Archives

Political Pedia  >  

Τουσκ Ντόναλντ

Ντόναλντ Τουσκ - ΒιογραφικόΠρόεδρος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (2014-2017)

O Ντόναλντ Τουσκ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1957 στο Γκντανσκ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη και έναν γιο.

Είναι πολιτικός από την Πολωνία, συνιδρυτής και σημερινός πρόεδρος του κόμματος της Πολιτικής Πλατφόρμας και Πρωθυπουργός της χώρας από το 2007.

Οι πολιτικές του θέσεις συνοψίζονται στην ισχυρή υποστήριξη προς την ελεύθερη αγορά χωρίς κρατικό παρεμβατισμό και με κοινωνικό συντηρητισμό. Από το 2004 εκλέγεται βουλευτής. Το 2005, έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές χάνοντας από το Λεχ Καζίνσκι στο δεύτερο γύρο.

Κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές του 2007. Μαζί με το κεντρώο Αγροτικό Κόμμα (PSL) του Βάλντεμαρ Πάβλακ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού και έγινε Πρωθυπουργός. Το κόμμα του έλαβε στις βουλευτικές εκλογές της 21ης Οκτωβρίου 2007 περισσότερο από το 41% των ψήφων, αλλά δεν συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία, καθώς απέσπασε 209 έδρες επί συνόλου 460 της Δίαιτας (Κάτω Βουλής). Έτσι, σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το κεντρώο Κόμμα των Αγροτών (PSL). Ο επίσημος διορισμός του στην πρωθυπουργία έγινε στις 9 Νοεμβρίου του 2007.

Προτού γίνει ένας εκ των ιδρυτών της Πολιτικής Πλατφόρμας, ο Τουσκ υπήρξε σημαίνον στέλεχος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κογκρέσου (Kongres Liberalno-Demokratyczny) και της Ένωσης των Ελευθεριών (Unia Wolności). Το 2001, έγινε αντιπρόεδρος της Κάτω Βουλής, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε μέχρι το 2005.

Το κόμμα του Τουσκ κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών και στις βουλευτικές εκλογές του 2011, παραμένοντας πρωθυπουργός.

Το 2014, η κυβέρνησή του αντιμετώπισε τις αποκαλύψεις του περιοδικού “Προστ”, το οποίο δημοσίευσε αποσπάσματα από υποκλαπείσες συνομιλίες πολιτικών και άλλων προσωπικοτήτων της χώρας. Η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης τον Ιούνιο του 2014 με 237 ψήφους. Στις 30 Αυγούστου του 2014, εκλέχθηκε στη θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, την οποία θα αναλάβει από την 1 Δεκεμβρίου 2014.

Political Pedia  >  

Γιούνκερ Ζαν-Κλοντ

Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ - ΒιογραφικόΠρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2014-2017)

Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, γεννημένος στο Ρένταγκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1954, είναι πολιτικός από το Λουξεμβούργο και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. O πατέρας του ήταν εργάτης σε εργοστάσιο χάλυβα και ο ίδιος ο Ζαν-Κλοντ σπούδασε αρχικά στο Βέλγιο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και απέκτησε τίτλο Μάστερ το 1979.

Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 1995 ως το 2013, υπουργός Οικονομικών από το 1989 έως το 2009. Διετέλεσε πρόεδρος του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος του Λαού, από το 1990 έως το 1995 αλλά και πρόεδρος του Eurogroup, από το 2005 έως το 2013. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Καρλομάγνος το 2006.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1984 και αμέσως υπουργοποιήθηκε στην κυβέρνηση του Ζακ Σαντέρ. Ο Γιούνκερ έγινε υπουργός Εργασίας. Λίγο πριν τις εκλογές του 1989, στις οποίες επανεξελέγη βουλευτής, τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα, κατάφερε όμως να ανανήψει και επέστρεψε στην πολιτική. Διορίστηκε στη θέση του διοικητή της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπου υπηρέτησε από το 1989 ως το 1995. Έγινε Υπουργός Οικονομικών τον Ιούλιο του 1989. Εξελέγη άλλη μια φορά βουλευτής στις εκλογές του 1994. Στις 20 Ιανουαρίου του 1995, διαδέχθηκε το Ζακ Σαντέρ στην πρωθυπουργία του Λουξεμβούργου. Μέλος του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος του Λαού (CPSP), η κυβέρνησή του επανεξελέγη το 1999 τον Ιούνιο και τον Ιούνιο του 2004. Το CPSP κέρδισε 19 επί συνόλου 60 εδρών στο Κοινοβούλιο το 1999 και έφτασε τις 24 στις εκλογές του 2004.

