Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γιάννης Ζέβγος

Στο Ροδόπουλο: “Ο Υπουργός αναπαύεται και δεν μπορεί να σας δεχτεί”. Και πάλι στον Αστυνομικό Διευθυντή να επιτρέψουν τουλάχιστον να γίνει η κηδεία την επομένη. Όλοι δήλωναν αναρμοδιότητα [...]
Κι ενώ εγώ έτρεχα “από τον Άννα στον Καϊάφα” να μου δώσουν την άδεια στην Αθήνα, η Ασφάλεια από το Νεκροταφείο πίεζε φορτικά.

“Ή έρχεστε αμέσως ή τον κατεβάζουμε στον τάφο εμείς”. Αργότερα έμαθα πως το πρωί ο σ. Παρτσαλίδης είχε ζητήσει τηλεφωνικά από το Ροδόπουλο την αναβολή της κηδείας για να παραστούν σ’ αυτή και ηγέτες του Κόμματος. Ο Υπουργός απάντησε ότι αυτό είναι ζήτημα καθαρά αστυνομικό και ότι δε επιθυμεί να επέμβει στην αρμοδιότητα “των εντεταλμένων την φρούρησιν της τάξεως”.

Τον ενταφιάσαμε σχεδόν μόνες: το παιδί μας, ο ξάδελφός μου ο Νίκος Αναγνωστίδης, χειρούργος υφηγητής στο Πανεπιστήμιο (βρήκε αργότερα το μπελά του), ο ανταποκριτής του Ριζοσπάστη, ένας-δύο ανταποκριτές αριστερών εφημερίδων.

Όπως μετέδωσε ο ανταποκριτής του Ριζοσπάστη:
“Η εκφορά του νεκρού Γιάννη Ζέβγου από το νεκροστάσιο του νεκροταφείου της Ευαγγελίστριας έγινε στις 2 και 10’. Η γυναίκα του αξέχαστου αγωνιστή, που όλο το πρωί είχε κατορθώσει να συγκρατηθεί, έκλαιγε με λυγμούς. Πλάι του τιναζόταν από τα αναφιλητά η μικρή του κόρη.

[…] Συγκλονιστική ήταν η στιγμή που η γυναίκα του, η Καίτη Νισύριου-Ζέβγου, αποχαιρετώντας τον άντρα της είπε: ‘Όλη σου την ζωή την έδωσες για το Κόμμα και γι’ αυτό σε δολοφόνησαν. Δεν σου φέραμε λουλούδια αλλά σου δίνουμε την υπόσχεση: Να δώσουμε την ζωή μας για τη συμφιλίωση του λαού, για να μην τον σκοτώνουν άδικα… Για να μην υπάρχουν πια μαυροφορεμένες” […] Όλη η αστυνομία ήταν επιφυλακή. Τριγυρισμένο το νεκροταφείο από χαφιέδες και αστυφύλακες, γεμάτο και μέσα [...] Στις λίγες μέρες που μείναμε στη Θεσσαλονίκη κάθε φορά που πήγαινα στο νεκροταφείο έβρισκα φρέσκα λουλούδια στον τάφο του και νωρίς το πρωί λουλούδια και στον τόπο που έβαψε με το αίμα του [...]

Στην Εθνική Επέτειο, δηλαδή 5 μέρες μετά τη δολοφονία του, ανταπόκριση του Ριζοσπάστη από τη Θεσσαλονίκη έγραφε: “Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης από τις 5 το πρωί κατέβηκαν στον τόπο όπου έπεσε ο Γιάννης Ζέβγος και κατέθεσαν δάφνινο στεφάνι και ένα κάτασπρο ξύλινο σταυρό… Οι προσκυνητές άναψαν κεριά στο πεζοδρόμιο, γονάτισαν και τραγούδησαν το πένθιμο εμβατήριο…”

Την άλλη μέρα μετά την κηδεία, δηλαδή στις 22.3.1947, κατέβηκε ο Ζαχαριάδης με τον Καραγιώργη. Αυτοί, ο Γιάννης Πασαλίδης και αρκετός κόσμος, μαζί με τη Ρωξάνη και μένα πήγαμε στο νεκροταφείο […] Την ίδια μέρα της δολοφονίας ο Αστυνομικός Διευθυντής Θεσσαλονίκης έστειλε το παρακάτω τηλεγράφημα στο Υπουργείο Εσωτερικών:

“Ώραν 13ην σήμερον, εις την ενταλυθα οδόν Αγίας Σοφίας, ο εκ Μπούλκες δραπέτης Βλάχος Χρήστος, κρεοπώλης, ετών 32 εκ Σερρών καταγόμενος, πυροβολήσας δια πιστολίου, εφόνευσε τον Ιωάννην Ζέβγον, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Ο δράστης συνελήφθη επιτοπίως υπό των αστυνομικών οργάνων. Ως αίτιον επικαλείται ο δράστης την αγανάκτησίν του δι’ όσα υπέφερε εν Μπούλκες, εγκάθειρκτος και επί εξάμηνον και δια την τακτικήν του Κομμουνιστικού Κόμματος έναντι της Πατρίδος” […].

Η Αστυνομία με την έμπνευση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης κυκλοφόρησε, και ο κίτρινος τύπος υιοθέτησε τη φήμη, ότι η δολοφονία ήταν ένα δράμα τιμής. Ότι δήθεν ο Ζέβγος είχε στο Μπούλκες ερωμένη τη γυναίκα του Βλάχου κι ας ήταν πασίγνωστο το ήθος του Ζέβγου μα και το γεγονός ότι ποτέ του δεν πάτησε το πόδι του στο Μπούλκες.

Σε αντίθεση με την κηδεία, το μνημόσυνο έγινε με μεγάλη επισημότητα και με πλήθος κόσμου στο μητροπολιτικό ναό στις 27.4.47».

Σε άλλο σημείο στο ίδιο βιβλίο η Καίτη Ζέβγου γράφει:
«Το πως και από ποιόν προετοιμάστηκε η δολοφονία του Ζέβγου, ποιος έβαλε το πιστόλι στο χέρι του δολοφόνου, φαίνεται, με συνταραχτικές λεπτομέρειες, από το γράμμα του Ν. Σιδηρόπουλου και ένα παρόμοιο του Χ. Γκιαουρίδη, δυο από αυτούς που ανέλαβαν το θεάρεστο έργο.

Πρόκειται για καταπληχτικά ντοκουμέντα και ταυτόχρονα ανεξίτηλο στίγμα για την πολιτική της αντιδραστικής, της μαύρης Δεξιάς, για τον τρόπο που οργανώνει τη φυσική εξόντωση και τη συκοφαντική δυσφήμιση των πολιτικών της αντιπάλων».

Ο ρόλος του Χρ. Βλάχου προσδιορίστηκε, λοιπόν από κάποιον συνεργάτη του, τον Ν. Σιδηρόπουλο, που σ’ ένα γράμμα-ομολογία αναφέρεται στο ιστορικό της οργάνωσης της δολοφονίας του Ζέβγου, του Σακελλαρόπουλου και του Πασαλίδη.

Ο Ν. Σιδηρόπουλος περιγράφει την προετοιμασία των εκτελεστών στο κτίριο του Γ’ Σώματος Στρατού. Από τα όσα γράφει προκύπτει τέλεια οργανωμένη συνομωσία με στόχο να πλήξει την πλευρά των ΕΛΑΣιτών. Μια τέτοια εκδοχή, με τα δεδομένα της εποχής, δεν θεωρείται απίθανη. Με βάση τα γραφόμενα, υπήρχε μια ολόκληρη ομάδα θ’ αναλάμβανε τις δολοφονίες.

Να δούμε τι γράφει ο Σιδηρόπουλος:
«Ονομάζομαι Νικόλαος Σιδηρόπουλος, είμαι ηλικίας 33 ετών και από το χωριό Αλιστράτη των Σερρών, επάγγελμα καπνοπαραγωγός. Επειδή γίνανε και γίνονται ορισμένα πράγματα με τη συνείδησή μου, παρακαλώ να δημοσιευτούν τα παρακάτω γραφόμενα ασυμβίβαστα μου.

Από τις 10.2.47 ήρθα στην Ελλάδα φεύγοντας από τον τόπο αυτοεξορίας μου “Μπούλκες”, νοσταλγώντας την πατρίδα μου. Εδώ όμως μόλις ήλθα στην Θεσσαλονίκη μας παρέλαβε το Γ’ Σώμα Στρατού και μας τοποθέτησε στην ΕΣΑ Βαρδαρίου. Εκεί στην αρχή μας πίεσαν εκβιάζοντάς μας να καταθέσουμε άσχετα με την αλήθεια και τη ζωή μας στο Μπούλκες.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>