Θάνατος του Γιώργου Τσαρουχά κατά την διάρκεια βίαιης ανάκρισης

Ο Γ. Τσαρουχάς την 8ης Μαΐου 1968, αποφασίζει να φύγει στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη. Η μετακίνηση γινόταν οδικώς. Είχε πρόβλημα με την καρδιά του και πήγαινε σε γιατρό. Μετέφερε και την απόφαση της ΚΟΘ για τα πεπραγμένα της 12ης Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι, που είχε επέλθει η διάσπαση του Κόμματος.

Οκτώ συνολικά αυτοκίνητα, περιπολικά και συμβατικά οχήματα της ΚΥΠ, καταδίωξαν το αυτοκίνητο και του έκλεισαν το δρόμο, στα διόδια της Λεπτοκαρυάς. Τους έβγαλαν βίαια από το αυτοκίνητο και τους έβαλαν στα αστυνομικά αυτοκίνητα για τη Θεσσαλονίκη. Στη διαδρομή τους υπέβαλαν σε ιδιότυπη ανάκριση, με ανάλογη κακοποίηση. Ο Τσαρουχάς είχε βρει τον τρόπο να καταπιεί το χαρτί με την απόφαση και τα ονόματα.

Οδηγήθηκε στο γραφείο του αρχηγού της ΚΥΠ Θεσσαλονίκης και υποβλήθηκε σε πρώτη εξέταση. Στη συνέχεια τον οδήγησαν στο ανακριτικό γραφείο της ΚΥΠ. Εκεί ανακρίθηκε με βίαιο τρόπο με αποτέλεσμα να πεθάνει.

Ο ιατροδικαστής χαρακτήρισε τα 17 σοβαρά τραύματά του ως ελαφρές σωματικές κακώσεις και αιτία θανάτου την καρδιακή προσβολή.

Περισσότερα…

Δολοφονία Γιάννη Χαλκίδη

Ο Γιάννης Χαλκίδης, 27 χρονών, κατοικούσε στoν Επτάλοφο Θεσσαλονίκης. Ήταν οργανωμένος στο ΚΚΕ και διετέλεσε γραμματέας των Λαμπράκηδων της περιοχής του.

Αμέσως μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21.04.1967 εντάχθηκε στο ΠΑΜ. Οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες ενεργούσε, ήταν ιδιαίτερα δύσκολες και επικίνδυνες. Νοίκιασε κι ένα μικρό διαμέρισμα με το ψευδώνυμο Οδυσσέας, στην ανατολική Θεσσαλονίκη, στην οδό Φιλελλήνων 55, όπου διέμενε.

Τα χαράματα της 5ης Σεπτεμβρίου 1967 περίπου 100 ένοπλοι άνδρες από Ασφάλεια, Αστυνομία και ΚΥΠ περικυκλώνουν όλο το οικοδομικό τετράγωνο στην οδό Φιλελλήνων.

Ο Χαλκίδης επιχείρησε να διαφύγει από το παράθυρο του διαμερίσματος, αλλά τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου. Αιμορραγώντας, πήδηξε από το μπαλκόνι του διαμερίσματός του και κατευθύνθηκε προς μια μικρή αλάνα, που οδηγούσε στην οδό Κωνσταντινουπόλεως, για να σωθεί. Εκεί έπεσε στο έδαφος εξαντλημένος από την αιμορραγία και ένας ένοπλος αστυνομικός τον εκτέλεσε από απόσταση ενός μέτρου.

Περισσότερα…

Δολοφονία Γρηγόρη Λαμπράκη

Στις αρχές Μαΐου 1963, η Επιτροπή Ειρήνης Θεσσαλονίκης αποφάσισε να πραγματοποιήσει εκδήλωση για την Ειρήνη την 22 Μαΐου, στην αίθουσα (τελικά) του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος με ομιλητή τον Γρ. Λαμπράκη.

Έξω από το κτίριο βρίσκονταν 180 χωροφύλακες που υποτίθεται ότι φύλαγαν το κτίριο. Εκεί βρισκόταν και ολόκληρη η ηγεσία της Αστυνομίας.
Η παρουσία τέτοιας αστυνομικής δύναμης δεν εμπόδισε τους παρακρατικούς να επιτεθούν και να τραυματίσουν σοβαρά τον προσερχόμενο στην εκδήλωση βουλευτή της ΕΔΑ Γ. Τσαρουχά.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης και ενώ ο Λαμπράκης με τους συνοδούς του έβγαιναν από το κτίριο ένα τρίκυκλο, που οδηγούσε ο Σπ. Γκοτζαμάνης, τρέχοντας ολοταχώς έπεσε επάνω τους. Παρέσυρε τον Λαμπράκη, τον έριξε κάτω και συνέχισε τον δρόμο του. Ένας άλλος άνθρωπος, εκτός του οδηγού, βρισκόταν στο αμάξωμα του τρίκυκλου.

