Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γιάννης Ζέβγος

«…Πρέπει να γνωρίζετε ότι εις την τρομοκρατίαν θα εφαρμοστεί δέκα φορές όλεθρος και εις την σφαγήν δέκα φορές σφαγή».

Λίγο αργότερα η σύζυγος του Ζέβγου, Καίτη Νισυρίου-Ζέβγου κατέθεσε μήνυση για ηθική αυτουργία κατά του Ναπ. Ζέρβα.

Ο Μάρκος Βαφειάδης, αρχηγός του Γενικού Στρατηγείου του ΔΣΕ το 1947 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, θα διατύπωνε, πολλά χρόνια αργότερα, την άποψη ότι ο Ζέβγος εκτελέστηκε από τους μέσα στην ηγεσία του ΚΚΕ και τους πράκτορές τους. Απέδιδε τη δολοφονία του Ζέβγου στους μηχανισμούς του κόμματος και στην επιδίωξη του Ζαχαριάδη «να τσιμεντάρει την αδιαλλαξία των άκρων και από τις δύο πλευρές».

Μάλιστα, βεβαίωνε ότι η δολοφονία οργανώθηκε από τον Β. Μπαρτζιώτα, με εντολή των Γ. Ιωαννίδη και Ν. Ζαχαριάδη, που αξιοποίησε το γεγονός όταν μετά από λίγο βρέθηκε μαζί με τον Πορφυρογένη στο Συνέδριο του ΚΚ Γαλλίας στο Στρασβούργο. Ο Βαφειάδης κάνει, επίσης, σαφείς υπαινιγμούς για τον Ζαχαριάδη, ότι εκείνος έδινε εντολές εξόντωσης όλων των εσωκομματικών αντιπάλων του, αναφέροντας τις περιπτώσεις των Άρη Βελουχιώτη, Ν. Πλουμπίδη, Κ. Καραγιώργη κ.ά.

Ο Βαφειάδης χαρακτήριζε το δολοφόνο Χρ. Βλάχο καλό και πιστό κομμουνιστή της κομματικής οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ, που στάλθηκε στο στρατόπεδο Μπούλκες. Από ‘κει, όμως, μαζί με άλλους 105 ΕΛΑΣίτες εκδιώχθηκαν από τον Ζαχαριάδη και υποχρεώθηκαν να γυρίσουν στην Ελλάδα.

Την 22 Οκτωβρίου 1948, δικάστηκε στο Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης ο Χρ. Βλάχος για την πράξη του και ουσιαστικά απαλλάχτηκε. Ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε στο δικαστήριο ως παλιός κομμουνιστής που ανένηψε και κατέθεσε πως όταν γύρισε από το Μπούλκες στην Ελλάδα πληροφορήθηκε ότι η γυναίκα του τον απατούσε (;) με κομμουνιστές και ότι με προτροπή του Ζέβγου… τον είχε αποκηρύξει. Έτσι, όταν τον συνάντησε τυχαία στη Θεσσαλονίκη, την 20 Μαρτίου 1947, «ενθυμηθείς όσα υπέφερεν από τους κομμουνιστάς και ευρισκόμενος εν συγχύσει έσυρε το πιστόλιόν του και τον εφόνευσε».

Λίγο αργότερα ο Χρ. Βλάχος φυγαδεύτηκε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Μπουένος Άιρες Αργεντινής, που τότε αποτελούσε καταφύγιο φυγάδων χιτλερικών και άλλων φασιστών, μεταξύ των οποίων και ο υπουργός Ασφαλείας του Μεταξά Κων. Μανιαδάκης, και κακοποιών απ’ όλο τον κόσμο. Η φυγάδευση του Βλάχου τεκμηριώνεται και από δημοσίευμα ελληνόφωνης παροικιακής εφημερίδας του Μπουένος Άιρες όπου υπήρξε η εξής καταχώρηση:

