Μπαρόζο Ζοζέ Μανουέλ

Πρόεδρος Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2009-2014)

O Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (José Manuel Durão Barroso), γεννημένος στη Λισσαβώνα, στις 23 Μαρτίου του 1956, είναι πορτογάλος πολιτικός και 11ος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από τις 6 Απριλίου του 2002 ως τις 29 Ιουνίου του 2004, όταν παραιτήθηκε για να αναλάβει την προεδρία της Επιτροπής. Ανέλαβε επίσημα την προεδρία της Επιτροπής στις 22 Νοεμβρίου 2004. Η θητεία του ανανεώθηκε το 2009 με την επανεκλογή του από τους ευρωβουλευτές στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.

Μαοϊκός στα νεανικά του χρόνια, έγινε πρωθυπουργός ως ηγέτης του κεντροδεξιού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο οποία συνεχίζει να ανήκει.

Έχει σπουδάσει νομικά και πολιτικές επιστήμες.

 

 

Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Η νέα Επιτροπή αναλαμβάνει καθήκοντα μετά την ψήφο εμπιστοσύνης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που προβλέπεται για τις 26 Ιανουαρίου, ενώ η θητεία της Επιτροπής λήγει την 31η Οκτωβρίου 2014.

Αναλυτικά τα χαρτοφυλάκια ανά χώρα:

Αυστρία: Johannes Hahn (Περιφερειακή Πολιτική)

Βέλγιο: Karel De Gucht (Εμπόριο)

Βουλγαρία: Rumiana Jeleva (Συνεργασία, Ανθρωπιστική Βοήθεια)

Γαλλία: Michel Barnier (Εσωτερική Αγορά, Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες)

Γερμανία: Gunther Oettinger (Eνέργεια)

Δανία: Connie Hedegaard (Κλίμα)

Ελλάδα: Μαρία Δαμανάκη (Ναυτιλιακές Υποθέσεις – Αλιεία)

Εσθονία: Siim Kallas (Μεταφορές – Αντιπρόεδρος)

Ιρλανδία: Maire Geoghegan Quinn (Ερευνα και Καινοτομία)

Ισπανία: Joaquin Almunia (Ανταγωνισμός – Αντιπρόεδρος)

Ιταλία: Antonio Tajani (Βιομηχανία, Επιχειρήσεις)

Κύπρος: Ανδρούλα Βασιλείου (Παιδεία, Πολιτισμός Πολυγλώσσία)

Λετονία: Andris Piebalgs (Αρωγή στην Ανάπτυξη)

Λιθουανία: Algirdas Semeta (Δασμων και Τελωνειακής Ένωσης)

Λουξεμβούργο: Viviane Reding (Δικαιοσύνη, Ανθρώπινα Δικαιώματα – Αντιπρόεδρος)

Ολλανδία: Neelie Kroes (Νέες Τεχνολογίες – Αντιπρόεδρος)

Μάλτα: John Dalli ( Υγείας και Προστασίας Καταναλωτή)

Ουγγαρία: Laszlo Andor (Εργασία, Κοινωνικές Υποθέσεις)

Πολωνία: Janusz Lewandowski (Προϋπολογισμού)

Ρουμανία: Dacian Ciolos (Γεωργία)

Σλοβακία: Maros Sefcovic (Διαθεσμικές υποθέσεις και Διοίκηση – Αντιπρόεδρος)

Σλοβενία: Janez Potocnik (Περιβάλλον)

Σουηδία: Cecilia Malmstrom (Εσωτερικών Υποθέσεων)

Τσεχία: Stefan Fule (Διεύρυνση)

Φινλανδία: Olli Rehn (Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις)

Βιτόρ Μανουέλ Ντα Σίλβα Καλντέϊρα

Βιτόρ Μανουέλ Ντα Σίλβα Καλντέϊρα - ΒιογραφικόΠρόεδρος Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (2008-2014)

Ο Βιτόρ Μανουέλ Ντα Σίλβα Καλντέϊρα (Vítor Manuel da Silva Caldeira) από την Πορτογαλία εξελέγη Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ε.Ε. τον Ιανουάριο του 2008.