Ο Λαμπράκης κτυπημένος σοβαρά στο κεφάλι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Ο καθηγητής Ν. Καβαζαράκης, μετά τις πρώτες εξετάσεις, δεν άφησε καμιά ελπίδα για τη ζωή του.

Το πρώτο συμπέρασμα: ο Λαμπράκης δεν χτυπήθηκε θανάσιμα από το τρίκυκλο, αλλά έφερε βαθύ τραύμα στο κρανίο μάλλον από ρόπαλο…
Στον τόπο του εγκλήματος κανένας αστυνομικός καταδίωξε τους δράστες. Ο Μαν. Χατζηαποστόλου πήδηξε στην ανοιχτή καρότσα του τρίκυκλο και συνεπλάκη με ένα άτομο που βρισκόταν εκεί.

Στο νοσοκομείο εμφανίστηκε αυτόκλητος ο ιατροδικαστής Δ. Καψάσκης και εξέτασε τον τραυματία βουλευτή. Μετά την εξέταση αποφάνθηκε ότι το θανάσιμο χτύπημα επήλθε από την πτώση του στο πεζοδρόμιο

Την 27.05.1963 ο Γρ. Λαμπράκης έχασε τη μάχη με το θάνατο.

3.10.1966. Αρχίζει η δίκη για τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. Λίγοι από τους αυτουργούς (φυσικούς και ηθικούς) καταδικάζονται σε μικρές ποινές ενώ οι περισσότεροι αθωώνονται.

Περισσότερα…

Πρωτομαγιά 1961&1962, Επεισόδια στο ΕΚΘ

Την Πρωτομαγιά του 1961, οι συνδικαλιστές της Αριστεράς, που πήραν μέρος στη συγκέντρωση, φώναξαν συνθήματα που δεν περιλαμβάνονταν στην επίσημη λίστα. Το γεγονός προκάλεσε την αγανάκτηση εθνικοφρόνων μελών. Άτομα της ομάδας του Δ. Θεοδώρου επετέθησαν στους αριστερούς συνδικαλιστές. Ξυλοκοπήθηκε άγρια ο βουλευτής της ΕΔΑ Ευαγγέλου και τραυματίστηκαν άλλα 30 άτομα.

Την Πρωτομαγιά του 1962, οι βιαιότητες φαίνεται να έγιναν αν όχι με τη συνεργασία, πάντως με την ανοχή της Αστυνομίας. Στο χώρο του εορτασμού της Πρωτομαγιάς έφτασαν οι σωματώδεις οπαδοί του Δ. Θεοδώρου και επιτέθηκαν στους αντιπάλους τους. Οι αστυνομικοί δεν αντέδρασαν.
Κατά τα επεισόδια τραυματίστηκαν 16 άτομα που όλα ανήκαν σε αντίπαλες παρατάξεις.
Την παρέα των τραμπούκων θα ξανασυναντήσουμε στην υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ Γρ. Λαμπράκη, ένα χρόνο αργότερα.

Περισσότερα…

Δολοφονία Στέφανου Βελδιμίρη

Η εσκεμμένη αδράνεια της υπηρεσιακής κυβέρνησης Δόβα συγκάλυπτε την τεράστια επιχείρηση της βίας και της νοθείας. Κρούσματα βιαιοπραγιών και τρομοκρατικών πράξεων σε βάρος υποψηφίων και οπαδών του Κέντρου και της Αριστεράς σημειωνόταν σε όλη τη χώρα.

Το όργιο της βίας εντάθηκε την τελευταία προεκλογική βδομάδα.
Την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 1961, τρεις μέρες πριν τις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου, τα επεισόδια εντάθηκαν. Στο συνοικισμό Επταλόφου Θεσσαλονίκης άγνωστοι πυροβόλησαν εναντίον των Στέφανου Βελδεμίρη και Μόρφη Σεκούδη, ενώ τοιχοκολλούσαν προκηρύξεις του ΠΑΜΕ. Ο πρώτος τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι και μεταφέρθηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Ο Στέφ. Βελδεμίρης άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο την επομένη.