«Αφίχθη εις την πόλιν μας ο ομογενής κ. Χρήστος Βλάχος προκειμένου να εγκατασταθή οριστικώς ενταύθα»!Στην Αργεντινή η δράση του Χρ. Βλάχου είναι άγνωστη. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1968, κατά τη διάρκεια της Χούντας, και μπήκε ως τρόφιμος στο Ψυχιατρείο της Λέρου. Το 1981, μέσα από το Ψυχιατρείο, έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα Ακρόπολις. Σ’ αυτή την συνέντευξή του αποκαλύπτει ότι εκτέλεσε τον Ζέβγο «μετά από άνωθεν εντολές, επειδή η πατρίδα κινδύνευε (και) έπρεπε να την καθαρίσει από τους κομμουνιστές…».

Τριάντα πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του Ζέβγου, το 1982, ο δημοσιογράφος του περιοδικού Ταχυδρόμος Κ. Παπαπέτρου συνάντησε τον Χρ. Βλάχο να νοσηλεύεται ως ψυχασθενής στο Θεραπευτήριο Ψυχασθενών της Λέρου. Ήταν, όμως, ένας ιδιαίτερος τρόφιμος: ήταν ο μόνος, ανάμεσα σε 1700 τροφίμους του Θεραπευτηρίου, που είχε δικό του δωμάτιο, βοηθό-υπηρέτη (ορντινάτσα) και κυκλοφορούσε με κοστούμι. Απολάμβανε, γενικά, μιας φανερά προνομιακής μεταχείρισης.

Η θέση του Γιάννη Ζέβγου, την εποχή εκείνη, ήταν αμφιλεγόμενη, γιατί, ενώ ήταν ένα σημαντικό, πλην όμως παροπλισμένο στέλεχος του ΚΚΕ, είχε και την ιδιότητα του διαπιστευμένου στην Επιτροπή του ΟΗΕ στη Θεσσαλονίκη. Δύο θέσεις αρκετά επικίνδυνες, την εποχή εκείνη, για λόγους που γίνονται εύκολα κατανοητοί:

♦ Είχε πρόσβαση στα κλιμάκια ΕΑΜ-ΕΛΑΣ,
♦ Είχε πρόσβαση, πιθανότατα, και στην Επιτροπή του ΟΗΕ.

Ένας μελετητής θα μπορούσε ν’ αναρωτηθεί, μήπως ήταν ο άνθρωπος που θα μπορούσε να σταματήσει το αιματοκύλισμα. Κάτι τέτοιο δεν συνέφερε αυτούς που ήθελαν τη νίκη και όχι το συμβιβασμό. Ένας συμβιβασμός που συνέφερε την Ελλάδα και εξυπηρετούσε, ιδιαίτερα, την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης.

Η σκηνοθεσία μιας δολοφονίας ήταν η μόνη εύκολη λύση, που μπορούσε να περάσει εύκολα στο χώρο της Θεσσαλονίκης. Εκείνη την περίοδο η UNSCOB ερευνούσε σε βάθος τα γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου. Ο Ζέβγος αποτελούσε ένα από τα κλειδιά που μπορούσαν να οδηγήσουν στους υπεύθυνους και των δύο πλευρών:

♦ Μπορούσε να μιλήσει για τις ευθύνες του Ζαχαριάδη τόσο για την αποχή από τις εκλογές του ’46, όσο και την έναρξη των εχθροπραξιών.
♦ Μπορούσε να γνωρίζει τις ευθύνες του Τσώρτσιλ για τη σύγκρουση των κυβερνητικών δυνάμεων, με τη βοήθεια των Βρετανών, με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ.

Και οι δύο πιθανότητες ήταν το ίδιο επικίνδυνες. Δηλαδή, και οι κυβερνητικοί και οι αντάρτες θα μπορούσαν, για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά, να επιθυμούσαν την εξόντωσή του. Μ’ αυτό το σκεπτικό μπορούμε να προσεγγίσουμε την επιλογή του προσώπου που πήρε τη θέση του εκτελεστή.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>