Στις 10 Σεπτεμβρίου του 2004, έγινε ο ημιμόνιμος Πρόεδρος της ομάδας των 12 Υπουργών Οικονομικών από τις χώρες που υιοθέτησαν το ευρώ για νόμισμα των χωρών τους, δίνοντάς του το προσωνύμιο ο «κύριος ευρώ». Το 2005 διεξήχθη στις 10 Ιουλίου το κρίσιμο δημοψήφισμα στη χώρα του, στο οποίο το 56,5% των ψηφοφόρων ενέκριναν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.

Το 2009, καταδίκασε την άρση του αφορισμού στον αμφιλεγόμενο επίσκοπο Ρίτσαρντ Γουίλιαμσον, μέλος της Κοινωνίας του Αγίου Πίου Ι. Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 7 Ιουνίου του 2009, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές, το κυβερνών Χριστιανοσοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα του Γιούνκερ κέρδισε άλλη μια νίκη, με 26 επί συνόλου 60 εδρών στη Βουλή.Στις 9 Ιουνίου, έλαβε νέα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού, από τον Μεγάλο Δούκα Ερρίκο.

Political Pedia  >  

Αγγουράκης Χαράλαμπος

πρώην ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ – ΚΚΕ

Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς / Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών

Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι, στις 19.1.1951. Έγγαμος με τη Γεωργία Κρέσσου. Έχει μία κόρη και ένα γιο. Μηχανικός ηλεκτρονικός. Εξελέγη βουλευτής της Α΄Αθήνας με το Κ.Κ.Ε., αντικαθιστώντας στη Βουλή από τις 28.5. 1997 το Λέοντα Αυδή, ο οποίος υπέβαλε παραίτηση. Μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας (Κ.Ν.Ε.) από το 1968. Από το 1987 είναι μέλος της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. Από το 1987 έως το 1995 διετέλεσε υπεύθυνος του τμήματος Έρευνας και Τεχνολογίας του Κ.Κ.Ε. Ασχολήθηκε με την ηλεκτρονική κάλυψη των εκλογών για λογαριασμό του Κ.Κ.Ε. Υπεύθυνος του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.

Political Pedia  >  

Οργάνωση – Αρμοδιότητες

Ευρωβουλευτές

Σήμερα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτελείται από 735 βουλευτές. Από το 1979 και κάθε πέντε χρόνια, οι ευρωβουλευτές εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία και με αναλογικό σύστημα εκπροσώπησης, είτε σε περιφερειακό επίπεδο (Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Ηνωμένο Βασίλειο), είτε σε εθνική κλίμακα (Αυστρία, Δανία, Ισπανία, Λουξεμβούργο, Δημοκρατία της Τσεχίας, κλπ.), είτε μέσω ενός μεικτού συστήματος (Γερμανία). Παντού εφαρμόζονται κοινοί δημοκρατικοί κανόνες. Πιο συγκεκριμένα: δικαίωμα ψήφου στα 18 έτη, ισότητα ανδρών και γυναικών και απόρρητο της ψηφοφορίας. Στο Βέλγιο, την Ελλάδα και το Λουξεμβούργο, η συμμετοχή στην ψηφοφορία είναι υποχρεωτική.

Από το 1993 που τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη του Μάαστριχτ, κάθε πολίτης κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαμένει σε άλλο κράτος της Ένωσης μπορεί να ασκεί το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στη χώρα διαμονής του.

Το 1979, οι γυναίκες βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ανέρχονταν στο 16,5%• μετά τις εκλογές του 2004, το ποσοστό αυτό έφτασε το 30,2 %.

Προς ένα κοινό καθεστώς για τους ευρωβουλευτές

Οι ευρωβουλευτές εισπράττουν την ίδια βουλευτική αποζημίωση με τους εθνικούς βουλευτές κάθε χώρας. Η αποζημίωση αυτή καταβάλλεται από το κράτος μέλος στο οποίο εξελέγησαν.