Και ενώ η αστυνομία βρισκόταν στα ίχνη των άγνωστων τρομοκρατών γίνεται γνωστό, μετά τις εκλογές, ότι ο άνθρωπος που πυροβόλησε τους δυο νέους ήταν ο χωροφύλακας Σπύρος Φιλίππου.

Περισσότερα…

Δολοφονία Νίκου Νικηφορίδη

Ο Νίκος Νικηφορίδης γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα. Σε ηλικία 15 χρονών οργανώνεται στην ΕΠΟΝ.

Την 15 Μαρτίου 1950, πραγματοποιείται στη σουηδική πρωτεύουσα μια διεθνής συνδιάσκεψη για την ειρήνη, που έμεινε στην ιστορία ως «Συνδιάσκεψη της Στοκχόλμης». Στο τέλος της συνδιάσκεψης εκδίδεται η Έκκληση της Στοκχόλμης, που ζητούσε την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών οπλών και τον αφοπλισμό των δυο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.

Ο Νικηφορίδης εντάσσεται στην κίνηση αυτή. Αυτό δεν περνά απαρατήρητο από την Ασφάλεια και στα τέλη του 1950 συλλαμβάνονται ο ιδεολόγος μαχητής της Ειρήνης μαζί με 14 ομοϊδεάτες του και παραπέμπονται στο Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης για ανατρεπτική – αντεθνική δράση.

Ο Νίκος Νικηφορίδης καταδικάζεται με βάση τον περιβόητο ΑΝ 509 σε θάνατο και την 5 Μαρτίου 1951 εκτελείται, κατηγορούμενος μόνο για τις φιλειρηνικές του ιδέες, χωρίς να έχει διαπράξει κανένα έγκλημα.

Περισσότερα…

Δολοφονία Τζορτζ Πολκ

Ο Πολκ είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για να συναντήσει στα βουνά τον Μάρκο Βαφειάδη. Ήθελε να του πάρει συνέντευξη. Στους στόχους του είχε βάλει και την έρευνα της διαφθοράς του δοσιλογισμού του ελληνικού καθεστώτος μετά τον πόλεμο.

Η δολοφονία του Πολκ, πιστοποιήθηκε με την ανάσυρση του πτώματός του από τα νερά του Θερμαϊκού.
Την 14.08.1948, τρεις μήνες μετά την ανακάλυψη του πτώματος του Πολκ, συλλαμβάνεται ο Γρ. Στακτόπουλος ως ύποπτος για το φόνο. Οι κατηγορίες ήταν ένα σενάριο πολιτικών σκοπιμοτήτων, που απείχε από την αποκάλυψη της αλήθειας.

Για την Ασφάλεια, ο Στακτόπουλος θεωρούνταν σύνδεσμος με τα στελέχη του ΚΚΕ Αδάμ Μουζενίδη και Ευάγγελο Βασβανά, που χαρακτηρίστηκαν δολοφόνοι του Πολκ. Λίγες μέρες αργότερα, συνελήφθη και η μητέρα του Στακτόπουλου ως συνεργός στο έγκλημα. Κρατήθηκε εννέα μήνες στην απομόνωση μέχρι που ομολόγησε ότι αυτή έγραψε το φάκελο με τον οποίο ταχυδρομήθηκαν στο Γ’ Αστυνομικό Τμήμα Θεσσαλονίκης τα προσωπικά έγγραφα του Πολκ.

Αργότερα, ανεξάρτητοι γραφολόγοι, αφού μελέτησαν το συγκεκριμένο φάκελο, αποφάνθηκαν ότι δεν μπορούσε να έχει γραφεί από τη μητέρα του Στακτόπουλου. Να σημειωθεί ότι ο Αδάμ Μουζενίδης είχε σκοτωθεί στο Πάικο πριν από τη δολοφονία του Πολκ, ο δε Ευάγγελος Βασβανάς τις μέρες της δολοφονίας βρισκόταν αρκετά μακριά από τη Θεσσαλονίκη.

Η δίκη για τη δολοφονία του Τζ. Πολκ άρχισε την 12.04.1949.
Το Δικαστήριο καταδίκασε τους Αδάμ Μουζενίδη και Βαγγ. Βασβανά ερήμην σε θάνατο και τον συνεργό Γρ. Στακτόπουλο σε ισόβια κάθειρξη. Η μητέρα του Στακτόπουλου αθωώθηκε.

