Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Το “Μπλόκο” της Καλαμαριάς

Σ’ αυτό το τσιμπούσι βρισκόταν ολόκληρο το δημοτικό συμβούλιο, μάλιστα ο γενικός γραμματέας του Δήμου εκτελούσε χρέη …μάγειρα! Λίγο αργότερα οι Δαγκουλαίοι αποχωρούν μεθυσμένοι τραγουδώντας. Η λίστα των προγραφών που κρατούσαν περιλάμβανε τριάντα άτομα. Οι νεκροί που άφησαν πίσω τους έντεκα.

Τα πτώματα των εκτελεσθέντων μεταφέρθηκαν στο νεκροτομείο του Κεντρικού Νοσοκομείου Καλαμαριάς και αφού αναγνωρίστηκαν, τάφηκαν στο Δημοτικό Νεκροταφείο χωρίς να επιτραπεί στους οικείους τους να τους κηδέψουν.
Αργότερα, ο Παυλίδης κατηγορήθηκε για την πιο πάνω ενέργειά του, ότι τάιζε και πότιζε τους φονιάδες ενώ αυτοί δολοφονούσαν και κακοποιούσαν πολίτες.

Ο λογαριασμός πληρώθηκε από το Δήμο (σώζεται η απόφαση της δαπάνης ύψους 3,5 δις δραχμών της εποχής). Άλλοι τον στήριζαν λέγοντας ότι έτσι έσωσε ανθρώπινες ζωές. Τον αποκαλούσαν Οδυσσέα για τον τρόπο που μηχανεύτηκε για να σώσει τους συμπολίτες του.

Δεν μαθεύτηκε ποτέ τι ειπώθηκε σ’ αυτό το γιορτινό τραπέζι ανάμεσα στον Παυλίδη και τον Δάγκουλα.
Τον Νοέμβριο 1944 ο Παυλίδης οδηγήθηκε από τους αντάρτες στο λαϊκό δικαστήριο του Χορτιάτη. Οι κύριες κατηγορίες ήταν οι σχέσεις του με τους Γερμανούς και η στάση του στα γεγονότα του Αυγούστου. Στην απολογία του ισχυρίστηκε ότι ό,τι έκανε το έκανε για να σταματήσει το μακελειό.

Το λαϊκό δικαστήριο τον αθώωσε.
Την μεταπολεμική περίοδο οι Αρχές είχαν στα χέρια τους μόνο ένα έγγραφο, εκείνο του γενικού γραμματέα της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας, Χρ. Τέντζου, που γράφτηκε τρεις μέρες μετά το μπλόκο και περιέγραφε τα γεγονότα:

«… Εάν εις ταύτα προστεθή ότι κατά την αυτήν ημέραν άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας, κυκλώσαντες τον συνοικισμόν Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης, εξετέλεσαν “άνευ διαδικασίας”, 10 άνδρες και 1 γυναίκα (ολοφυρομένην και αλλόφρονα, ως λέγεται, δια τον φόνον του συζύγου της και διότι απέμεινε μόνη με 4 μικρά ορφανά) θα έχητε μίαν αμυδράν εικόνα της ενταύθα καταστάσεως…».

Με τον Αντ. Δάγκουλα δεν πρόλαβε να ασχοληθεί η δικαιοσύνη. Τραυματίστηκε στη μάχη του Κιλκίς την 4 Νοεμβρίου 1944, μεταφέρθηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης όπου εξέπνευσε.
Ο Δημ. Οικονόμου ή Παπάς δεν συνελήφθη ποτέ. Δικάστηκε ερήμην και καταδικάστηκε σε θάνατο. Όμως δεν εντοπίσθηκε ποτέ.

Παρ’ όλα αυτά, κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου προσέφερε υπηρεσίες στην Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης, σε εκείνη της Λάρισας καθώς και άλλων πόλεων. Φαίνεται αυτή η προσφορά του έσβησε το παρελθόν του και αργότερα λέγεται ότι εξασφάλισε σύνταξη αντιστασιακού!

Κανείς από τους υπευθύνους του μπλόκου δεν τιμωρήθηκε.
Στους συγγενείς των θυμάτων μοιράστηκαν μερικά ζεύγη παπουτσιών τον Δεκέμβριο 1944 και από τότε …περιμένουν κάποια οικονομική βοήθεια!

Σήμερα, ο Δήμος Καλαμαριάς έχει στήσει ένα λιτό μνημείο στο Πάρκο της 13ης Αυγούστου, όπου κάθε χρόνο αποτίεται φόρος τιμής στους εκτελεσμένους.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη