Μη αναγνωρισμένα Κράτη

Αμπχαζία

Αμπχαζία
Αбxaзия
აფხაზეთი

Θέση

Σημαία

Εθνόσημο

Η Αμπχαζία είναι μια περιοχή στον Καύκασο, η οποία είναι διά του νόμου (de jure) αυτόνομη δημοκρατία της Γεωργίας αλλά έχει διακηρύξει ανεξαρτησία της μετά τον πόλεμο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Παραμένει εκ των πραγμάτων (de facto) ανεξάρτητη από τη Γεωργία, παρότι δεν είναι αναγνωρισμένη διεθνώς με εξαίρεση τη Ρωσία, και λίγες ακόμα χώρες. Έχει έκταση 8.480 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 216.000 κατοίκους (εκτίμηση 2003). Η πρωτεύουσα είναι το Σοχούμι, που βρίσκεται στον Εύξεινο Πόντο. Πρωτεύουσα είναι η Σουχούμ, νόμισμα το ρούβλι Ρωσίας και επίσημες γλώσσες η αμπχαζική και η ρωσική.
ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΑΜΠΧΑΖΙΑΣ
Η σημαία της Αμπχαζίας σχεδιάζεται το 1991 από το Β. Γκαμγκία. Το σχέδιο του κόκκινου τετραγώνου βασίζεται στο πανό του μεσαιωνικού Βασιλείου της Αμπχαζίας. Η ανοικτή παλάμη (δεξί χέρι) συμβολίζει την εθνική υπόσταση. Ακόμα και αν δεν ήταν ο αρχικός σκοπός να σημαίνει αυτό, τα επτά αστέρια στο τετράγωνο έχουν από τότε ερμηνευτεί ότι εκπροσωπούν τις 7 ιστορικές περιοχές της χώρας: Sadzen, Bzyp, Gumaa, Abzhywa, Samurzaqan, Dal-Tsabal και Pskhuy-Aibga. Οι επτά πράσινες και λευκές λωρίδες βασίζονται στην Ορεινή Δημοκρατία του Βορείου Καυκάσου, την οποία η Αμπχαζία θεωρεί δικό της τμήμα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 7 είναι ιερός αριθμός για τους Αμπχάζιους και οι πράσινες και άσπρες γραμμές αντιπροσωπεύουν την ανοχή να συνυπάρχουν το Ισλάμ και ο Χριστιανισμός.

Κόσοβο

Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου
Republika e Kosovёs
Peпyблика Kocoвo

Θέση

Σημαία

Εθνόσημο

Το Κοσσυφοπέδιο ή Κόσοβο είναι μια περιοχή των Βαλκανίων (πρώην επαρχία της Σερβίας), η οποία από το 1999 βρίσκεται υπό την προσωρινή διοίκηση του ΟΗΕ και την στρατιωτική προστασία του ΝΑΤΟ. Συνορεύει ανατολικά και βόρεια με τη Σερβία, δυτικά με την Αλβανία και νότια με την ΠΓΔΜ. Έχει έκταση 10.908 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 1.804.838 κατοίκους (εκτίμηση 2007). Την 17 Φεβρουαρίου 2008, η Βουλή του Κοσόβου ανακοινώνει, μονομερώς, την ανεξαρτησία του από τη Σερβία, η οποία όμως δεν αποδέχεται την απόσχισή του και προσφεύγει στον ΟΗΕ. Το Κόσοβο αναγνωρίζεται άμεσα από κάποιες χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Γερμανία, ενώ κάποιες άλλες όπως η Ρωσία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας θεωρούν την απόσχισή του παράνομη. Σήμερα 75 χώρες-μέλη του ΟΗΕ αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, και η Ταϊβάν. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εγκρίνει την 8 Οκτωβρίου 2008 το αίτημα της Σερβίας να παραπέμψει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το ζήτημα της μονομερούς απόφασης του Κοσόβου να κηρύξει την ανεξαρτησία του. Την 8 Μαΐου 2009 γίνεται δεκτό το αίτημα του Κοσόβου να γίνει μέλος του ΔΝΤ. Από την 29 Ιουνίου 2009 είναι μέλος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πρωτεύουσα είναι η Πρίστινα, νόμισμα το ευρώ και επίσημες γλώσσες η αλβανική και η σερβική.
ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΟΒΟΥ
Η σημαία του Κοσόβου καθιερώνεται επίσημα έπειτα από τη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας από τη Σερβία την 17 Φεβρουαρίου 2008. Δεν είχε επίσημη σημαία ως την ημέρα εκείνη. Σε επίσημες περιστάσεις χρησιμοποιούσε τη σημαία του ΟΗΕ. Η σημαία εν μέρει αποτελεί αποτέλεσμα διεθνούς διαγωνισμού, που οργανώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και οι υποψηφιότητες έφτασαν τις χίλιες περίπου. Η τελική επιλογή έχει έξι λευκά αστέρια, καθένα από τα οποία συμβολίζει και μια διαφορετική εθνότητα σε ένα τόξο πάνω από έναν χρυσαφί χάρτη του Κοσσυφοπεδίου σε φόντο μπλε.
ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΟΒΟΥ
Ο.Η.Ε. Αλβανίας Δαρδανίας Πρόταση

