωνόταν χωρίς τη βοήθεια των μελών των οργανώσεων αυτών, που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο έργο των διωκτικών αρχών.

Ο Γρ. Λαμπράκης υπήρξε θύμα σκευωρίας που συμμετείχαν παρακρατικοί μαζί με τον κρατικό μηχανισμό. Η λειτουργία του κράτους μέσα σ’ αυτό το πλέγμα εξουσίας και παραεξουσίας ήταν αμφίβολη. Και, πολύ περισσότερο, ο καταλογισμός ευθυνών ήταν αδύνατος.

Μόνο έτσι θα μπορούσε να γίνουν κατανοητές οι συχνές παρεμβάσεις των διαφόρων κυβερνητικών παραγόντων, κάτι που είναι ήταν ολοφάνερο μέσα στο σκεπτικό της δικαστικής απόφασης. Αλλιώς δεν θα διατυπωνόταν το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ηθική αυτουργία.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>