Political Pedia  >   Πολιτικές δολοφονίες

Γιάννης Ζέβγος

Η ομάδα έδωσε πληροφορίες για το στρατόπεδο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας. Ο Σιδηρόπουλος καταγγέλλει στο γράμμα του ότι όλες αυτές οι πληροφορίες ήταν καθ’ υπαγόρευσιν αλλά έπρεπε να φτάσουν αυτές στην Επιτροπή του ΟΗΕ, εξυπηρετώντας τις όποιες σκοπιμότητες.

Τα αναπάντητα ερωτήματα: Ποιος όπλισε το χέρι του «περίεργου» δολοφόνου; Πόσο είχε ανάμειξη η Ασφάλεια και η ΕΣΑ; Πόσο ευσταθεί η εκδοχή ότι επρόκειτο για προβοκάτσια που προήλθε από την ηγεσία του ΚΚΕ; Ποιος είχε συμφέρον από τη δολοφονία ενός αριστερού διανοούμενου που έδινε την «μάχη» του για να μη χυθεί άλλο αίμα;
Περισσότερο εκτεθειμένους απ’ όλους ήταν ο Ναπ. Ζέρβας. Δεν αντέδρασε αμέσως. Όταν αποφάσισε να λύσει τη σιωπή του δήλωσε:

«… οι καταγγελίες αποτελούν απλώς συνέχεια της συκοφαντικής εκστρατείας, την οποίαν ήρχισεν ο Κομμουνισμός εναντίον του προσώπου μου… Και αι νέαι προσπάθειαι συκοφαντίας και δυσφημίσεως θα καταπέσουν παταγωδώς όταν η υπόθεσις φθάση εις την Δικαιοσύνην…».

Την 10 Απριλίου, ύστερα από σχετική μήνυση του Ναπ. Ζέρβα, παραπέμφθηκαν στο πενταμελές Εφετείο ο Ν. Ζαχαριάδης και ο υπεύθυνος του Ριζοσπάστη για προσωπικό διασυρμό και παραβίαση του Γ’ Ψηφίσματος. Την μέρα έκλεισαν τις εφημερίδες της Αριστεράς Αγωνιστής και Ανεξαρτησία γιατί είχαν δημοσιεύσει την επιστολή του Σιδηρόπουλου διεγείροντες ούτω τους πολίτας εις διχόνοιαν, οι δε υπεύθυνοί τους καταδικάστηκαν σε δέκα χρόνια φυλάκιση.

Τελικά, η πολιτική αυτή δολοφονία διευκόλυνε τους οργανωτές του Εμφυλίου Πολέμου. Εξυπηρετούσε ιδιαίτερα την πορεία των πραγμάτων που είχαν προσχεδιάσει. Το πρόσωπο του Ζέβγου είχε όλα τα στοιχεία της πολιτικής συναίνεσης και την ηθική υπόσταση που δεν εξυπηρετούσε την πολιτική του ψυχρού πολέμου που εγκαινίαζαν οι συζητήσεις της Αγγλίας, της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ.

Σε αντίθεση με τις δολοφονίες των Πολκ και Λαμπράκη, η δολοφονία του Γιάννη Ζέβγου δεν εξετάστηκε διεξοδικά και γι’ αυτό δεν βρέθηκαν στοιχεία που να δίνουν περισσότερες λεπτομέρειες γύρω απ’ το φόνο. Ακόμα είναι μέσα στα όρια του πολιτικού παραλογισμού, όπως κάθε πολιτικό έγκλημα, και καλύφθηκε, όπως ήταν φυσικό, από ένα μυστήριο που δεν διαλευκάνθηκε ποτέ. Τα εντεινόμενα γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου και η παρανομία στην οποία μπήκε η Αριστερά μετά λίγο καιρό, κάλυψαν τον απεχθή φόνο.

Παραθέτουμε δύο άρθρα του Γιάννη Ζέβγου γραμμένα το 1936, που θα μπορούσαν το ένα να είναι συνέχεια του άλλου και φαντάζουν τόσο «σύγχρονα».