Ναγκόρνο – Καραμπάχ

Ναγκόρνο – Καραμπάχ
Dağliq Qarabag
Լեռնային Ղարաբաղ

Θέση

Σημαία

Εθνόσημο

Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ήταν μία αυτόνομη διοικητική περιφέρεια της άλλοτε ΕΣΣΔ που ανήκε στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Σήμερα συνεχίζει ν΄ αποτελεί μια de facto αυτόνομη δημοκρατία στο Νότιο Καύκασο, που επισήμως όμως αποτελεί μέρος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Έχει έκταση 4.400 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 145.000 κατοίκους (εκτίμηση 2002). Η Σοβιετική Ένωση ενσωματώνει την κυρίως Αρμένικη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως Αυτόνομη Δημοκρατία μέσα στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν το 1923. Την 10 Δεκεμβρίου 1991, καθώς η Ε.Σ.Σ.Δ. καταρρέει, ένα δημοψήφισμα που λαμβάνει χώρα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και στο γειτονικό Σαχουμιάν καταλήγει στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας από το Αζερμπαϊτζάν ως Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η κρατική αυτή οντότητα ακόμη δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα διεθνή οργανισμό ή χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Αρμενίας. Η περιοχή γίνεται πηγή διαμάχης ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της με τον Πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο πόλεμος κοστίζει τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, και προκαλεί κύματα προσφύγων από το Καραμπάχ προς την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν. Από την κατάπαυση πυρός που συμφωνείται το 1994, το μεγαλύτερο μέρος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και διάφορες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν γύρω του (συνολικά περίπου το 14% του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν) παραμένουν υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Έκτοτε, οι δυο πλευρές κάνουν συνομιλίες ειρήνης με τη διαμεσολάβηση της Ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ. Ως αποτέλεσμα της διαμάχης, το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία κλείνουν τα σύνορά τους με την Αρμενία, πλήττοντας καίρια την οικονομία της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η Στεπανακέρτ, νόμισμα το ντραμ και επίσημες γλώσσες η αρμενική και η αζερική.
ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΝΑΓΚΟΡΝΟ – ΚΑΡΑΜΠΑΧ
Η σημαία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, προέρχεται από τη σημαία της Αρμενίας. Η διαφορά με την τελευταία είναι ότι προστίθεται μια λευκή λωρίδα. Καθιερώνεται την 2 Ιουνίου 1992. Συμβολίζει την αρμενική κληρονομιά και τον πληθυσμό της περιοχής. Επίσης, αντιπροσωπεύει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως εξωτερική περιοχή της Αρμενίας, γι’ αυτό και το τριγωνικό σχήμα. Το μοτίβο της σημαίας είναι επίσης το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται στην ύφανση των αρμενικών χαλιών.