Στις 16 Ιανουαρίου 2008, εξελέγη 10ος Πρόεδρος του ΕΕΣ. Στις 12 Ιανουαρίου 2011, επανεξελέγη Πρόεδρος για δεύτερη θητεία και στις 23 Ιανουαρίου 2014 για τρίτη θητεία.

 

 

 

O’ Reilly Emily

Emily O' Reilly - ΒιογραφικόΗ Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια (2013-2014)

Η Emily O’ Reilly είναι απόφοιτος του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Δουβλίνου με πτυχίο στις ευρωπαϊκές γλώσσες και στη λογοτεχνία (1979), ενώ κατέχει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Εκπαίδευση από το Κολλέγιο Trinity του Δουβλίνου (1980).

Το 2008, της απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου Διδάκτορα Νομικής από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας για το έργο που επιτέλεσε για την προώθηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της τόσο ως δημοσιογράφος όσο και ως Συνήγορος του Πολίτη. Το 2014, ανακηρύχθηκε επίτιμος Διδάκτορας Νομικής από το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Δουβλίνου.

Στις 3 Ιουλίου του 2013, εκλέχτηκε Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια. Από το 2007 είναι Επίτροπος για Περιβαλλοντικά θέματα στην Ιρλανδία.

Ως πολιτική συντάκτρια, παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών και συγγραφέας, έτυχε σημαντικής αναγνώρισης τόσο στην πατρίδα της όσο και διεθνώς. Το 1988, έλαβε υποτροφία από το Πανεπιστήμιο του Harvard και είναι έκτοτε μέλος της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ιδρύματος Δημοσιογραφίας Nieman του ίδιου πανεπιστημίου, ενώ κατά τη διάρκεια της καριέρας της τιμήθηκε με πολλές εθνικές διακρίσεις συμπεριλαμβανομένων των “Δημοσιογράφος της Χρονιάς” και “Γυναίκα Δημοσιογράφος της Χρονιάς”.

Έχει συγγράψει τρία βιβλία σχετικά με την πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης στην Ιρλανδία τα οποία έλαβαν εγκωμιαστικές κριτικές.

 

 

Χέρμαν βαν Ρομπουί

Χέρμαν βαν Ρομπουί - ΒιογραφικόΠρόεδρος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (2009-2014)

Ο Χέρμαν βαν Ρομπουί είναι πολιτικός από το Βέλγιο, πρωθυπουργός από το Δεκέμβριο του 2008 προηγουμένως δε είχε διατελέσει Πρόεδρος της Βουλής (2007-2008) και είχε υπηρετήσει σε πολλές κυβερνητικές θέσεις, μεταξύ άλλων και ως Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως και Υπουργός Προϋπολογισμού (1993-1999), Αναπληρωτής Υπουργός (2004) και Υφυπουργός Οικονομικών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (1988). Είναι ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τον Νοέμβριο του 2009. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία του Βελγίου τον Υβ Λετέρμ. Ανήκει στο κόμμα CD&V (προηγούμενη ονομασία Christelijke Volkspartij ή CVP). Ο νεότερος αδερφός του, Έρικ, ήταν υπουργός στην κυβέρνηση της περιόδου του 1995-1999 στη Φλάνδρα.

Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1947 στο Etterbeek της Φλάνδρας. Είναι κάτοχος πτυχίου Φιλοσοφίας και μεταπτυχιακού διπλώματος Εφαρμοσμένης Οικονομικής του Καθολικού Πανεπιστημίου της Leuven. Είναι σύζυγος της Geertrui Windels με την οποία έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά και τέσσερα εγγόνια.

