Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Το “Μπλόκο” της Καλαμαριάς

Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι άνθρωποι του Δάγκουλα, επειδή δεν γνώριζαν την Καλαμαριά και τους κατοίκους της, προκειμένου να εντοπίσουν τα θύματά τους περικύκλωσαν το 11ο Αστυνομικό Τμήμα και απαίτησαν να έχουν μαζί τους έναν χωροφύλακά για να τους υποδείκνυε τα συγκεκριμένα σπίτια.

Απειλούσαν δε ότι σε αντίθετη περίπτωση θα έβαζαν φωτιά στο Τμήμα! Μπροστά σ΄ αυτές τις απειλές ο χωροφύλακας Παντ. Κορμανός αναγκάστηκε να τους ακολουθήσει. Λέγεται ότι αυτός υπέδειξε στον Οικονόμου ή Παπά και σε μια ομάδα ενόπλων το σπίτι του Ανδρ. Γεωργιάδη.

Η τρομοκρατία ήταν άνευ προηγουμένου. Έκαναν έρευνες στα σπίτια και δεν παρέλειπαν να αρπάζουν ό,τι αντικείμενο αξίας έβρισκαν σ’ εκείνα τα φτωχόσπιτα της Καλαμαριάς του 1944. Ζητούσαν ταυτότητες και συλλάμβαναν σεσημασμένους αντιστασιακούς και όποιους δεν διέθεταν τα απαραίτητα έγγραφα ή απλά θεωρούνταν ύποπτοι. Μέχρι το μεσημέρι έντεκα Καλαμαριώτες δολοφονήθηκαν, μεταξύ αυτών και μια γυναίκα. Αυτοί ήταν:

● ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Ανδρέας του Ζαχαρία. Ήταν γνωστός στην αστυνομία ως …παλαιός κομμουνιστής, εξόριστος κατά τη δικτατορία του Μεταξά. Την άνοιξη 1944 είχε φυλακιστεί στο Επταπύργιο από τους Γερμανούς για τρεις μήνες.

● ΔΕΛΗΒΑΛΑΣ Κωνσταντίνος του Γεωργίου. Μέλος του ΚΚΕ, είχε εξοριστεί στην Ανάφη από τη δικτατορία Μεταξά. Επιστρέφοντας στο σπίτι του από την νυκτερινή βάρδια του στο Αλλατίνι, διατάχθηκε να σταματήσει από άντρες του Δάγκουλα. Εκείνος υπάκουσε, αλλά οι εκτελεστές του, χωρίς καμιά ερώτηση, τον πυροβόλησαν και άφησαν το πτώμα του στη μέση του δρόμου.

● ΖΑΜΠΕΤΟΓΛΟΥ Βασίλειος του Κωνσταντίνου. Σύμφωνα με μαρτυρία της γυναίκας του, ο Δημ. Οικονόμου ή Παπάς μαζί με δύο άλλους Δαγκουλαίους του ζήτησαν να τους παραδώσει το πιστόλι του. Ενώ αρνήθηκε ότι είχε όπλο και η έρευνα στο σπίτι του δεν απέδωσε, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο Σχολείο Καλαμαριάς και από εκεί στον οικισμό Κατιρλί όπου και τον εκτέλεσαν. Στη συνέχεια αφαίρεσαν από το πτώμα τα παπούτσια, 2 λίρες Αγγλίας και 600 εκατ. δραχμές της εποχής.

● ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ Αναστάσιος του Στεφάνου. Σε έρευνα στο σπίτι του από άνδρες του Δάγκουλα βρέθηκε ένα πιστόλι φωτοβολίδων. Οδηγήθηκε στο Σχολείο για ανάκριση και λίγο αργότερα εκτελέστηκε.

● ΜΑΡΑΓΚΟΣ Γεώργιος του Δημητρίου. Το 1933 είχε θέσει υποψηφιότητα με το ΚΚΕ για το Κοινοτικό Συμβούλιο του Νέου Ρύσιου. Συνελήφθη πριν από τον Ζαμπέτογλου. Σύμφωνα με μαρτυρίες, μετά από άγρια βασανιστήρια, υποχρεώθηκε να υποδείξει στους Δαγκουλαίους το σπίτι του τελευταίου. Εκτελέστηκε μαζί με τον Ζαμπέτογλου.

