Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Το λεωφορείο της Αεροπορίας

[…] Δεν χωρούσε αμφιβολία. Το φοβερό έγκλημα ήταν έργο της ΟΠΛΑ, του τρομοκρατικού παρακλαδιού του ΚΚΕ. Είχαν ήδη ριχθεί άλλες χειροβομβίδες στο καφενείο “Ελληνικόν”, εις το Α’ Αστυνομικό Τμήμα, σε μια αστυνομική περίπολο κ.λπ.».

Το αποτέλεσμα της βομβιστικής επίθεσης ήταν 5 νεκροί και 8 τραυματίες. Οι νεκροί ήταν οι υποσμηναγοί Νικόλαος Δευτεραίος, Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, Νικόλαος Γαλιλαίος, ο σμηνίτης Πελοπίδας Κρητικός και ο σμηνίτης οδηγός του λεωφορείου.

Την όλη επιχείρηση είχε αναλάβει η Ο.Π.Λ.Α. που την καθοδήγησή της είχαν δυο μέλη του ΚΚΕ, οι Τάκης Παπαγεωργίου και Αλβανός Ακίνδυνος. Ο τελευταίος είχε σχεδιάσει και την επιχείρηση.

Τη συνέχεια τη βρίσκουμε στο βιβλίο του Γ. Μόδη Τέσσαρες δίκες στη Θεσσαλονίκη:
«Μπήκαν και οι τρεις στο ταξί, δεν πήρε απ’ την ταραχή του σωφέρ εμπρός και αναγκάστηκαν να προχωρήσουν με τα πόδια. Τους είδε ο Αλβανός Ακίνδυνος, που γύριζε ολόγυρα σαν λύκος, τους καθησύχασε και τους έστειλε, τους δύο μ’ ένα τραμ του Χιρς και τον άλλο με λεωφορείο σ’ άλλη διεύθυνση».

Η αστυνομία εντόπισε το ταξί σε απόσταση 800 περίπου μέτρων από τη στάση Μισραχή. Συνέλαβαν τον οδηγό, Νίκο Τομπουλίδη, και μετά από εξαντλητική ανάκριση κατόρθωσαν να ξετυλίξουν το κουβάρι και να φτάσουν στους δράστες. Την πρώτη χειροβομβίδα είχε ρίξει ο Ιορδάνης Σαπουντζόγλου και τη δεύτερη ο Κοσμάς Εξιζίδης.
Την ατμόσφαιρα στη Θεσσαλονίκης μετά την πολιτική δολοφονία των Αεροπόρων περιγράφει στο βιβλίο του Το δικό μας αίμα ο Γ. Ιωάννου:

«Όταν οι αριστεροί σκότωσαν με χειροβομβίδες τους αεροπόρους στη στάση Μισραχή, ένα σμήνος καταδιωκτικά έκαμνε επίμονους κύκλους πάνω από το κέντρο, πολυβολώντας ακατάπαυστα τον απογευματινό ουρανό. Υποθέσαμε πως θα πρόκειται για καμιά εικονική αερομαχία. Μα όταν πέρασε σε λίγο πεζοπορώντας η ομαδική κηδεία ζωσμένη από αστυνομία και στρατό, καταλάβαμε πως αυτούς τιμούσε συναδελφικά το σμήνος και απ’ αυτούς επάνω πήγαινε.

Θυμάμαι τον υπουργό τότε, Παναγιώτη Κανελλόπουλο να ακολουθεί, κλεισμένος στον εαυτό του, τα φέρετρα».
Αλλά και η σοσιαλιστική αριστερά αποδοκίμασε την δολοφονική επίθεση. Στο εβδομαδιαίο δημοσιογραφικό όργανο του ΣΚΕΛΔ (Αλ. Σβώλος, Ηλ. Τσιριμώκος) Μάχη της 5 Μαΐου 1947 διαβάζουμε:

«…Ανεξάρτητα από την προέλευση των δολοφόνων πρέπει να τονισθεί ότι η ατομική τρομοκρατία βρίσκεται έξω από τις παραδόσεις της επαναστατικής πάλης. Η δολοφονική αυτή πράξη δείχνει ακριβώς τον δρόμο που παίρνει το αιματηρό δράμα της χώρας. Δείχνει ότι δεν υπάρχει σκληρότητα και δεν υπάρχει κατήφορος μπροστά στον οποίο θα σταματήσει η εμφύλια πάλη.