Πρώην οικονομολόγος στην Εθνική Τράπεζα του Βελγίου, ο κ. Herman Van Rompuy άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία το 1973 ως αντιπρόεδρος της Νεολαίας του φλαμανδικού Χριστιανικού Λαϊκού Κόμματος. Ανέλαβε διάφορες αρμοδιότητες στο κόμμα του και στο βελγικό κοινοβούλιο, υπηρετώντας ως Γερουσιαστής (1988-1995) και ως Μέλος του Κοινοβουλίου (1995-2009).

Υπηρέτησε στη θέση του αντιπροέδρου της νεολαίας του CVP την περίοδο από το 1973 ως το 1975 και από το 1978 και εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου του CVP. Την περίοδο από το 1975 ως το 1980 εργάστηκε στα υπουργικά γραφεία των Λέο Τίντεμανς (Leo Tindemans) και Γκαστόν Γκέενς (Gaston Geens). Την περίοδο 1988-1993 ήταν πρόεδρος του CVP και αργότερα έγινε υφυπουργός και Υπουργός Οικονομικών από το Σεπτεέμβριο του 1993 ως τον Ιούλιο του 1999. Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 1999, έγινε μέλος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων. Το 2004, ορίστηκε υπουργός Προεδρίας. Στις 12 Ιουλίου του 2007, εξελέγη πρόεδρος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων, αξίωμα που διατήρησε ως το 2008. Στις 28 Δεκεμβρίου, έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου του 2008.

Στις 19 Νοεμβρίου του 2009, έπειτα από έκτακτη σύνοδος κορυφής για την εκλογή του πρώτου Μόνιμου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ύπατου Εκπροσώπου της Ε.Ε. σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, ο Ρομπουί εκλέχθηκε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανέλαβε καθήκοντα με την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας, την 1η Δεκεμβρίου 2009. Για την θέση του προέδρου είχαν ακουστεί μεταξύ άλλων οι Τόνι Μπλερ, Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε και Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Το 2012, επανεξελέγη για δεύτερη θητεία από 1ης Ιουνίου 2012 έως τις 30 Νοεμβρίου 2014.

Σταδιοδρομία

Ακόλουθος Εσωτερικών Υποθέσεων, Εθνική Τράπεζα του Βελγίου (1972-1975)
Σύμβουλος, Ιδιαίτερο Γραφείο Πρωθυπουργού L. Tindemans (1975-1978)
Σύμβουλος, Ιδιαίτερο Γραφείο Υπουργού Οικονομικών G. Geens (1978-1980)
Διευθυντής, Κέντρο Πολιτικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Μελετών (1980-1988)
Λέκτωρ, Ανώτατη Εμπορική Σχολή Αμβέρσας (1980-1987)
Λέκτωρ, Φλαμανδική Ανώτατη Οικονομική Σχολή Βρυξελλών (VLEKHO) (1982-2008)

Πολιτική δραστηριότητα:

Αντιπρόεδρος της Νεολαίας του φλαμανδικού Χριστιανικού Λαϊκού Κόμματος (1973-1977)
Μέλος του Πολιτικού Γραφείου του φλαμανδικού Χριστιανικού Λαϊκού Κόμματος CVP (1978-…)
Διαπραγματευτής του CVP για το σχηματισμό των κυβερνήσεων Martens-III, IV, V, VI, VII, VIII και Dehaene I, II
Πρόεδρος του CVP για την περιφέρεια Βρυξελλών-Halle-Vilvoorde (1982-1988)
Γερουσιαστής CVP (1988-1995)
Υφυπουργός Οικονομικών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (Μάιος 1988 – Σεπτ. 1988)
Εθνικός Πρόεδρος του κόμματος CVP (Σεπτ. 1988 – Σεπτ. 1993)
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Προϋπολογισμού (Σεπτ. 1993 – Ιούλ. 1999)
Βουλευτής του Φλαμανδικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος CD&V (1995 – )
Υπουργός Επικρατείας (Ιαν. 2004)
Πρόεδρος της Βουλής (Ιούλ. 2007 – Δεκ. 2008)
Βασιλικός Διερευνητής (Σεπτ. 2007)
Βασιλικός Διαμεσολαβητής (Οκτ. 2007)
Πρωθυπουργός (Δεκ. 2008 – Νοεμ. 2009)
Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Δεκ. 2009-2014)