Σημαίες Κρατών (Λ-Ω)

Σημαίες Κρατών (Α-Κ)

Σημαίες Κρατών – εισαγωγικό σημείωμα

ΣΗΜΑΙΕΣ

Σημαία είναι ένα κομμάτι πανί, συνήθως ορθογώνιο, με ορισμένες αναλογίες (επικρατέστερη 2:3), που στερεώνεται ή κρεμιέται από ένα ιστό ή κατάρτι. Οι σημαίες κατατάσσονται σε κατηγορίες σύμφωνα με το σκοπό για τον οποίο χρησιμοποιούνται. Υπάρχουν, για παράδειγμα, κρατικές σημαίες, εθνικές σημαίες, κυβερνητικές σημαίες, σημαίες υπηρεσίας, εμπορικές σημαίες, στρατιωτικές σημαίες, λάβαρα, σημαίες πόλεων, σημαίες σηματοδοσίας, διεθνείς σημαίες. Αρχικά, δεν υπήρχαν αυστηρά καθορισμένες αναλογίες για τις σημαίες και τα εξαρτήματά τους. Καταγράφεται ένας αριθμός πρώιμων τύπων σημαιών, από τους οποίους προκύπτουν οι σημερινές σημαίες, π.χ. λάβαρα, πανό, σημαιάκια ιππικού, παντιέρες. Με την εξέλιξη των διεθνών νόμων, που ακολουθούν, θεσπίζονται ακριβείς κανόνες και ορισμένη λειτουργία των σημαιών, που γίνονται δεσμευτικά σύμβολα. Σήμερα η σημαία είναι ένα από τα σύμβολα της εθνικής κυριαρχίας και παίζει σοβαρό ρόλο στις διεθνείς σχέσεις.

Οι πιο παλιές σημαίες είναι τα λάβαρα (vexilum) που είναι σύμβολα κατασκευασμένα από άλλα υλικά εκτός από το πανί, αλλά λειτουργούν σαν σημαίες και εμφανίζονται στην κορυφή των ιστών. Προφανώς, οι αρχαιότερες σημαίες είναι τα vexilum των επαρχιών της Αιγύπτου, που εικονίζονται σε στήλες του Φαραώ Narmer της 1ης Δυναστείας (2900 π.Χ.), που φυλάσσονται σήμερα στο Κάιρο. Λίγο νεότερο, χρονολογούμενο στα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ., είναι ένα περσικό μεταλλικό λάβαρο (vexilum), ίσως η παλιότερη σωζόμενη σημαία. Βρέθηκε σε αρχαιολογική ανασκαφή στα ερείπια της αρχαίας πόλης Khablis. Άλλα ντοκουμέντα από την περίοδο προ των vexilum βρέθηκαν σε περιοχές Μεσοποταμίας και Ινδίας (2500 – 2000 π.Χ.). Ο Ελληνικός πολιτισμός κρατά την πρώτη θέση στην Ευρώπη στη χρήση σημαιών στα πλοία.

Ένα παράδειγμα αυτού είναι η «φοινικις» (το όνομα παραπέμπει ότι το έθιμο πάρθηκε από τους Φοίνικες). Είναι ένα κομμάτι πορφυρού υφάσματος, που λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Θεμιστοκλή στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., σαν σήμα του Ελληνικού στόλου στη σύγκρουσή του με το Περσικό. Τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. τα ρωμαϊκά στρατεύματα χρησιμοποιούν την καλούμενη «Σημαία του Δράκου», που πήραν από τους Δάκες. Είναι ένας κοίλος σωλήνας που στερεώνεται στην άκρη ενός κονταριού, που όταν ο αέρας περνούσε από μέσα παίρνει το σχήμα «δράκου». Η μυστηριώδης «Σημαία του Γερακιού» των Βίκινγκς, που κατασκευάζεται κατά παρόμοιο τρόπο, εμφανίζεται για πρώτη φορά το 878 μ.Χ. και υψώθηκε από τον Leif Ericsson, περίπου το 1000 μ.Χ., κατά τη διάρκεια του περίφημου ταξιδιού του στη Βορ. Αμερική.

Η πρώτη σημαία φτιαγμένη από πανί, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, εμφανίζεται στην Κίνα. Κατασκευάζεται από κορδέλες που έχουν ένα διακοσμημένο μέρος. Ο μύθος λέει ότι την εποχή των κατακτήσεων των Chou, το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα π.Χ., μια λευκή πολεμική σημαία προηγείται του βασιλιά Wu, ιδρυτή της δυναστείας των Chou. Η Κίνα αναπτύσσει ένα σύστημα τύπων σημαιών όπως αποδεικνύεται από εικόνες αυτών των συμβόλων στο μαυσωλείο του Wu Liang (δυναστεία των Han 206 π.Χ. – 220 μ.Χ.) στην επαρχία Shantung. Μοιάζουν πολύ με τις σημερινές σημαίες, κατασκευασμένες από πανί και κρεμασμένες σε ιστό. Το αρχαιότερο μεταξωτό λάβαρο σε σχήμα «Τ» βρέθηκε το 1972 στο έδαφος του αρχαίου νεκροταφείου της Ma-wang-tui κοντά στη Ch’angsha στην επαρχία Human και χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ.

Η πρώτη σημαία του Δυτικού κόσμου, που είναι ένα Ρωμαϊκό vexilum, εισάγεται το 105 π.Χ. από τον ύπατο Galus Marius ως διακριτικό σημείο των Ρωμαϊκών λεγεώνων. Είναι ένα κομμάτι πανί, συνήθως πορφυρό ή κόκκινο, αλλά μερικές φορές και άσπρο ή πράσινο, στερεωμένο σε ιστό σχήματος «Τ» σε τρόπο ώστε να τοποθετείται πάνω απ’ αυτό ένας αετός ή άλλο σύμβολο. Η σημαία αυτή υψώνεται έξω από τη σκηνή του διοικητή, αλλά είναι κι ένα σημάδι σε πορεία στη μάχη. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποδέχεται επίσημα τον Χριστιανισμό και αλλάζει τα σύμβολά της.

Το vexilum αντικαθίσταται από λάβαρα, που έχουν την ίδια μορφή αλλά σε πανί με μεγαλύτερες διαστάσεις, πλούσια διακοσμημένα με χρυσό και ασήμι και φέρουν το σημείο του σταυρού και μερικές φορές την επιγραφή «εν τούτω νίκα». Ο αετός στην κορυφή του ιστού αντικαθίσταται με τα ελληνικά γράμματα «ΧΡ», μονόγραμμα που αντιπροσωπεύει το όνομα του Χριστού. Ένα τέτοιο λάβαρο χρησιμοποιείται από τον αυτοκράτορα Μεγάλο Κωνσταντίνο στη μάχη εναντίον του Μαξέντιου το 312 μ.Χ. κοντά στη Ρώμη. Στην Ευρώπη, σημαίες όμοιες με το vexilum και το βυζαντινό λάβαρο χρησιμοποιούνται από τον 9ο αιώνα, αν και συχνά χρησιμοποιούνται, ταυτόχρονα, σημαίες με διαφορετικά σχήματα. Έτσι το 507 μ.Χ. το κύριο σήμα της εκστρατείας των Φράγκων είναι ο «μπλε μανδύας του Αγίου Μαρτίνου» ανηρτημένου σε ιστό σε σχήμα «Τ». Ο μανδύας αυτός πάρθηκε από το παρεκκλήσιο του Αγίου από τον βασιλιά Κλόβις και χρησιμοποιείται συνέχεια στη Γαλλία μέχρι την ήττα από τους Άγγλους στο Πουατιέ, το 1356.