Το πρώτο:

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

Τον τελευταίο καιρό ξεσηκώθηκε ξανά θόρυβος γύρω από τον εθνικό ποιητή, το Σολωμό. Μια καινούργια έκδοση των «Απάντων» του, που την ετοιμάζει κάποιος Τωμαδάκης μ’ εντολή της Ακαδημίας, έδωσε αφορμή να ξεσπάσει αυτός ο θόρυβος. Και πλήθος λογοτέχνες και διανοούμενοι ξεσηκώθηκαν γιατί, όπως ισχυρίζονται, η έκδοση που ετοιμάζεται, αποτελεί πραγματική βεβήλωση για το μεγάλο ποιητή. Δεν υπάρχει βέβαια καμμιά αμφιβολία πως μια και είνε ανακατωμένη η Ακαδημία δεν μπορεί να γίνεται λόγος για σωστή έκδοση των «Απάντων» του Σολωμού.

Ωστόσο το κακό που ξέσπασε στο κεφάλι του φτωχού Τωμαδάκη σα νάνε υπερβολικό. Γιατί οι κατήγοροί του στο κάτω-κάτω δεν του καταλογίζουν άλλο παρά το ότι παραποιεί, πλαστογραφεί και παραλείπει ωρισμένους στίχους και λέξεις απ’ το έργο του ποιητή. Σφάλμα βέβαια μεγάλο, ασυγχώρητο, αδικαιολόγητο, σωστή βεβήλωση.
Μα μήπως είνε η πρώτη φορά που διαστρεβλώνεται και παραποιείται ο Σολωμός; Ίσα-ίσα, η τωρινή διαστρέβλωση όσο μεγάλη και νάνε, πάντα είναι κάτι ασήμαντο σχετικά με την ολοκληρωτική παραποίηση που έχει πάθει το όλο έργο του Σολωμού εδώ και εκατό σχεδόν χρόνια.

Η αστική διανόηση με ολόκληρους τόμους πώχει γράψει για το Σολωμό και η επίσημη αστικοτσιφλικάδικη κοινωνία με την επιστήμη της, με τα σχολεία της, με τον τύπο της, δεν κάνουν άλλο παρά να διαστρέφουν, να παραποιούν, να πλαστογραφούν το νόημα και το βαρυσήμαντο χαρακτήρα του ποιητικού έργου του Σολωμού.

Ο «Ύμνος προς την Ελευθερία» αποτελεί την ουσία της ποιητικής δημιουργίας του μεγάλου ποιητή. Και η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα χρησιμοποιεί αυτό το μεγαλόπνοο ποίημα για εθνικό της ύμνο. Αυτό και μόνο το γεγονός αποτελεί την πιο μεγάλη βεβήλωση, την πιο τρανή ασέβεια στο έργο του Σολωμού. Ας εξηγήσουμε κάπως το ζήτημα.

Οι κυρίαρχες, οι εκμεταλλεύτριες τάξεις έχουν συνήθως ύμνους που εκφράζουν τον αληθινό τους χαρακτήρα, που συμβολίζουν τις εκμεταλλευτικές τους τάσεις, έστω και σε κάπως εξιδανικευμένη μορφή. Το «Ο Θεός σώζοι τον βασιλέα» και «κυβέρνα Βρετανία τα κύματα» εκφράζουν το καθένα χωριστά και τα δύο μαζί τον συντηρητικό, τον αντιδραστικό μα και τον αρπαχτικό, το ληστρικό χαραχτήρα του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού, που κρατεί στη σκλαβιά και λυμαίνεται σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο.

Το «η Γερμανία πάνω απ’ όλους» διατυπώνει το χτηνώδικο σωβινισμό του πρωσσικού μιλιταρισμού, που ανάπτυξε ως τον παραλογισμό ο χιτλερικός φασισμός με τις θεωρίες του για ανώτερη φυλή των Αρείων και λοιπούς εξωφρενισμούς.

Μετάβαση σε: << Προηγούμενη Επόμενη >>