Με στόχο να διορθωθούν οι μισθολογικές διαφορές μεταξύ των διαφόρων εθνικοτήτων και να διασφαλιστεί η διαφάνεια, ένα κοινό μισθολογικό καθεστώς για όλους τους ευρωβουλευτές θα εφαρμοστεί από 01.01.2009. Το καθεστώς αυτό προβλέφθηκε στη Συνθήκη του ‘Aμστερνταμ ύστερα από αίτημα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Διαφάνεια

 Οι ευρωβουλευτές είναι υποχρεωμένοι να δηλώσουν σε δημόσιο μητρώο τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες και κάθε άλλο αμειβόμενο καθήκον ή δραστηριότητα. Επιπλέον, κάνουν δήλωση όσον αφορά τα οικονομικά τους συμφέροντα και τις λοιπές πηγές των εισοδημάτων τους.

Οι ευρωβουλευτές ανά κράτος – μέλος

www.europarl.europa.eu/members/public/geoSearch.do?language=EL



 

Οργάνωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνεδριάζει και αποφασίζει δημοσίως. Οι αποφάσεις, οι θέσεις και οι συζητήσεις του δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Official Journal of the European Union. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, www.europarl.europa.eu

Στο ημικύκλιο, οι βουλευτές δεν κάθονται ανά εθνικές αντιπροσωπείες αλλά εντάσσονται σε πολιτικές ομάδες. Σήμερα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο περιλαμβάνει επτά πολιτικές ομάδες καθώς και “μη εγγεγραμμένους” βουλευτές. Επιπλέον, οι βουλευτές εργάζονται στο πλαίσιο κοινοβουλευτικών επιτροπών και αντιπροσωπειών, στις οποίες είναι μόνιμα ή αναπληρωματικά μέλη.

Μία φορά το μήνα, οι βουλευτές μεταβαίνουν στο Στρασβούργο για τη σύνοδο της ολομέλειας. Ορισμένες συμπληρωματικές σύνοδοι διάρκειας δύο ημερών διοργανώνονται και στις Βρυξέλλες. Η Γενική Γραμματεία είναι εγκατεστημένη στο Λουξεμβούργο.

Δύο εβδομάδες το μήνα, συμμετέχουν στις συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών στις Βρυξέλλες. Η εναπομένουσα εβδομάδα αφιερώνεται στις συνεδριάσεις των πολιτικών ομάδων

Χάρη στους μεταφραστές και διερμηνείς του, το Κοινοβούλιο εργάζεται σε όλες τις επίσημες γλώσσες της Ένωσης: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, δανικά, ελληνικά, εσθονικά, ισπανικά, ιταλικά, λετονικά, λιθουανικά, μαλτέζικα, ολλανδικά, ουγγρικά, πολωνικά, πορτογαλικά, σλοβακικά, σλοβενικά, σουηδικά, τσεχικά και φιλανδικά.




Αρμοδιότητες και ρόλος

Όπως όλα τα κοινοβούλια, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ασκεί τρεις θεμελιώδεις εξουσίες: τη νομοθετική εξουσία, την εξουσία σε θέματα προϋπολογισμού και την εξουσία ελέγχου. Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα κατοχυρώνει και ενισχύει τον τριπλό αυτό ρόλο.



 

Δημοσκοπήσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

http://www.europarl.europa.eu/parliament

Πηγή: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο



Political Pedia  >  

Πολιτικές Ομάδες

EPP-ED

Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς

Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

ALDE/ADLE

Ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη

Πράσινοι/EFA

Ομάδα τωv Πρασίvωv/Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία

Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές

GUE-NGL

Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών

Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας

Μη Εγγεγραμμένοι

 

 

Οι Έλληνες Ευρωβουλευτές ανά πολιτική ομάδα

1. ΑΓΓΟΥΡΑΚΗΣ, Χαράλαμπος
Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών

GUE-NGL

2. ΑΡΣΕΝΗΣ, Κρίτων
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
3. ΧΟΥΝΤΗΣ, Νικόλαος
Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών

GUE-NGL

4. ΔΑΝΕΛΛΗΣ, Σπύρος
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
5. ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ, Μαριεττα
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

6. ΚΟΠΠΑ, Μαρία-Ελένη
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
7. ΚΟΥΜΟΥΤΣΑΚΟΣ, Γεώργιος
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

8. ΚΡΑΤΣΑ-ΤΣΑΓΚΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ρόδη
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

9. ΛΑΜΠΡΙΝΙΔΗΣ, Σταύρος
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
10. ΠΑΛΙΑΔΕΛΗ, Χρυσούλα
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
11. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, Γεώργιος
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

12. ΠΑΠΑΣΤΑΜΚΟΣ, Γεώργιος
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

13. ΠΟΔΗΜΑΤΑ, Άννυ
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
14. ΠΟΥΠΑΚΗΣ, Κωνσταντίνος
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

15. ΡΑΠΤΗ, Συλβάνα
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
16. ΣΑΛΑΒΡΑΚΟΣ, Νικόλαος
Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας
 
17. ΣΚΥΛΑΚΑΚΗΣ, Θεόδωρος
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

18. ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ, Γεώργιος
Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
 
19. ΤΟΥΣΣΑΣ, Γεώργιος
Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών

GUE-NGL

20. ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ, Μιχάλης
Ομάδα τωv Πρασίvωv / Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία

Πράσινοι/EFA

21. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ, Ιωάννης Α.
Κoιvoβoυλευτική Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (Χριστιαvoδημoκράτες)

EPP-ED

22. ΤΖΑΒΕΛΑ, Νίκη
Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας
 

 


 Δείτε εδώ τον αναλυτικό πίνακα όλων των Ευρωβουλευτώνανά κράτος μέλος και πολιτική ομάδα

 

 

 

 

 

Political Pedia  >  

Βιτόρ Μανουέλ Ντα Σίλβα Καλντέϊρα

Βιτόρ Μανουέλ Ντα Σίλβα Καλντέϊρα - ΒιογραφικόΠρόεδρος Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (2008-2014)

Ο Βιτόρ Μανουέλ Ντα Σίλβα Καλντέϊρα (Vítor Manuel da Silva Caldeira) από την Πορτογαλία εξελέγη Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ε.Ε. τον Ιανουάριο του 2008.

Στις 16 Ιανουαρίου 2008, εξελέγη 10ος Πρόεδρος του ΕΕΣ. Στις 12 Ιανουαρίου 2011, επανεξελέγη Πρόεδρος για δεύτερη θητεία και στις 23 Ιανουαρίου 2014 για τρίτη θητεία.

 

 

 

Political Pedia  >  

Διαμαντούρος Νικηφόρος

Νικηφόρος Διαμαντούρος - ΒιογραφικόΕυρωπαίος Διαμεσολαβητής (2003-2013)

Ο Νικηφόρος Διαμαντούρος γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου του 1942 στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στα Πανεπιστήμια Indiana, απ΄ όπου και έλαβε το πτυχίο του (1963) και Columbia, από το οποίο απέκτησε τους ακόλουθους τίτλους: Master of Arts (1965), Master of Philosophy (1969) και διδακτορικό (1972). Πριν ενταχθεί στο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ) του Πανεπιστημίου Αθηνών (1988), υπήρξε μέλος του ΔΕΠ στο State University of New York και ερευνητής στο Columbia University αντιστοίχως. Από το 1980 έως το 1983 διατέλεσε διευθυντής του Γραφείου Ανάπτυξης του Κολλεγίου Αθηνών στην Ελλάδα.

Από το 1983 έως το 1988 ήταν Διευθυντής Ερευνητικών Προγραμμάτων για τη Δυτική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, στο Συμβούλιο Ερευνών για τις Κοινωνικές Επιστήμες (Social Science Research Council) στη Νέα Υόρκη.

Από το 1988 έως το 1991, ήταν διευθυντής στο Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών στην Αθήνα, οργανισμό έρευνας για χάραξη δημόσιας πολιτικής, ο οποίος ιδρύθηκε με χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων Ford και MacArthur. To 1997 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Juan March για Ανώτατες Σπουδές στις Κοινωνικές Επιστήμες, στη Μαδρίτη.

Είναι από την 1η Απριλίου 2003 ο Διαμεσολαβητής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 1998 έως το 2003 ήταν ο πρώτος Συνήγορος του Πολίτη στην Ελλάδα. Είναι επίσης καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1993 (σήμερα σε αναστολή καθηκόντων). Από το 1995 έως το 1998 διετέλεσε Διευθυντής και Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ).

Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης (1992-98), καθώς και της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών των Ηνωμένων Πολιτειών (1985-88). Το 1999 και το 2000, διορίσθηκε μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Εθνικού Συμβουλίου Διοικητικής Μεταρρύθμισης αντιστοίχως.