Οι Ευρωπαίοι μαθαίνουν από τους Κινέζους τις σημαίες με τη σημερινή τους μορφή, άλλες μέσω των Ούννων (ο Αττίλας χρησιμοποιεί από το 434 μ.Χ. λευκή σημαία με χρυσό αετό επάνω) και άλλες από τους Άραβες, που η πρώτη τους σημαία προέρχεται από την Περσία πριν από την γέννηση του Ισλαμισμού. Από τότε που αυτή η θρησκεία απαγόρευσε την απεικόνιση ζωντανών πλασμάτων, οι αραβικές σημαίες φέρουν αφηρημένα σχέδια ή επιγραφές. Οι εγγονοί του Μωάμεθ χρησιμοποιούν πράσινες τριγωνικές σημαίες με κρόσσια, που μερικές φορές φέρουν τα παραδοσιακά διασταυρωμένα σπαθιά. Πράσινο είναι το χρώμα των Φατιμαδών, ενώ οι Αββασίδες έχουν μαύρες σημαίες, οι Ομεϊάδες λευκές και οι Χασεμίτες κόκκινες.

Ο συνεχής εκχριστιανισμός της Ευρώπης χαρακτηρίζεται από το καλούμενο pallium, μια στενή σημαία καθαγιασμένη από τον Πάπα. Προηγήθηκε η πολεμική σημαία γνωστή ως gonfanon. Η σημαία που δόθηκε από τον Πάπα Λέοντα ΙΙΙ στον Καρλομάγνο το 800, η Mont Joie, είναι στην πραγματικότητα ένα gonfanon (μακρόστενη σημαία που κατέληγε σε λωρίδες). Το όνομά της προέρχεται από το Mons Goudii (στα γαλλικά Mont Joie) όπου έγινε η τελετή. Το όνομα ενός άλλου είδους σημαίας, η Oriflamme (χρυσή φλόγα), προέρχεται από το λαμπερό χρυσοκόκκινο χρώμα της. Η Oriflamme προέρχεται χωρίς αμφιβολία από τους κόκκινους σταυρούς, που χρησιμοποιούσαν πρώτοι οι Γάλλοι ιππότες στις σταυροφορίες.

Η συχνή χρήση σημαιών αποδεικνύεται και από την ταπισερί Bayeux, κατασκευασμένη τη δεκαετία 1070, που εικονίζει τη Μάχη του Hasting, to 1066, στην οποία ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής, Δούκας της Νορμανδίας, κατατρόπωσε τους Αγγλοσάξωνες. Στην ταπισερί φαίνεται ένα gonfanon, που μοιάζει πολύ με τη Σημαία του Γερακιού και τη Σημαία του Δράκοντα στα χέρια των Αγγλοσαξώνων.

Πριν τις σταυροφορίες, το 1095, ο Πάπας Ουρβανός ΙΙ προτείνει όλοι όσοι παίρνουν μέρος στις αποστολές στους Αγίους Τόπους να φέρουν το σημείο του κόκκινου σταυρού στον ώμο ή το στήθος τους. Αυτοί οι σταυροί κοσμούσαν επίσης τα μικρά gonfanon που χρησιμοποιούν οι σταυροφόροι και αργότερα τις στενές λωρίδες που κρέμονται από τις λόγχες τους. Οι Σταυροφορίες (1096 – 1291) παίζουν σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη των σημαιών. Ειδικά η 3η Σταυροφορία (1189-92) φέρνει νέα χαρακτηριστικά στις σημαίες.

Την 13 Ιανουαρίου 1188 οι ηγέτες της συμφωνούν στο Gisors της Γαλλίας, ότι τα έθνη τους θα πάνε στη μάχη με το σήμα του σταυρού αλλά κάθε μία από τις στρατιές τους θα χρησιμοποιεί διαφορετικό χρώμα. Ο Φίλιππος ΙΙ Αύγουστος της Γαλλίας κρατά τον κόκκινο σταυρό σε άσπρο φόντο, ο Ερρίκος ΙΙ της Αγγλίας τον άσπρο σταυρό σε κόκκινο φόντο και ο κόμης Φίλιππος της Φλάνδρας πράσινο σταυρό σε άσπρο φόντο. Παρ’ όλα αυτά, οι Άγγλοι πάνε στην 3η Σταυροφορία με ένα κόκκινο σταυρό σε άσπρη σημαία και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ερρίκος VI βάζει άσπρο σταυρό σε κόκκινη σημαία, ενώ ετοιμαζόταν για τη 4η Σταυροφορία.

