Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γρηγόρης Λαμπράκης

Η μεγαλειώδης και πρωτοφανής ως τότε για τα ελληνικά χρονικά κηδεία του Γρ. Λαμπράκη, η άμεση αντίδραση όλων των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως και η σημαντική συμβολή του Τύπου στην ανακάλυψη στοιχείων για το έγκλημα, συνετέλεσαν αποφασιστικά στην αποτυχία όλων των μετέπειτα προσπαθειών των σκοτεινών οργανωτών της δολοφονίας να παρεμβάλουν προσκόμματα στην ανάκριση, να συσκοτίσουν τα πραγματικά περιστατικά και να επαναφέρουν την υπόθεση στην κοίτη που οι ίδιοι της είχαν από πριν ετοιμάσει.

Ιδιαίτερα οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν τότε σε μια θέση ιδιόρυθμη. Μπροστά στο γεγονός ότι οι αρμόδιες για την ενίσχυση του ανακριτικού έργου αστυνομικές αρχές όχι μόνο αδρανούσαν, αλλά και κατέβαλλαν απεγνωσμένες προσπάθειες για τη συγκάληψη των ηθικών αυτουργών, οι δημοσιογράφοι αναγκάσθηκαν να ασκήσουν “αστυνομικά” έργα, με αντιπάλους τους εξ επαγγέλματος διώκτες του εγκλήματος και φρουρούς της τάξεως! Όμως ένας τομέας έμεινε ανεξερεύνητος.

Η δραστηριότητα των συνωμοτικών στοιχείων που δρούσαν μέσα στο Στρατό. Αλλά ήδη ο θόρυβος για τον “διωγμό” που υφίστατο “η Χωροφυλακή” ήταν τόσο μεγάλος, ώστε κανείς δεν μπορούσε να προχωρήση σε μια έρευνα και προς την κατεύθυνση αυτή, χωρίς να διακινδυνεύση αντιδράσεις με καταστροφικές συνέπειες. Εν τούτοις, υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι το γενικώτερο σχέδιο, ένα μέρος μόνο του οποίου ήταν η δολοφονία του Λαμπράκη, δεν είχε, βέβαια, καταστρωθή μέσα στην ακτίνα της Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης.

Παρ’ όλα αυτά ένα στοιχείο ήλθε τότε στο φως της δημοσιότητος. Επρόκειτο για ένα σήμα του ΓΕΣ προς όλες τις μονάδες που έλεγε ότι “ο λαός της Θεσσαλονίκης έδωσε ένα καλό μάθημα…”. Το σήμα έφερε το όνομα ενός ανωτέρου αξιωματικού, ο οποίος όμως είπε ότι ο ίδιος απουσίαζε και ότι άλλος το έστειλε “αντ’ αυτού”. Ποτέ δεν έγινε γνωστό ποιος ήταν ο άλλος.

Αν το πρώτο στάδιο της συνωμοσίας της χούντας ήταν η παγίδευση του αρχηγού της ΕΡΕ το 1961 σε μια μόνιμη και έντονη αντιδικία με την αντιπολίτευση λόγω του εκλογικού οργίου των ίδιων αυτών προσώπων της χούντας με βάσεις εξορμήσεως την ΚΥΠ και την Υπηρεσία Πληροφοριών, το δεύτερο στάδιο ήταν η δολοφονία του Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη. Τα επόμενα στάδια, μέχρι το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου, συνοψίζονται στα εξής:

Στη συνομωσία του ΑΣΠΙΔΑ: Εδώ παγιδεύονται πλέον όχι μόνο η ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου αλλά και τα Ανάκτορα. Και ο νεαρός βασιλιάς παρασύρεται σε ενέργειες που θα οδηγήσουν, ύστερα από μια σειρά δραματικών γεγονότων, και στην οριστική κατάλυση του θρόνου.

Στη συνομωσία εμπλοκής των στρατηγών: Η χούντα του Παπαδόπουλου και των συνεργατών του, αφού οδήγησε αριστοτεχνικά το “σκάφος των ανωτέρων” τυλίγοντας στα δίχτυα της και τον αρχηγό του ΓΕΣ Σπαντιδάκη για να φτάση στο σημείο του προορισμού της, στη δεδομένη στιγμή το βούλιαξε. Έτσι την “επέμβασιν του Στρατού” επρόλαβε το πραξικόπημα των “υποτακτικών”. Και τα δεινά του ελληνικού λαού θα κρατήσουν μια ολόκληρη επταετία.

Το 1963 κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθή, ακόμα και στην ίδια την παράταξη της Δεξιάς, το σατανικό παιχνίδι που αποσκοπούσε στη διάβρωση του πρωθυπουργού από τους πιο στενούς και έμπιστους συνεργάτες του. Ένα παιχνίδι που τον ενεφάνισε προς στιγμήν στα μάτια του ελληνικού λαού, μέσα στη θύελλα εκείνη των πολιτικών παθών, “ηθικό αυτουργό” ενός πολιτικού εγκλήματος […]».

Στο χώρο που διαπράχτηκε το έγκλημα, στη συμβολή των οδών Ερμού, Βενιζέλου και Σπανδωνή, ο Δήμος Θεσσαλονίκης τοποθέτησε ένα γλυπτό μνημείο που φιλοτεχνήθηκε από το γλύπτη Βασ. Δωρόπουλο. Και θα στέκεται εκεί για να θυμίζει τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την πόλη, σαν ένα επεισόδιο στο δράμα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, που περνώντας από τη συνταγματική εκτροπή του Ιουλίου του 1965, θα βυθιστεί στην επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών για να καταλήξει στη δοκιμασία της Κύπρου το 1974.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη