Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Νίκος Νικηφορίδης

Εκεί, στο Α’ Τάγμα Σκαπανέων (ΑΕΤΟ-ΕΣΑ), θα γνωρίσει βασανιστήρια. Προσωπικός του βασανιστής ήταν ένας άγνωστος τότε υπολοχαγός της ΕΣΑ, ο μετέπειτα «αόρατος» δικτάτορας Δημ. Ιωαννίδης. Στη χαράδρα της Μακρονήσου, τη «χαράδρα των τρελών», όπως είχε ονομαστεί, ο Νικηφορίδης βασανίστηκε άγρια επί μέρες.

Σε άθλια κατάσταση από τα φοβερά χτυπήματα μεταφέρθηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, καθώς οι βασανιστές του φοβήθηκε ότι θα τους «έμενε» στα χέρια. Από τα χτυπήματα στο κεφάλι έχασε προσωρινά για αρκετό διάστημα το φως του και τον πιάνουν επιληπτικές κρίσεις, ενώ ταυτόχρονα ήταν και κουτσός, καθώς οι ροπαλιές που δεχόταν παρέλυσαν το ένα του πόδι. Για να επουλωθούν τα τραύματα στο κεφάλι και να σταματήσουν οι επιληπτικές κρίσεις, χρειάστηκε να νοσηλευθεί για λίγο διάστημα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο του Δαφνίου.

Το 1949 πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι ένα συνέδριο για την Ειρήνη με στόχο να διαμαρτυρηθούν οι λαοί για την κούρσα των εξοπλισμών που είχαν ξεκινήσει οι δύο υπερδυνάμεις. Σ’ αυτό πήραν μέρος άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης. Την ίδια περίοδο, μια παράλληλη προσπάθεια εκδηλώθηκε και στην Πράγα. Οι δύο αυτές συναντήσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα όργανο που πήρε το όνομα Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης.

Στις 15 Μαρτίου 1950, ενώ ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν στην πιο επικίνδυνη για την ανθρωπότητα κορύφωση του, πραγματοποιήθηκε στη σουηδική πρωτεύουσα μια διεθνής συνδιάσκεψη για την ειρήνη, με τη συμμετοχή 700 συνέδρων από 30 χώρες, που έμεινε στην ιστορία ως «Συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης». Η συνδιάσκεψη εκείνη έγινε σε υλοποίηση των αποφάσεων που είχε λάβει ένα χρόνο πριν το Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ειρήνη, που είχε διεξαχθεί στο Παρίσι με πρόεδρο τον φημισμένο νομπελίστα πυρηνικό φυσικό Φρειδερίκο Ζόλιο-Κιουρί, ενώ μεταξύ των συνέδρων διακρίνονταν σημαντικές προσωπικότητες των γραμμάτων, όπως οι Πάμπλο Νερούδα, Πωλ Ελυάρ, Χόρχε Αμαντο, Ναζίμ Χικμέτ, Λανζεβέν, Μωμπλάν, ο ζωγράφος και συγγραφέας Ρόκγουελ Κιντ, ο πρώην γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ Τζον Ροτζ κ.α. Στην ελληνικη αντιπροσωπεία μετείχαν, εκτός των άλλων, η συγγραφέας ‘Έλλη Αλεξίου, ο γιατρός Πέτρος Κόκκαλης κ.α.

Στο τέλος της συνδιάσκεψης εκδόθηκε η Έκκληση της Στοκχόλμης, η οποία ζητούσε την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών οπλών και τον αφοπλισμό των δυο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, καλούσε δε τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από το κείμενο, ώστε να διατηρηθεί το αγαθό της ειρήνης. Στον ένα χρόνο περίπου που κράτησε η συγκέντρωση των υπογράφων, υπέγραψαν την έκκληση πάνω από 200 εκατομμύρια άνθρωποι σε Ανατολή και Δύση.

Το κείμενο ανέφερε:
«ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την απόλυτη απαγόρευση του ατομικού όπλου μαζικής εξόντωσης για τους λαούς.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού διεθνούς ελέγχου, που θα εξασφαλίζει την εφαρμογή αυτού του μέτρου απαγόρευσης.
ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ πως η κυβέρνηση, που πρώτη θα χρησιμοποιούσε τα ατομικά όπλα ενάντια σε οποιανδήποτε χώρα θα διέπραττε ένα έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα και γι’ αυτό θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί σαν εγκληματίας πολέμου.
ΚΑΛΟΥΜΕ όλους τους καλοπροαίρετους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο να υπογράψουν αυτή την έκκληση».

Η Έκκληση της Στοκχόλμης βρήκε μεγάλη απήχηση σε όλες τις χώρες της δυτικής Ευρώπης είτε βρίσκονταν στο τομέα επιρροής των ΗΠΑ είτε σ’ εκείνο της ΕΣΣΔ. Στη Γαλλία ιδιαίτερα έσπευσαν να το υπογράψουν γνωστές προσωπικότητες της εποχής και ανάμεσά του οι ηθοποιοί Ιβ Μοντάν και Σιμόν Σινιορέ, αλλά και χιλιάδες ανώνυμοι πολίτες, μαθητές και φοιτητές μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Ζακ Σιράκ. Η υιοθέτηση της Έκκλησης από πολίτες κρατών με διαφορετικά κοινωνικοπολιτικά συστήματα δείχνει την αντίθεσή τους στην κούρσα των εξοπλισμών.

Στην Ελλάδα, που ήταν ακόμη ανοιχτές οι πληγές του εμφύλιου πολέμου, δημιουργήθηκε μια προσωρινή Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την Ειρήνη, στην οποία μετείχαν ο ποιητής Κώστας Βάρναλης, ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και μερικοί διανοούμενοι, για να αρχίσει κι εδώ η συγκέντρωση των υπογραφών για την παγκόσμια ειρήνη. Όμως η επιτροπή αυτή δεν θα περπατήσει κι έτσι τη σκυτάλη του αγώνα θα παραλάβει η Ενιαία Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΕΔΝΕ), στο συμβούλιο της οποίας μετείχαν οι Βασ. Εφραιμϊδης, Παν. Κατερίνης, Αντ. Μπριλάκης, Πότης Παρασκευόπουλος, Χρ. Τεγόπουλος, Γιάννης Φιλίνης και Γιάννης Χαρατσίδης. Οι δυο τελευταίοι ήταν ταυτόχρονα διευθυντής και αρχισυντάκτης του εβδομαδιαίου περιοδικού Φρουροί της Ειρήνης, του πρώτου ειρηνιστικού περιοδικού στη χώρα μας.

Ο Νίκος Νικηφορίδης από την ΕΠΟΝ της Κατοχής πέρασε στο παράνομο, την εποχή που εξετάζουμε, ΚΚΕ. Δεν ήθελε όμως να συμβιβαστεί με τη σκέψη που έλεγε, ότι κάθε ζήτημα που είχε σχέση με την ειρήνη ή τα ανθρώπινα δικαιώματα ταυτιζόταν με την παράνομη δράση του εκτός νόμου ΚΚΕ.

Ασπάστηκε με ενθουσιασμό το Έκκληση της Στοκχόλμης και έφτασε την 5η Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη για να συνεχιστεί κι εκεί η συγκέντρωση υπογραφών. Στη Θεσσαλονίκη ήρθε σε επαφή με μια ομάδα αριστερών μαθητών που εξέδιδαν τη μαθητική εφημερίδα Φοίβος. Μεταξύ αυτών ήταν oι Λεων. Δούκας, Γιάννης Δαμιανίδης, Θαν. Κάκκαρης, Ν. Μαραγκός και Κ. Δαμασκηνίδης. Ο Νικηφορίδης και οι μαθητές άρχισαν να μαζεύουν υπογραφές κάτω από τη διακήρυξη.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>