Ο Γρ. Στακτόπουλος μέχρι το θάνατό του θα διαλαλούσε συνέχεια την αθωότητα του.Τέσσερις προσφυγές για αναψηλάφηση της δίκης (1976, 1979, 2001, 2003) απορρίφθηκαν.

Περισσότερα…

Βομβιστική επίθεση στο λεωφορείο της Αεροπορίας

Την 6 Απριλίου 1947 η αεροπορική επίθεση προκάλεσε πανωλεθρία σε τμήματα ανταρτών στο Λιοντάρι Δομοκού. Η εικόνα που είχαν μέχρι τότε για τους αεροπόρους θάμπωσε και αποφάσισαν ένα εκδικητικό χτύπημα εναντίον του προσωπικού της Αεροπορίας.

Το λεωφορείο της αεροπορίας στάθηκε στη “Στάση Μισραχή” να παραλάβει αεροπόρους για το αεροδρόμιο κατά τα καθιερωμένα. Ξαφνικά δύο τρομακτικοί κρότοι τράνταξαν τον τόπο και τον γέμισαν καπνό. Δύο χειροβομβίδες ενισχυμένες έπεσαν στο λεωφορείο. Η πρώτη έσπασε το μπροστινό κρύσταλλο και έσκασε στα πόδια του οδηγού που τον έκανε κομμάτια. Η δεύτερη ρίχθηκε από το πίσω μέρος, όπου ήταν και η έξοδος την στιγμή που αλαφιασμένοι οι Αξιωματικοί επιχείρησαν να πηδήξουν κάτω. Το αποτέλεσμα της βομβιστικής επίθεσης ήταν 5 νεκροί και 8 τραυματίες.

Περισσότερα…

Δολοφονία Γιάννη Ζεβγού

Την Πέμπτη 20 Μαρτίου 1947 ο Γιάννης Ζεύγος περπατούσε στο πεζοδρόμιο της οδού Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης. Μόλις είχε γευματίσει και κατευθυνόταν πεζός στο ξενοδοχείο όπου διέμενε. Ο δολοφόνος-εκτελεστής Χρήστος Βλάχος, που παραφύλαγε με άλλους συνεργούς απέναντι, πυροβόλησε με περίστροφο πισώπλατα το θύμα, από απόσταση μόλις δύο μέτρων, πριν αυτό προλάβει να αμυνθεί.

Ο θάνατος του Ζέβγου επήλθε σχεδόν αμέσως από ακατάσχετη αιμορραγία. Ο Βλάχος κυνηγήθηκε από πολίτες και, στην οδό Αριστοτέλους έπεσε πάνω σ’ έναν περαστικό Άγγλο στρατιώτη, που, ακούγοντας τις φωνές των διωκτών του δολοφόνου, τον συνέλαβε.

Κίνητρό του ήταν η αγανάκτηση του δράστη για όσα είχε υποστεί στο Μπούλκες και για τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στην πατρίδα του. Μία άλλη εκδοχή θέλει ο θυμός του να προέρχεται από άλλη αιτία: όταν γύρισε στην Ελλάδα έμαθε ότι η γυναίκα του τον απατούσε με κομμουνιστές.

Περισσότερα…

Δολοφονία Δημήτριου Κωφίτσα

Τους πρώτους μήνες του 1945 η κατάσταση στη Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί έκρυθμη. Καθημερινά καταγράφονταν συγκρούσεις στους δρόμους της πόλης μεταξύ εθνικοφρόνων και οπαδών της Αριστεράς στα όρια της πόλης.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 6 Οκτωβρίου 1946 μέλη της ΟΠΛΑ δολοφόνησαν την πλατεία Διοικητηρίου τον μοίραρχο Δημήτριο Κωφίτσα, υποδιοικητή της Εθνικής Ασφάλειας και εισηγητή του Έκτακτου Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κρατήθηκε σε απόσταση από τους κατακτητές και αρνήθηκε επανειλημμένως να τους δώσει πληροφορίες για καταζητούμενους κομμουνιστές.

Το βράδυ εκείνο επέστρεφε στο σπίτι του έπειτα από διασκέδαση. Τον συνόδευε ο επιθεωρητής δημοτικής. Στο ύψος της οδού Ιουστινιανού, τους πλησίασε ένας νεαρός και, πριν προλάβουν να αντιδράσουν, πυροβόλησε τον Κωφίτσα, σχεδόν εξ επαφής, στο κεφάλι. Ο δράστης κατάφερε να διαφύγει.

Οι ανακριτικές αρχές δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν τον δράστη και ποιους βρισκόταν πίσω του.

Περισσσότερα…