Τονίζει και φωτίζει τις βαρύτατες ευθύνες εκείνων που με την εγκληματική πολιτική τους έσκαψαν βαθύτατο χάσμα ανάμεσα στο λαό και έκοψαν όλες τις γέφυρες προς τον συμβιβασμό. Προειδοποιεί σε τι κύκλο αίματος και σκληρότητας μπορεί να βυθιστεί ακόμα η χώρα. Τονίζει την επείγουσα ανάγκη να σταματήσει η αιμορραγία, να βρεθεί διέξοδος. Να ανθρωπέψει η ζωή…».

Η δίκη των δραστών, φυσικών και ηθικών, άρχισε την 28 Αυγούστου 1947. Τα της δίκης θα τα βρούμε στο βιβλίο του Γ. Μόδη Τέσσαρες δίκες στη Θεσσαλονίκη.

Ο Τάκης Παπαγεωργίου στην απολογία του εξιστόρησε με λεπτομέρειες την επίθεση και κατέληξε:
«… Αν σκοτώναμε ιπτάμενους αεροπόρους θα μπορούσα να δικαιολογήσω τον εαυτό μου. Αλλά δεν ήσαν ιπτάμενοι και δεν δικαιολογώ τον εαυτό μου γιατί οι νεκροί δεν ανασταίνονται με δικαιολογίες. Είμαι υπεύθυνος των εγκλημάτων που έγιναν από τη στιγμή που ανέλαβα την οργάνωση.

Είχε και η δικιά μας παράταξη απώλειες. Για όλη την δράση δεν κατακρίνω τον εαυτό μου, γιατί εξακολουθώ να πιστεύω ότι η βία είναι φυσικό να γεννήσει βία. Κατακρίνω τον εαυτό μου και τον χαρακτηρίζω σαν εγκληματία για την επίθεση που έγινε κατά του αυτοκινήτου της αεροπορίας, γιατί σαν καθοδηγητής της Οργάνωσης μπορούσα, χωρίς ζημιές, να σταματήσω την επίθεση. Δεν το έκαμα, δεν είμαι δικαιολογημένος, εγκλημάτησα απέναντι αυτών των ανθρώπων».

Ο Αλβανός Ακίνδυνος ήταν πιο δωρικός και χωρίς στρογγυλέματα υποστήριξε:
«… έπρεπε ο λαός να υπερασπίση τον εαυτόν του με τον μαζικό του όγκο, έπρεπε να αυτοαμυνθή. Εδώ στην Θεσσαλονίκη δημιουργήθηκε η Πλατειά, η Μαζική Λαϊκή Αυτοάμυνα, που είχε δύο σκοπούς, ένας να διαφωτισθή ο κόσμος πώς να αμυνθή, από την άλλη να πέσουν με τα ξύλα, με τις πέτρες, να χτυπήσουν […] μέχρι που δημιουργήθηκαν οι Επιτροπές Ασφαλείας και τα Στρατοδικεία. Δεν μπορούσε με αυτά τα μέσα ν’ αντιμετωπισθή η κατάσταση γιατί έρχονταν με τα όπλα και δεν μπορούσαμε να τους αντιμετωπίσουμε».

Με την ίδια κυνικότητα και χωρίς να νοιάζεται για την ποινή -υπέθετε ίσως ποια θα ήταν- συνέχισε:
«…Απ’ εδώ εγώ παίρνω την εντολή να χτυπήσω την αεροπορία, με ότι τρόπο μπορώ, εν λευκώ, να φέρουμε χτύπημα για να ανακουφίσουμε τον πληθυσμό. Εμείς φυσικά τους ιπτάμενους θέλαμε, γιατί αυτοί είναι που αδιάκριτα χτυπούν και θα έπρεπε να φέρουμε χτύπημα για να σκεφθούν και να μελετήσουν πως μπορούν αυτοί αδιάκριτα να χτυπούν και πως όπου κι αν είναι θα τιμωρηθούν και μέσα στη Θεσσαλονίκη.

Τώρα μέσα υπήρχαν και άλλοι που δεν ήσαν τέτοιοι. Αυτό δεν μπορούμε να το θεωρήσουμε έγκλημα αλλά σε μια επιχείρηση πρέπει να τραβήξεις μπροστά ανεξάρτητα αν θα έχης ωρισμένα τα οποία δεν τα έχεις προβλέψει. Δεν θεωρώ την πράξη αυτή και όλες τις άλλες εγκληματικές γιατί εκείνοι που πολεμούν δεν κάνουν εγκλήματα, πολεμούν για ένα σκοπό…».

Ο Ηλ. Καρταμαλάκης στο βιβλίο του Η Αεροπορία στον «Εμφύλιο» παρατηρεί:

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>