Το 2000, συμμετέσχε στη σύνοδο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Από το 1990, είναι συν-πρόεδρος (Cochair) της Υποεπιτροπής για τη Νότια Ευρώπη στο Συμβούλιο Ερευνών για τις Κοινωνικές Επιστήμες στη Νέα Υόρκη, οι δραστηριότητες της οποίας χρηματοδοτούνται από το Ίδρυμα Volkswagen. Eπίσης είναι συνδιευθυντής της εκδοτικής σειράς “The New Southern Europe” του εκδοτικού οίκου του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και διετέλεσε υπότροφος του Ιδρύματος Φουλμπράιτ και του Εθνικού Ιδρύματος Ανθρωπιστικών Μελετών (ΗΠΑ).

Το εκτενές συγγραφικό του έργο αφορά κυρίως στην πολιτική και την ιστορία της Ελλάδας, της Νότιας Ευρώπης, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα στον εκδημοκρατισμό, τη διαδικασία συγκρότησης εθνών-κρατών και τη σχέση πολιτισμού και πολιτικής.

Η μελέτη, η συγγραφή, η κλασσική μουσική και ο κινηματογράφος αποτελούν μερικές από τις αγαπημένες του ασχολίες.

Political Pedia  >  

Άστον Κάθριν

Κάθριν Άστον - ΒιογραφικόΑντιπρόεδρος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (2009-2014)

Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας

H Κάθριν Άστον (Catherine Margaret Ashton, Baroness Ashton of Upholland) είναι Βρετανίδα πολιτικός, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας από το 2009, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας. Νωρίτερα ήταν επίτροπος για θέματα εμπορίου και από το 1999 ισόβιο μέλος της Γερουσίας. Είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος.

Γεννήθηκε στο Απόλαντ του Λανκασάιρ, στις 20 Μαρτίου του 1956. Σπούδασε Οικονομικά στο κολέγιο του Μπέντφορντ, στο Λονδίνο και απέκτησε μπάτσελορ (BSc) στην κοινωνιολογία το 1977. Είναι παντρεμένη με τον Πίτερ Κέλνερ από το 1988 και έχουν έναν γιο και μία κόρη, καθώς επίσης και τρία ακόμα θετά παιδιά.

Έγινε επικεφαλής της Βουλής των Λόρδων και υπό το αξίωμα αυτό προώθησε τη συνθήκη της Λισαβόνας. Διορίστηκε στο αξίωμά της στην Ε.Ε. κατά τη σύνοδο κορυφής των 27 ηγετών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, στις 19 Νοεμβρίου του 2009. Η Άστον ορίστηκε παράλληλα αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Political Pedia  >  

Ευρωεκλογές 2009

Ευρωεκλογές 2009

Όσα πρέπει να γνωρίζετε

27 κράτη μια εκλογική διαδιακασία

Η σελίδα του Ευρωκοινοβουλίου για τις Ευρωεκλογές

Ενδιαφέρουν τον πολίτη

Ενδιαφέρουν τους Ελληνες του εξωτερικού

Ενδιαφέρουν τους υποψηφίους

Εκλογικό σύστημα

Ανοιχτή επιστολή στους Ευρωπαίους πολίτες

Προεδρικό διάταγμα

Αποφάσεις

Εγκύκλιοι

Political Pedia  >  

Χέρμαν βαν Ρομπουί

Χέρμαν βαν Ρομπουί - ΒιογραφικόΠρόεδρος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (2009-2014)

Ο Χέρμαν βαν Ρομπουί είναι πολιτικός από το Βέλγιο, πρωθυπουργός από το Δεκέμβριο του 2008 προηγουμένως δε είχε διατελέσει Πρόεδρος της Βουλής (2007-2008) και είχε υπηρετήσει σε πολλές κυβερνητικές θέσεις, μεταξύ άλλων και ως Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως και Υπουργός Προϋπολογισμού (1993-1999), Αναπληρωτής Υπουργός (2004) και Υφυπουργός Οικονομικών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (1988). Είναι ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τον Νοέμβριο του 2009. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία του Βελγίου τον Υβ Λετέρμ. Ανήκει στο κόμμα CD&V (προηγούμενη ονομασία Christelijke Volkspartij ή CVP). Ο νεότερος αδερφός του, Έρικ, ήταν υπουργός στην κυβέρνηση της περιόδου του 1995-1999 στη Φλάνδρα.

Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1947 στο Etterbeek της Φλάνδρας. Είναι κάτοχος πτυχίου Φιλοσοφίας και μεταπτυχιακού διπλώματος Εφαρμοσμένης Οικονομικής του Καθολικού Πανεπιστημίου της Leuven. Είναι σύζυγος της Geertrui Windels με την οποία έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά και τέσσερα εγγόνια.