Αυτή η σημαία χρησιμοποιείται σαν γενικό σύμβολο του χριστιανικού αγώνα και τελικά γίνεται σημαία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Νωρίτερα ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος ΙΙ χρησιμοποιεί μια κίτρινη σημαία μαύρο αετό. Σε πολλές χώρες επικρατεί η κόκκινη σημαία με τον άσπρο σταυρό και ευκαιριακά χρησιμοποιείται σαν σύμβολο πάλης για την ελευθερία, όπως στην περίπτωση της Ελβετίας. Στη Γαλλία το 1375 χρησιμοποιείται άσπρος σταυρός σε κόκκινο φόντο και αργότερα άσπρος σταυρός σε μπλε φόντο.

Σημαίες Κρατών

Στο βιβλίο – κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται τα κεφάλαια:

 

Σημαίες Κρατών – πρόλογος

Στις σελίδες που ακολουθούν, με κέντρο τη σημαία κάθε κράτους, δίνονται και ορισμένα ιστορικά, μορφολογικά και οικονομικά στοιχεία για κάθε ένα από τα κράτη του κόσμου. Η όλη εργασία θα μπορούσε να διαβαστεί και σαν ανθρωποκεντρικός άτλας.
Χωρίζεται σε πέντε μέρη:

1. Ανεξάρτητα κράτη και κτήσεις.
Απεικονίζονται η θέση, η επίσημη σημαία και το εθνόσημο καθενός από τα 194 ανεξάρτητα κράτη του κόσμου. Σε σύντομο σημείωμα δίνονται στοιχεία για τη σύγχρονη ιστορία του, τη θέση, τη μορφολογία και την οικονομία του. Περιγράφεται και ερμηνεύεται η επίσημη σημαία του. Απεικονίζονται άλλες σημαίες, που χρησιμοποιούνται από το κράτος, οι (ιστορικές) σημαίες που χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς από το συγκεκριμένο κράτος, οι επιμέρους σημαίες πολιτειών – επαρχιών και τα εμβλήματά τους και η τοπικές σημαίες, τωρινές και ιστορικές των εξαρτημένων απ’ αυτά εδαφών καθώς και τα εμβλήματά τους.

2. Μη αναγνωρισμένα κράτη.
Τα ίδια στοιχεία που αναφέρονται πιο πάνω δίνονται και για τα 11 μη αναγνωρισμένα κράτη.

3. Διεθνείς οργανισμοί.
Απεικονίζονται οι σημαίες των 79 διεθνών οργανισμών και οι επεξηγήσεις τους.

4. Θρησκεύματα.
Απεικονίζονται οι σημαίες 7 θρησκευμάτων και ένα έμβλημα θρησκευτικού ηγέτη.

5. Παραρτήματα.
Παρατίθενται 4 παραρτήματα:
Στο πρώτο παράρτημα για κάθε ένα από τα ανεξάρτητα κράτη καταγράφονται η ήπειρος που βρίσκεται το κράτος, τα έτη ίδρυσής του και χάραξης των σημερινών συνόρων του, η έκταση και ο πληθυσμός του, η μέση πυκνότητα των κατοίκων ανά τετρ. χλμ., το συνολικό και το κατά κεφαλή Α.Ε.Π. του.
Στο δεύτερο παράρτημα αναλύεται ο πληθυσμός κάθε κράτους. Καταγράφονται το ποσοστό αστικού και αγροτικού πληθυσμού, οι εθνοτικές ομάδες στις οποίες χωρίζονται οι κάτοικοί τους και το προσδόκιμο ζωής ανδρών και γυναικών.
Στο τρίτο παράρτημα καταγράφονται οι επίσημες γλώσσες των κρατών και οι θρησκείες τους.
Στο τέταρτο παράρτημα παρουσιάζονται τα χρώματα όλων των σημαιών και η αναλογία της καθέτου πλευράς κάθε σημαία προς την οριζόντιά της.