Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Μάης ’36

ΖΗΤΩ Ο ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ
ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΩΝ
Η Εκτελεστική Επιτροπή
Της Πανελλαδικής Καπνεργατικής Ομοσπονδίας»

Η ΠΚΟ κηρύσσει, την 29 Απριλίου, αγώνα διαρκείας για την ικανοποίηση των άμεσων και πιεστικών αιτημάτων του κλάδου. Οι εργοδότες όμως, καπνέμποροι και καπνοβιομήχανοι, αφού χρησιμοποίησαν χωρίς επιτυχία απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, έκλεισαν τις εγκαταστάσεις τους κηρύσσοντας lockout.

Από το 1924, παρά τη συμφωνία εργαζομένων και εργοδοτών δεν είχαν αναπροσαρμοστεί τα ημερομίσθια. Οι εργοδότες δεν προσέφεραν ημερομίσθια πέραν των 75-80 δρχ., ενώ η κυβέρνηση υποδείκνυε ημερομίσθιο 85-90 δρχ.

Τα προβλήματα των καπνεργατών, όπως διατυπώθηκαν στη γενική τους συνέλευση, στα τέλη Μαρτίου 1936, ήταν τα εξής:
«1) Το ΤΑΚ (Ταμείο Ασφαλίσεως Καπνεργατών) παρ’ όλον ότι η ανεργία εξακολουθεί από εξαμήνου και εντεύθεν διέκοψεν την παροχήν επιδομάτων, οχυρούμενον όπισθεν των κανονισμών κτλ.
2) Αι χορηγούμεναι συντάξεις εις τους παρήλικας και ανικάνους ως φυματικούς συναδέλφους παρά τας επανειλημμένας διαμαρτυρίας των δεν ηυξήθησαν και παραμένουν εις το εξευτελιστικόν επίπεδον που δεν επαρκούν δια τας στοιχειώδεις ανάγκας της ζωής των.

3) Οι καπνέμποροι παρ’ όλον ότι έχουν συγκεντρώσει αρκετές ποσότητες καπνών εξακολουθούν να κρατούν τα καταστήματά τους κλειστά.
4) Τα εργαζόμενα καταστήματα εκμεταλλευόμενα την ανεργία των καπνεργατών κρατούν ημερομίσθια εις το εξευτελιστικόν επίπεδον των 60-70 δραχμών δια τους άνδρας και 24 έως 30 δια τας γυναίκας, παραβιάζοντας και αυτόν τον Νόμον “περί Τόγκας” που ορίζει κατώτερον όριον 65 δρχ. δια τους άνδρας και 35 δρχ. δια τας γυναίκας.

5) Ότι ο Νόμος “περί Τόγκας” παντοιοτρόπως καταστρατηγείται υπό των καπνεμπόρων και ότι τείνει προς την κατάργησίν του εφ’ όσον η κυβέρνησις δεν κατοχυρώνει αυτόν παρά τας ενεργείας των καπνεργατών».
Οι καπνεργάτες στη συνέχεια διατύπωναν τα αιτήματά τους:

«1) Την συνέχισιν των επιδομάτων καθ’ όλον το διάστημα της απεργίας και την χορήγησιν 500δράχμου τοιούτου εις όλους τους ανέργους καπνεργάτας λόγω των εορτών του Πάσχα.
2) Την αύξησιν των παρεχομένων συντάξεων εις τους παρήλικας και ανικάνους, την ελάττωσιν του ορίου από 65 εις 50 και την αύξησιν και ισόβιον σύνταξιν δια τους φυματικούς και τη μετατροπήν των κανονισμών συντάξεων.
3) Την άμεσον επέμβασιν της Γεν. Διοικήσεως δια το άνοιγμα των καταστημάτων και την τοποθέτησιν ανέργων εις αυτά.