Πρώην οικονομολόγος στην Εθνική Τράπεζα του Βελγίου, ο κ. Herman Van Rompuy άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία το 1973 ως αντιπρόεδρος της Νεολαίας του φλαμανδικού Χριστιανικού Λαϊκού Κόμματος. Ανέλαβε διάφορες αρμοδιότητες στο κόμμα του και στο βελγικό κοινοβούλιο, υπηρετώντας ως Γερουσιαστής (1988-1995) και ως Μέλος του Κοινοβουλίου (1995-2009).

Υπηρέτησε στη θέση του αντιπροέδρου της νεολαίας του CVP την περίοδο από το 1973 ως το 1975 και από το 1978 και εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου του CVP. Την περίοδο από το 1975 ως το 1980 εργάστηκε στα υπουργικά γραφεία των Λέο Τίντεμανς (Leo Tindemans) και Γκαστόν Γκέενς (Gaston Geens). Την περίοδο 1988-1993 ήταν πρόεδρος του CVP και αργότερα έγινε υφυπουργός και Υπουργός Οικονομικών από το Σεπτεέμβριο του 1993 ως τον Ιούλιο του 1999. Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 1999, έγινε μέλος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων. Το 2004, ορίστηκε υπουργός Προεδρίας. Στις 12 Ιουλίου του 2007, εξελέγη πρόεδρος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων, αξίωμα που διατήρησε ως το 2008. Στις 28 Δεκεμβρίου, έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου του 2008.

Στις 19 Νοεμβρίου του 2009, έπειτα από έκτακτη σύνοδος κορυφής για την εκλογή του πρώτου Μόνιμου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ύπατου Εκπροσώπου της Ε.Ε. σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, ο Ρομπουί εκλέχθηκε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανέλαβε καθήκοντα με την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας, την 1η Δεκεμβρίου 2009. Για την θέση του προέδρου είχαν ακουστεί μεταξύ άλλων οι Τόνι Μπλερ, Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε και Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Το 2012, επανεξελέγη για δεύτερη θητεία από 1ης Ιουνίου 2012 έως τις 30 Νοεμβρίου 2014.

Σταδιοδρομία

Ακόλουθος Εσωτερικών Υποθέσεων, Εθνική Τράπεζα του Βελγίου (1972-1975)
Σύμβουλος, Ιδιαίτερο Γραφείο Πρωθυπουργού L. Tindemans (1975-1978)
Σύμβουλος, Ιδιαίτερο Γραφείο Υπουργού Οικονομικών G. Geens (1978-1980)
Διευθυντής, Κέντρο Πολιτικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Μελετών (1980-1988)
Λέκτωρ, Ανώτατη Εμπορική Σχολή Αμβέρσας (1980-1987)
Λέκτωρ, Φλαμανδική Ανώτατη Οικονομική Σχολή Βρυξελλών (VLEKHO) (1982-2008)

Πολιτική δραστηριότητα:

Αντιπρόεδρος της Νεολαίας του φλαμανδικού Χριστιανικού Λαϊκού Κόμματος (1973-1977)
Μέλος του Πολιτικού Γραφείου του φλαμανδικού Χριστιανικού Λαϊκού Κόμματος CVP (1978-…)
Διαπραγματευτής του CVP για το σχηματισμό των κυβερνήσεων Martens-III, IV, V, VI, VII, VIII και Dehaene I, II
Πρόεδρος του CVP για την περιφέρεια Βρυξελλών-Halle-Vilvoorde (1982-1988)
Γερουσιαστής CVP (1988-1995)
Υφυπουργός Οικονομικών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (Μάιος 1988 – Σεπτ. 1988)
Εθνικός Πρόεδρος του κόμματος CVP (Σεπτ. 1988 – Σεπτ. 1993)
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Προϋπολογισμού (Σεπτ. 1993 – Ιούλ. 1999)
Βουλευτής του Φλαμανδικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος CD&V (1995 – )
Υπουργός Επικρατείας (Ιαν. 2004)
Πρόεδρος της Βουλής (Ιούλ. 2007 – Δεκ. 2008)
Βασιλικός Διερευνητής (Σεπτ. 2007)
Βασιλικός Διαμεσολαβητής (Οκτ. 2007)
Πρωθυπουργός (Δεκ. 2008 – Νοεμ. 2009)
Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Δεκ. 2009-2014)