Διαμαντούρος Νικηφόρος

Νικηφόρος Διαμαντούρος - ΒιογραφικόΕυρωπαίος Διαμεσολαβητής (2003-2013)

Ο Νικηφόρος Διαμαντούρος γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου του 1942 στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στα Πανεπιστήμια Indiana, απ΄ όπου και έλαβε το πτυχίο του (1963) και Columbia, από το οποίο απέκτησε τους ακόλουθους τίτλους: Master of Arts (1965), Master of Philosophy (1969) και διδακτορικό (1972). Πριν ενταχθεί στο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ) του Πανεπιστημίου Αθηνών (1988), υπήρξε μέλος του ΔΕΠ στο State University of New York και ερευνητής στο Columbia University αντιστοίχως. Από το 1980 έως το 1983 διατέλεσε διευθυντής του Γραφείου Ανάπτυξης του Κολλεγίου Αθηνών στην Ελλάδα.

Από το 1983 έως το 1988 ήταν Διευθυντής Ερευνητικών Προγραμμάτων για τη Δυτική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, στο Συμβούλιο Ερευνών για τις Κοινωνικές Επιστήμες (Social Science Research Council) στη Νέα Υόρκη.

Από το 1988 έως το 1991, ήταν διευθυντής στο Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών στην Αθήνα, οργανισμό έρευνας για χάραξη δημόσιας πολιτικής, ο οποίος ιδρύθηκε με χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων Ford και MacArthur. To 1997 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Juan March για Ανώτατες Σπουδές στις Κοινωνικές Επιστήμες, στη Μαδρίτη.

Είναι από την 1η Απριλίου 2003 ο Διαμεσολαβητής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 1998 έως το 2003 ήταν ο πρώτος Συνήγορος του Πολίτη στην Ελλάδα. Είναι επίσης καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1993 (σήμερα σε αναστολή καθηκόντων). Από το 1995 έως το 1998 διετέλεσε Διευθυντής και Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ).

Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης (1992-98), καθώς και της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών των Ηνωμένων Πολιτειών (1985-88). Το 1999 και το 2000, διορίσθηκε μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Εθνικού Συμβουλίου Διοικητικής Μεταρρύθμισης αντιστοίχως.

Το 2000, συμμετέσχε στη σύνοδο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Από το 1990, είναι συν-πρόεδρος (Cochair) της Υποεπιτροπής για τη Νότια Ευρώπη στο Συμβούλιο Ερευνών για τις Κοινωνικές Επιστήμες στη Νέα Υόρκη, οι δραστηριότητες της οποίας χρηματοδοτούνται από το Ίδρυμα Volkswagen. Eπίσης είναι συνδιευθυντής της εκδοτικής σειράς “The New Southern Europe” του εκδοτικού οίκου του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και διετέλεσε υπότροφος του Ιδρύματος Φουλμπράιτ και του Εθνικού Ιδρύματος Ανθρωπιστικών Μελετών (ΗΠΑ).

Το εκτενές συγγραφικό του έργο αφορά κυρίως στην πολιτική και την ιστορία της Ελλάδας, της Νότιας Ευρώπης, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα στον εκδημοκρατισμό, τη διαδικασία συγκρότησης εθνών-κρατών και τη σχέση πολιτισμού και πολιτικής.

Η μελέτη, η συγγραφή, η κλασσική μουσική και ο κινηματογράφος αποτελούν μερικές από τις αγαπημένες του ασχολίες.