● ΜΙΧΑΛΙΤΣΗΣ Μιχαήλ του Ιωάννη. Οδηγήθηκε στο Σχολείο για ανάκριση, που ποτέ δεν έγινε, και τον εκτέλεσαν.

● ΜΟΡΟΧΛΙΑΔΗΣ Κωνσταντίνος του Θεοδώρου. Μαχητικός συνδικαλιστής και πρόεδρος των αρτεργατών Θεσσαλονίκης, πριν την Κατοχή. Για τις συγκρούσεις του με την αστυνομία πέρασε αρκετό χρόνο σε κρατητήρια ή νοσοκομεία για νοσηλεία. 1936-1939 βρέθηκε εξόριστος στη Φολέγανδρο για τη δράση του και κυρίως για την ένταξή του στο ΚΚΕ.

● ΜΟΡΟΧΛΙΑΔΟΥ Παρασκευή του Δημητρίου. Ακολούθησε τον σύζυγό της στο θάνατο. Παρά λίγο οι εκτελεστές της να δολοφονήσουν, έξω από το σπίτι τους, και το γιο τους, Αριστείδη. Ο 17χρονος γλίτωσε από την αστοχία των επίδοξων εκτελεστών αλλά και την επέμβαση των Γερμανών. Μετά την εκτέλεση των Μοροχλιάδων πέντε παιδιά έμειναν ορφανά.

● ΟΥΣΤΑΜΠΑΣΙΔΗΣ Θεόδωρος του Χαράλαμπου.

● ΤΙΤΟΠΟΥΛΟΣ Δημήτριος του Γεωργίου.

● ΤΙΤΟΠΟΥΛΟΣ Σπυρίδων του Κωνσταντίνου.

Οι τρεις τελευταίοι δεν ήταν Καλαμαριώτες και βρέθηκαν τυχαία στο χώρο του μπλόκου. Ειδικά τα ξαδέλφια Δημήτριος και Σπυρίδων Τιτόπουλοι ήταν από το χωριό Αγία Παρασκευή Χαλκιδικής και είχαν έρθει στη Θεσσαλονίκη για να προσπαθήσουν για την αποφυλάκιση του πατέρα και του αδελφού του Δημήτριου που είχαν συλληφθεί πριν από ένα μήνα από τον Κων. Χύτα ή Βλάχο.

Ο Βλάχος, κυνηγημένος από τον ΕΛΑΣ για τις ενέργειές του εναντίον των κομμουνιστών, είχε καταφύγει στη συμμορία του Δάγκουλα για να προστατευθεί. Ο ΕΛΑΣ είχε εκτελέσει τον πατέρα του. Συμμετείχε στο μπλόκο. Όταν είδε μπροστά του τα δυο ξαδέλφια, θέλησε να πάρει την εκδίκησή του και τα εκτέλεσε στο προαύλιο του Σχολείου.
Ο δήμαρχος Δημ. Παυλίδης βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη για δουλειές. Εκεί πληρο-φορήθηκε τα συμβαίνοντα στην Καλαμαριά και έσπευσε να γυρίσει πίσω.

Ο Παυλίδης δεν ήταν εκλεγμένος δήμαρχος. Είχε διοριστεί από τους Γερμανούς το 1942 όταν η Καλαμαριά έγινε ανεξάρτητος Δήμος. Είχε γεννηθεί στον Πόντο και ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος στο επάγγελμα. Μαρτυρίες μιλάνε για πράο και πονόψυχο άτομο. Θεωρείτο ευτύχημα για την Καλαμαριά να έχει τέτοιο δήμαρχο τα δύσκολα αυτά χρόνια. Αν και μερικοί τον χαρακτήριζαν άνθρωπο των Γερμανών, που του είχαν εμπιστευθεί ολόκληρο Δήμο, σε όλη τη θητεία του προσπάθησε να υπερασπιστεί τους συμπολίτες του.

Η αντίδρασή του στα συμβαίνοντα στο Σχολείο ήταν άμεση αλλά διφορούμενη: στην αυλή του Σχολείου, που σήμερα στεγάζεται το Δημαρχείο, έβαλε σούβλες με αρνιά και κρέατα, άνοιγε κρασιά και κάλεσε τον Δάγκουλα και τους άντρες του να τους κεράσει. Όλοι οι ταγματασφαλίτες τρώνε και μεθούν.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>