4) Την αύξησιν των ημερομισθίων δια μεν την επεξεργασίαν 105 έως 130 δρχ. δια δε την τόγκαν και το ξεφύλλισμα ίσον με το της επεξεργασίας και του μπασμά. Δια τας γυναίκας 50 έως 60 δρχ.
5) Κατοχύρωσιν του Νόμου “περί Τόγκας” και την επέκτασίν του εις παν νεοεισαγόμενον σύστημα.
6) Επιστροφήν των προ 5ετίας εξαργυροθέντων βιβλιαρίων εις τους δικαιούχους και παροχήν μονίμων βιβλιαρίων εις τας καπνεργατρίας αι οποίαι έχουσι προσωρινά τοιαύτα.

7) Την χορήγησι γενικής αμνηστίας εις τους πολιτικούς φυλακισμένους, εξορίστους και καταδικασμένους και ιδιαίτερα των καπνεργατικών στελεχών».
Το ιστορικό αυτό ψήφισμα των καπνεργατών Θεσσαλονίκης τελείωνε με τη δήλωση:
«…θέλουσι αγωνισθή δι’ όλων των δυνάμεών των δια την αποδοχήν των ανωτέρω».

Παράλληλα με την έκδοση του ψηφίσματος εκλέχτηκε και δεκαμελής επιτροπή προς επίδοση του ψηφίσματος στις αρμόδιες αρχές και τους καπνεμπόρους, παρόλο ότι αυτοί ήταν τελείως απρόθυμοι να τους δεχτούν και να συνδιαλλαγούν μαζί τους.

Η κυβέρνηση Ι. Μεταξά, που πριν λίγο είχε διοριστεί από τα ανάκτορα (13 Απριλίου 1936) και στηριζόταν στους ψήφους και των Φιλελευθέρων, αντί να σκύψει στα αιτήματα των εργατών, εφαρμόζοντας παρελκυστική πολιτική, ετοιμάζει βίαιη αντιμετώπιση της απεργίας για να ανακόψει τη δυναμική του εργατικού κινήματος.

Όμως, παράλληλα με τους καπνεργάτες, κινητοποιούνται στη Θεσσαλονίκη και άλλοι κλάδοι εργαζομένων, όπως οικοδόμοι, τσαγκάρηδες, αυτοκινητιστές, λαστιχάδες μηχανουργοί, χαρτεργάτες, μυλεργάτες, καρεκλάδες, εργάτες δέρματος, ακόμα και οι φυματικοί καπνεργάτες και οι ανάπηροι πολέμου, που η πολιτεία είχε ξεχάσει εντελώς.
Την 29 Απριλίου 1936, λοιπόν, άρχισε η απεργία των καπνεργατών που είχε κηρύξει η ΠΚΟ.

Η αστυνομία, όμως, προστάτευε τους ελάχιστους απεργοσπάστες, ενώ το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων στο κλάδο, περίπου 12.000 καπνεργάτες από τους οποίους το 70% ήταν γυναίκες, μετείχε στην απεργία διεκδικώντας την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Το ΚΚΕ ασκούσε μεγάλη επιρροή στους καπνεργάτες εκείνη την εποχή. Άλλωστε στη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα, τις δυο μεγάλες καπνουπόλεις, το ΚΚΕ είχε σημειώσει τα καλύτερα εκλογικά του ποσοστά στις εκλογές της 26 Ιανουαρίου 1936. Η απεργία επεκτάθηκε και σε άλλες πόλεις.

Στο Βόλο απεργούν οι μεταλλουργοί, στο Ροδολείβος γίνεται αγροτικό συλλαλητήριο, στο Σουφλί συγκεντρώνονται 10.000 μεταξοπαραγωγοί, στην Κοκκινιά ξεσπούν λαϊκές εκδηλώσεις και συλλαλητήρια, στο Μοσχάτο και την Ελευσίνα κλείνουν εργοστάσια, στην Καβάλα απεργούν οι καπνοπαραγωγοί, στη Ξάνθη, στη Δράμα, στις Σέρρες, κ.ά. με τα ίδια αιτήματα.

Την 2 Μαΐου οι απεργοί, κυρίως καπνεργάτες, φτάνουν τις 40.000 – 50.000 σε όλη τη χώρα. Αυτό ανησυχεί κυβέρνηση και ανάκτορα, αλλά οι απειλές του Γενικού Διοικητή Μακεδονίας Κ. Πάλλη δεν πτοούν τους απεργούς.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>